عاشقانه روز چهاردهم ماه ضیافت خدا

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، مرکز اصفهان؛ ماه مبارک رمضان فرصت طلایی است تا از برکت سفره الهی بهره ببریم، برکتی که بندگان هر روز می‌توانند با خواندن دعا از آن استفاده ببرند.
همراه با شما دعای چهاردهمین روز از ماه مبارک رمضان را می‌خوانیم:
بسم الله الرحمن الرحیم
اللهمّ لاتؤاخِذْنی فیهِ بالعَثراتِ واقِلْنی فیهِ من الخَطایا والهَفَواتِ ولاتَجْعَلْنی فیه غَرَضاً للبلایا والآفاتِ بِعِزّتِکَ یا عزّ المسْلمین
«خدایا مؤاخذه نکن مرا در این روز به لغزش‌ها و درگذر از من در آن از خطا‌ها و بیهودگی‌ها و قرار مده مرا در آن نشانه تیر بلا‌ها و آفات،‌ای عزت دهنده مسلمانان»

خداوند با فضلش با ما برخورد می‌کند
در نخستین فراز دعای روز چهاردهم ماه رمضان می‌خوانیم: خدایا در این ماه مرا بر لغزش‏هایم مؤاخذه مکن»
«عثرات‏» جمع «عثره» به معناى لغزش و خطاست؛ روشن است که هر انسانى به جز معصومان علیهم السلام در زندگى خود گرفتار لغزش یا لغزش‏ هایى مى‏ شوند؛ لذا می‌گوییم: خدایا آنچه از لغزش‌ها و گناهان که تو عالم بر آن هستى ما را ببخش‏ و مورد عفو قرارم ده.
در این میان اگر از خشم و غضبش ترسان بودیم، به عفو و رحمتش پناه مى‏بریم و اگر از عدالتش بیمناک شدیم، به فضل‏ و کرمش پناهنده مى‏ شویم.

«اقاله» چیست؟
خدایا «اقاله» کن و از اشتباهات‏ و لغزش‏ هایم درگذر»
«إقاله‏» از مادّه «قیل» (بر وزن سیل) به معناى فسخ کردن معامله و مانند آن و باز پس گرفتن معامله در جایى است که خریدار، پشیمان مى شود، سپس به هر نوع چشم پوشى اطلاق شده است؛ و گاه گفته ‏اند که معناى اصلى آن نجات دادن کسى از سقوط است، هم چنین به معناى عفو خداوند از گناهان بنده آمده است.

خداوند بسیار توبه پذیر است
«توبه» در اصل به معنى بازگشت از گناه است (این در صورتى است که به شخص گنه کارى نسبت داده شود) ولى در قرآن و روایات اسلامى بار‌ها به خدا نسبت داده شده است، در این صورت به معنى بازگشت به رحمت است، همان رحمتى که به خاطر ارتکاب گناه از گنهکار سلب شده بود، پس از بازگشت او به خط عبادت و بندگى خدا، رحمت الهى به او باز مى‏گردد و به همین دلیل یکى از نام هاى خدا، «توّاب‏» (یعنى بسیاربازگشت کننده به رحمت یا بسیار توبه پذیر) است

صد بار اگر توبه شکستی باز آی
ذکر وصف (توّاب‏) به صورت صیغه مبالغه، اشاره به این نکته است که‏ اگر بنده‏اى یک یا چند بار گناه کرد و توبه را شکست مأیوس از عفو و رحمت او نگردد، چرا که او توّاب یعنى بسیار توبه ‏پذیر است و هرگز نباید از عفو و رحمت او مایوس گشت؛ لذا این تعبیر آن چنان روح امید در انسان مى‏ دمد که پرده‏ هاى یاس و نومیدى را از آسمان جان او به کلى کنار مى‏ زندو انسان را به سوى چنین خداوند توّابى جذب مى‏ کند، و آتش عشق او را در دلش شعله‏ ور مى‏ سازد.

رابطه گناه و بلا
در فراز سوم از دعای روز چهاردهم ماه مبارک رمضان آمده است: خدایا در این ماه هدف بلا‌ها و آفت‏ها قرارم مده»
امام صادق علیه السلام در روایتی می‌فرماید: «هنگامى که چهار گناه‏ شایع بشود چهار بلا دامنگیر مردم مى ‏شود: هنگامى که «زنا» شایع شود زلزله‏‌ها آشکار مى‏ گردد و هنگامى که مردم از دادن زکات امساک کنند مرگ‏ ومیر در چهارپایان مى‏ افتد و هنگامى که حاکمان در قضا ستم کنند آسمان از باریدن باران بازمى ‏ایستد و هنگامى که پیمان‏‌ها شکسته شود مشرکان بر مسلمین پیروز مى‏ شوند»؛ بنابراین همان‏طور که در روایت‏‌ها نیز آمده است یکى از شرایط نزول‏ بلا، شیوع برخى از گناهان بزرگ در میان مردم است؛ در دعاى کمیل چنین مى‏ خوانیم: «بار خدایا! گناهان مرا ببخش که نعمت ‏ها را دگرگون مى‏ کند، بارالها! آن گناهان مرا بیامرز که موجب نزول بلا مى‏ شود!»؛ که در این دعای نورانی گناهانى که سبب نزول‏ بلا مى ‏شود سه چیز است: ۱. بى‏ توجّهى به فریادخواهى محزون دل سوخته ۲. ترک‏ کمک به ستم دیده ۳. ضایع کردن امر به معروف و نهى از منکر

سخن آخر
بر مبنای آیۀ شریفۀ‏ «وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِینَ» عزّت‏ براى خدا و پیامبر و مؤمنان است» به درگاه الهی عرضه می‌داریم: ««بِعِزَّتِکَ یا عِزَّ الْمُسْلِمین؛ به عزّتت اى عزّت مسلمانان»، انسان‌ها را از خواب غفلت بیدار کن! تا بار دیگر به سوى تو آئیم و در پیشگاهت سر تسلیم به خاک سائیم باشد که توبه ما را بپذیرى و به ما رحم کنى!.