ساخت گلایدر‌های حسگر زیستی از نشاسته سیب‌زمینی و ضایعات چوب

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، به نقل از «تک‌اکسپلور»، محققان آزمایشگاه علوم مواد «اِمپا» (در کشور سوئیس) در آزمایشگاه «رباتیک پایدار» در حال ابداع و تولید حسگر‌های پایدار و وسایل پرنده‌ای موسوم به «گلایدر‌های زیستی» (بیوگلایدر) هستند که می‌توانند داده‌های زیست محیطی را با بهره وری در مصرف انرژی و به شکلی خودکار حتی در نواحی غیرقابل دسترس جمع‌آوری کنند. مواد لازم برای ساخت این بیوگلایدرها، سیب زمینی، ضایعات چوب و یک گلسنگ رنگرزی (dyer's lichen) است.

بیوگلایدر‌ها با حسگر‌های داخلی خودشان مانند رها شدن بی‌کرشمه برگ‌های زرد درختان در پاییز، آرام و بی‌صدا حرکت می‌کنند. این گلایدر‌های زیستی از دو جهت زیستی هستند هم از این رو که آن‌ها از بیولوژی الهام گرفته‌اند و هم اینکه تجزیه‌پذیر هستند. زمانی که یک گلایدر دانه‌های حسگر زیستی را رها می‌کند و داده‌ها را گزارش می‌کند در نهایت تجزیه می‌شود و با سطح جنگل یکی می‌شود.

محققان اکنون از حسگر‌هایی برای اندازه‌گیری «پی هاش» pH از طریق یک آزمایش کلاسیک تورنسل (litmus test) استفاده کرده‌اند. برای اطمینان از اینکه حسگر محافظت شده است و در لحظه درست و مناسب داده‌ها را جمع آوری می‌کند، با یک قشر یا لایه محافظتی پوشیده می‌شود. زمانی که هوا بارانی است یا رطوبت بالا است، این حسگر همانند یک گل باز می‌شود.

در حال حاضر محققان یک گام به جلوتر برداشته‌اند و هدف آن‌ها ثبت تاثیرات تغییرات آب و هوایی در زیستگاه‌های مختلف با استفاده از پهپاد‌های حسگری کاملا تجزیه‌پذیر است. در مقوله «اکولوژی دیجیتال» چنین ربات‌هایی امکان پیش بینی درست وضعیت محیط زیست و اتخاذ تدابیر پیشگیری مناسب را فراهم خواهند کرد.