اعتصاب غذا تنها سلاح اسیران فلسطینی برای تحقق خواسته هایشان

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما؛ شیرین ابوعاقله خبرنگار الجزیره می‌گوید فلسطینی ها ابزار‌هایی برای پاسخ دارند که چه بسا مسالمت آمیز و قویتر باشد، ان هم اعتصاب غذاست.
اگر حتی خانه مرا خراب کنند به اعتصاب غذا ادامه می‌دهم و روحیه مرا از بین نمی‌برد. سلاح اسیران فلسطینی در زندان‌ها و یکی از قویترین و تاثیرگذارترین روش‌های مبارزه آنها.  داستان اعتصاب غذا در زندان‌های اشغالگران چگونه آغاز شد؟

خلیل عواوده اسیر فلسطینی:‌ای آزادگان جهان این بدن فرسوده که از آن تنها پوست و استخوان باقی مانده است نشانه ضعف ملت فلسطین نیست.
اولین تجربه اعتصاب غذای اسرای فلسطینی در سال ۱۹۶۸ بود، آن هم زمانی که در اعتراض به ضرب و شتم، ۱۱ روز در زندان نابلس اعتصاب کردند و پس از آن باب اعتصاب غذا باز شد و اعتصاب غذای معروفی مانند اعتصاب «سپتامبر» در سال ۱۹۹۲ رخ داد که بیشتر زندان‌ها را دربر گرفت و در آن حدود هفت هزار بازداشتی شرکت کردند و از مهمترین اعتصاب‌هایی به شمار می‌آید که اسرای فلسطینی انجام دادند.
نتیجه این اعتصاب، بسته شدن بخش انفرادی در زندان الرمله و توقف بازرسی بدنی برهنه، بود و علاوه بر این ملاقات زندانیان ازسرگرفته شد و زمان ملاقات خانواده‌های زندانیان افزایش یافت. اعتصاب غذا موجب بروز مشکلات خطرناکی برای اسیران می‌شود و تا حد ابتلا به نارسایی جزئی یا کامل کلیه پیش می‌رود.
عبدالقادر ابوالفحم اولین شهید جنبش اسیر فلسطینی بود که در سال ۱۹۷۰ بر اثر اعتصاب غذا در زندان عسقلان جان باخت. اما اسیران همچنان از سلاح اعتصاب غذا استفاده می‌کنند و با شکم‌های خالی می‌جنگند و پیروز می‌شوند و به خواسته‌های خود می‌رسند. اسیر آزاده سامر العیساوی که با ۹ ماه اعتصاب، طولانی‌ترین اعتصاب غذا را انجام داد و هشام ابوهواش که ۱۴۱ روز پس از اعتصاب، آزادی خود را به دست آورد و خلیل عواده که ۱۷۲ روز اعتصاب غذا کرد، پیشگام آن‌ها به شمار می‌روند.
ایده اعتصاب غذا از زندان‌های انگلیس نشات می‌گیرد آن هم زمانی که ماریون دانلوپ در سال ۱۹۰۹ اعتصاب غذا کرد و پس از ۹۱ ساعت، آزادی خود را به دست آورد.