او که روح ظلم ستیزی را از مادرش فاطمه زهرا (س) و پدرش حیدر کرار به ارث برده بود، در راه افشای ظلم و احقاق حق، با کلام غرّای خویش از هیچ فداکاری و جانفشانی دریغ نمی‌کردند.

در تداوم نهضتی که حضرت زهرا (س) در حمایت از امام معصوم زمان خویش و انقلاب علیه باطل در پیش گرفت، حضرت زینب (س) نیز در واقعه کربلا، دوشادوش امام معصوم حضور داشت و پس از شهادت او نیز پیام قیامش را به گوش تمام جهانیان رساند.

حضرت زینب (س) خود را فردی می‌بیند که باید از جان امام خویش محافظت کند و در رکاب او باشد.

در آن حادثه و مصیبت مهیب که تمام بار غم و اندوه، بر دوش حضرت زینب (س) بود او باید آغوش تسکین خود را به روی تک تک بازماندگان عاشورا می‌گشود ودر مقام الگو و مقتدای تمام حاضران صحنه عاشورا قرار داشت.

به همین علت، هرگز لحظه‌ای زیر بار غم و ماتم قامت خم نکرد و آزادگی و غرور و حیا و عفت خویش را از یاد نبرد. او بهترین نمونه برای زنان آزاده و خدا جوی روزگار است.