به گزارش سرویس وبگردی خبرگزاری صدا و سیما بر اساس تجزیه و تحلیل فسیل های ران و ساعد باقی مانده گونه ای از انسان های اولیه به نام  Sahelanthropus tchadensis مشخص شد اجداد اولیه انسان حدود هفت میلیون سال پیش روی دو پا راه می رفتند. این یافته ها بر اساس تحلیل های قبلی است که به نتایج مشابهی رسیده اند.

گفتنی است کشف فسیل های متعدد در منطقه Toros-Menalla در چاد طی سال ۲۰۰۱ منجر به نامگذاری گونه جدیدی از هومینین های اولیه (گروه طبقه بندی که شامل انسان های موجود و خویشاوندان منقرض شده ما می شود) به نام Sahelanthropus tchadensis شد. قدمت این گونه به حدود هفت میلیون سال پیش برمی گردد.

تجزیه و تحلیل یک جمجمه تقریباً کامل در زمان کشف نشان داد که گونه انسانی S. tchadensis احتمالاً روی دو پا راه می ‌رفته است. این ساختار، یکی از ویژگی‌های مشخص انسان‌ ها است و پیش از این به طور خاص در انسان های هوموارکتوس یا راست قامت دیده شده بود.

به گفته باستان شناسان، استخوان های دست و پا که قبلاً در همان زمان از یک محل بازیابی شده بودند، فرصتی برای تأیید این فرضیه فراهم می کند.

گیوم دیور، فرانک گای و همکارانش تجزیه و تحلیل یک استخوان ران چپ و یک جفت استخوان ساعد را از محل اصلی کشف فسیل‌های S. tchadensis در سال ۲۰۰۱ ارائه کردند.

 مطالعات انجام شده نشان می ‌دهند که آناتومی استخوان ران این انسان حاکی از دوپا بودن S. tchadensis در خشکی حدود هفت میلیون سال پیش است که پیش ‌بینی‌ های شواهد جمجمه را پشتیبانی می‌ کند.

علاوه بر این، نویسندگان تاکید می ‌کنند که ویژگی‌ های استخوانی این گونه انسانی با ویژگی ‌هایی مطابقت دارند که مشخصه سازگاری با صعود از درختان هستند. البته این فرضیه هنوز اثبات نشده و با احتیاط در نظر گرفته می شود. برای مثال، الگو های عملکردی در استخوان ساعد این موجود نشان می‌دهد که S. tchadensis می‌ توانست از درختان بالا و پایین برود و این عمل، احتمالاً با نوعی گرفتن شاخه ها و حرکت نامنظم اندام‌ ها انجام می شد.

در خاتمه گفتنی است، باستان شناسان به این نتیجه رسیدند که شواهد فوق، مجموعاً  نشان می ‌دهد که انسان ‌های اولیه بلافاصله پس از جدایی میمون ها و شامپانزه‌ ها، توانایی راه رفتن روی دو پا را تکامل دادند و به طور همزمان با حفظ ویژگی‌ های استخوانی که قابلیت‌های بالا رفتن را ممکن می ‌کرد، به زندگی خود ادامه داده و روند دگرگشت را طی کردند.
شرح کامل این پژوهش در آخرین شماره مجله تخصصی Nature منتشر شده است.

آفرینش انسان در قرآن کریم با توجه به تفسیر المیزان 

یکی از مسائل مهمی که هم دین و هم علم از آن بحث نمودند، نحوه خلقت نخستین انسان و نسل آن می‌باشد.  مفسر و فیلسوف بزرگ جهان اسلام، علامه طباطبائی در المیزان می فرمایند: ظهور نزدیک به صراحت آیات قرآن کریم در این مساله، این است که همه انسان‌ها از نسل حضرت آدم و حوا (ع) هستند و مطابق مراحلی طبیعی خلق می‌شوند. اما جنبه جسمانی آفرینش حضرت آدم و حوا (ع) مستقلا و مستقیما از خاک و گل است و جنبه روحانی آفرینش آنها به انشاء و نفخه الهی می‌باشد. مطابق نظریه تکامل تدریجی انواع داروین، انسان، مخلوق و محصول و نوع تکامل یافته حیوانات تحت تاثیر الزامات محیطی و شرایط زیستی است. باید گفت این نظریه در حد فرضیه علمی است و هنوز به اثبات علمی و یقینی نرسیده است چراکه پیروان آن هنوز به انتقادات و ایرادات جدی برخی اندیشمندان علوم تجربی، فیلسوفان علم و بزرگان دین پاسخ قانع کننده ندادند. از دیدگاه علامه طباطبائی میان علم و دین رابطه سازگاری وجود دارد و نظریه تکامل در مساله خلقت انسان در حد فرضیه علمی است و هنوز دلیل قطعی بر آن نداریم.

از نظر اسلام نظریه داروین در مورد خلقت تدریجی انسان مردود می باشد و قابل قبول نیست.