حمایت والیبال یا خودمختاری با تهدید

لیگ به طور مستقیم از اوضاع اقتصادی کشورمان تبعیت می گیرد و در این شرایط که اکثر شرکت ها و بنگاه های اقتصادی در وضعیت مالی خوبی نیستند نمی توان از باشگاه ها هم توقع داشت که بر سر قول های خود طبق تاریخ و ساعت باقی بمانند!

مسئولان فدراسیون در زمان بروز مشکل همه توان خود را برای ریش سفیدی به کار گرفتند و چه بسا برخی تیم ها را با همین فرهنگ کدخدامنشانه در لیگ نگاه داشتند حال درست نیست که در ازای این رفتار، مسئولان باشگاه ها بخواهند به راحتی فدراسیونی ها را تهدید کنند.

اگر مدیران بنگاه های اقتصادی بخواهند با یک رای به ظاهر اشتباه، تصمیم به قطع همکاری بکنند دیگر فدراسیون آن اختیار عمل و قدرت واقعی خود را از دست خواهد داد و به معنای واقعی با ترس کارش را ادامه می دهد.

شنیده می شود که؛ مدیرعامل باشگاه هاوش گنبد با توجه به رای کمیته انضباطی مبنی بر باخت فنی این تیم مقابل شهرداری تبریز به خاطر بروز مسائل حاشیه ای، صحبت از کناره گیری کرده است.

بهتر نبود این آقای محمدی با آن نگاه حرفه ای که به والیبال دارد به جای این همه داد و فریاد، به صورت محترمانه از سازمان لیگ درخواست تجدید نظر می کرد؟ تا به طور قانونی به کارش رسیدگی شود. با وجود این که در جلسه کمیته انضباطی حقوقدانان فدراسیون و وزارت ورزش هم حضور داشتند اما این رای قابل تغییر است در صورتی که باشگاه آن را درخواست کند.

وقتی مدیرعاملی صرفا به این معنا که برای والیبال در لیگ برتر هزینه کرده است مسئولان فدراسیون را وامدار خود بداند و هر آنچه که می گوید باید همان شود، تفکری اشتباه است که باید فردی اصلاح شود.

هاوش یک مثال روز است، درکل باشگاه ها بدانند که با تهدید کاری درست نمی شود بلکه ابداع کننده فرهنگی غلط در والیبال خواهند شد که آینده این رشته را تهدید می کند.

مدیران باشگاهها باید بدانند اگر هدف تیمداری آنها حمایت از آینده سازان و نسل جوان والیبال ایران زمین است پس قطع همکاری هم بزرگترین ضربه اش را به پیکره نیروهای جوان وارد می کند نه فدراسیون والیبال…