به یاد فرمانده شهید نیروی دریایی خرمشهر، غلامعلی بایندر

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما آبادان؛ سوم شهریور سالروز شهادت افسر شجاع نیروی دریایی ارتش، شهید دریادار غلامعلی بایندر است، وی اهل تهران و مقبره اش در خرمشهر است.

یکی از حوادث تلخ تاریخ ایران، حمله انگلیس از جنوب و شوروی از شمال به سرزمین‌مان در جنگ جهانی دوم است. قحطی و گسترش بیماری‌های واگیردار و از بین رفتن تعداد زیادی از هموطنان‌مان، بخشی از آسیب‌های وارد‌آمده به این سرزمین در آن دوران است.

اما در این میان بودند انسان‌هایی که در راستای حفظ این خاک جانانه مبارزه کردند؛ غلامعلی بایندر فرمانده نیروی دریایی و همرزمانش جزو این دسته از افراد بودند که تا آخرین نفس علی‌رغم دریافت دستور عدم هرگونه مقاومت از رضاشاه (حاکم وقت)، در مقابل کشور استعمارگر جنگیدند و جان خود را نثار حفاظت از این خاک کردند.

رژیم پهلوی در جریان جنگ‌جهانی دوم اعلام بی‌طرفی می‌کند، اما در مقابله با تجاوز انگلسی‌ها در شهریور ۱۳۲۰ هجری شمسی به فرمانده نیروی دریایی خود یعنی غلامعلی بایندر دستور می‌دهد که حق هیچ‌گونه مقاومتی ندارد، دریابان بایندر پیام را دریافت می‌کند، اما اطاعت نکرده و راه خودش را در حفاظت از وطن پیش می‌گیرد.

فرمانده نیروی دریایی که در خرمشهر مستقر بود خودش را نماینده تمام ایران و نماینده تمام این خاک می‌داند. او همراه با نیرو‌های داوطلبش که اطاعت امر فرمانده دلاورشان را در حفاظت از خاک وطن، مقدم بر نظر رضاشاه می‌دانستند، مقابل نیرو‌های متجاوز انگلیسی صف می‌کشد و با آنها می‌جنگد.

شهید بایندر در ساعت ۴ بامداد سوم شهریور ۱۳۲۰ با شنیدن صدای انفجار، با سرعت از منزل خارج و با استفاده از قایق موتوری و زیر آتش مسلسل نیرو‌های مهاجم انگلیسی، خود را به مقر فرماندهی رساند و پس از صدور دستورات لازم به افسران ستاد و فرماند‌هان، به تلگراف‌خانه رفت و گزارش وقایع و هجوم نیرو‌های انگلیسی را به تهران و اهواز مخابره می‌کند.

آن‌گاه با حضور در قرارگاه گردان مرزی، عده‌ای را مأمور مقاومت در برابر مهاجمان کرد و خود که مسلح به یک قبضه تفنگ برنو بود به اتفاق سروان ولی‌اله مُکری‌نژاد که معاون فرمانده گردان یکم هنگ ۸ توپخانه بود، با اتومبیل از آبادان و راه خشکی عازم خرمشهر شد تا ستاد فرماندهی عملیات را در منطقه حفار (که از لحاظ نظامی موقعیت مناسبی داشت و بیش از ۲ قبضه توپ ۱۰۵م. م و گروهی سرباز در آنجا مستقر بودند) تشکیل دهد.

اما چند دقیقه بعد از حرکت، با نیرو‌های موتوریزه مهاجمان انگلیسی مواجه و در حین مقاومت و جنگ و گریز با آنان در شرایطی که تلاش می‌کردند تا با استفاده از پستی و بلندی‌های منطقه، خود را به نهر چاسبی برسانند با رگبار مسلسل متجاوزان انگلیسی در حوالی پاسگاهی نزدیک بی‌سیم خرمشهر در سوم شهریور ۱۳۲۰ به شهادت رسید.