استاد سحاب بنیانگذار موسسه سحاب و پدر علم جغرافیای کشور

ابوالقاسم سحاب در ۱۹ فروردین‌ماه ۱۲۶۶ ش (۱۸۸۷ م) درتفرش به‌دنیا آمد. خانواده‌اش از کشاورزان سخت‌کوش منطقه بودند، اما او از کودکی علاقه‌مند به دانش‌آموزی و مطالعه بود

ابوالقاسم سحاب یکی از چهره‌های چندبعدی فرهنگ و علم معاصر ایران بود، و بررسی زندگی و میراث او ارزشمند است.

آموختن را از مکتب‌خانه آغاز کرد و در کوتاه‌مدت به نبوغی چشمگیر دست یافت. سپس نزد علمای برجسته‌ی تفرش ـ از جمله سید علی‌اکبر سجادی و آخوند ملاحسین شاهمیری ـ فقه و اصول را آموخت. به زبان عربی تسلط یافت و بعد‌ها زبان فرانسه و دیگر زبان‌های اروپایی را هم فراگرفت.

در حدود سال ۱۲۹۰ شمسی به تهران آمد و معلمی را پیشه کرد. نخست در مدرسه‌ی آلیانس تدریس می‌کرد؛ سپس به سبب استعدادش در زبان و جغرافیا، به عنوان یکی از نیرو‌های مورد اعتماد وزارت معارف (آموزش و پرورش وقت) انتخاب شد.

در سال ۱۲۹۹ بنا به پیشنهاد شیخ جلال نهاوندی، رئیس اداره‌ی فرهنگ مناطق ملایر، نهاوند و تویسرکان شد. در آن دوران، مدارس نوین و دخترانه را پایه‌گذاری کرد که در زمان خود اقدامی جسورانه به شمار می‌رفت.

در سال ۱۳۱۵ شمسی، استاد سحاب به همراه پسرش مهندس عباس سحاب (که بعد‌ها از جغرافی‌دانان پیشرو ایران شد)، نخستین مؤسسه کارتوگرافی و جغرافیایی ایران و خاورمیانه را با نام مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب بنا نهاد.

هدف او، معرفی علمی جغرافیای ایران و گسترش آگاهی‌های عمومی در این حوزه بود. این موسسه در تهیه‌ی نقشه‌ها، اطلس‌ها و آثار جغرافیایی آموزشی، نقش بی‌بدیلی در تاریخ آموزش مدرن ایران ایفا کرد.

سحاب بیش از ۷۲ عنوان کتاب و ترجمه از خود به جای گذاشت، که برخی از آنها چندجلدی هستند.