ریشه ترس و استرس از زبان مولانا

به گزارش وب گردي خبرگزاري صداوسيما، مولانا مرگ و نیستی را نردبان عروج به بارگاه کبریا می‌پندارد و در شعری می‌گوید:

                                              هیچ کس را تا نگردد او فنا                     نیست ره در بارگاه کبریا

                                             چیست معراج فلک این نیستی         عاشقان را مذهب و دین نیستی

 مولانا در بیان حکایت خوشدلی بلال حبشی، مؤذن مشهور پیامبر (ص) به هنگام وفات، تلاش مي کند تا مرگ را نوعی حیات ابدی برای انسان‌ها معرفی کند و مي گوید:

                                            چون بلال از ضعف شد همچون هلال     رنگ مرگ افتاد بر روی بلال  

                                              جفت او دیدش بگفتا وا حَرَب         پس بلالش گفت نه نه وا طرب

                                         تاکنون اندر حرب بودم ز زیست         توچه دانی مرگ، چون عیشست و زیست

مولوی معتقد است آنچه موجب هراس آدمی از مرگ می‎شود، تنهایی مطلق ناشی از آن است که میان خود آن‌ها و داشته‌هایشان ایجاد فراق می‌کند.

افسردگی و اضطراب؛ دروازه ورود به بیماری‌ها
اگر فرد در زندگی به‌جای افتادن در دامان مهرِ پایان‌ناپذیر این و آن، بیاموزد که با خود انس بگیرد، مرگ که انس ابدی با خود است، هرگز وی را دچار کابوس انکار و وحشت نمی‎کند چنانکه مولانا در شعری می‌گوید:

                                  بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید     در این عشق چو مردید همه روح پذیرید

                                  بمیرید بمیرید و زین مرگ نترسید          کزین خاک برآیید سماوات بگیرید

 در فرهنگ عرفانی مولوی راهبرد انس گرفتن در تقابل با یأس و مرگ مهمترین عامل بازدارنده آدمی از اسارت نومیدی و افسردگی است و به گمان وی مرگ و زندگی هر دو یکی است و او مرگ را فقط نوعی تغییر حالت و هیئت تلقی می‌کند. چنان که گفته شد مولانا بر این باور است که مهارت سلبی پذیرش نیستی و استقبال از فنای بسیاری از نعمت‌ها و تعینات از سوی سالکان و رهروان زمینه عروج انسان و اقبال آن‌ها را فراهم می‌‎آورد و در شعری در این رابطه مي گوید:

                                      هیچ کس را تا نگردد او فنا                    نیست ره در بارگاه کبریا

                                   چیست معراج فلک این نیستی                  عاشقان را مذهب و دین نیستی

مولوی به کرات در آثارش به پذیرفتن عدم و دست شستن از خواهش‎های نفسانی برای رسیدن به فراسوی مرز‌های هستی سخن گفته است و در نظر او گرایش به هوا و هوس و شهوت، چشم انسان را بر روی حقایق معنوی مي بندد و مانع رسیدن او به مقامات عالی می‎شود؛ چنان که در شعری مي گوید :

                                     آفت این در هوا و شهوت است     ورنه اینجا شربت اندر شربت است

                                     چشم‎بند آن جهان حلق و دهان         این دهان بربند تا بینی عیان

مولوی دلبستگی به وجود خود را موجب ترس و ریشه همه استرس‎ها مي داند و در شعری مي ‎گوید:

                              همه خوف از وجود آید، بر او کم لرز و کم می‎زن        همه ترس از شکست آید، شکسته شو، ببین مؤمن