به نام خانواده؛ به کام گیشه

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما؛ از دیر باز گفته اند سینما آئینه ای است که حرف ها و دغدغه های مردم در آن انعکاس پیدا می کند و به عبارتی برای مردم است.

در تاریخ سینمای کشورمان فیلم هایی داشته ایم که مردم، خود و دل مشغولی هایشان را در آنها دیده اند، با شخصیت هایش همزادپنداری کرده اند و گره ها و گشایش های قصه به اندوخته ای برای مواجهه با مشکلاتشان در زندگی تبدیل شده است و فیلم هایی هم بوده اند که با بیان مسائل اجتماعی تلنگری به مردم و مسئولان زده اند و از بروز آسیب های اجتماعی بیشتر جلوگیری کرده اند.

تأثیر گذار بودن می تواند در هر سبکی هم اتفاق بیافتد. چه کسی می تواند تأثیر ژرف «لیلی با من است» بر مخاطبانش را فراموش کند یا اشک هایی را که به واسطه قصه پر از حرف حاج کاظم و عباس در «آژانس شیشه ای» را از یاد ببرد؟

حتی در سال های اخیر فیلم هایی چون «ماجرای نیمروز»، «شیار 143»، «بادیگارد» ، «ابد و یک روز» ، «سیانور»، «رگ خواب»، «یتیم خانه ایران» و... در سبک های مختلف و در بسترهای اجتماعی،تاریخی ،سیاسی و... در های جدیدی از آگاهی را به روی مخاطبانشان باز کردند.

بسیاری از این فیلم ها در جذب مخاطب هم موفق بودند و خانواده ها با رضایت خاطر از دیدن آنها به خانه بازگشتند.

اما در 2 سال اخیر فیلم هایی هم بوده که دغدغه ای جز رونق بخشیدن به گیشه نداشته است. فیلم هایی که بیشتر طنز هستند و با نماهنگ های کنجکاوی برانگیز و حواشی مختلف مخاطبانی را به سینما کشانده، با الفاظ و صحنه های مغایر با فرهنگ ایرانی اسلامی خنده بر به لب مخاطبان آورده است و در نهایت هیچ دست آورد فرهنگی  برای مخاطب نداشته و سبب آشفتگی ذهنی هم شده است.

از ساختار ضعیف این فیلم ها که بگذریم از محتوای سخیفشان نمی توان گذشت. زمانی هم که عده ای دغدغه مند لب به سخن می گشایند عوامل فیلم و جمعی از افراد به ظاهر سینما دوست می گویند ما برای مردم فیلم می سازیم؛ در حالی که اگر پای حرف مردم بنشینند متوجه می شوند مردم از سر ناچاری و نبود طنز فاخر و آبرومند در سینما به سراغ این گونه فیلم ها می روند و در واقع ساخته و اکران شدن چنین فیلم هایی به نام مردم و به کام گیشه و ذی نفعان است.

به طور قطع و یقین مردمی که اصول و ارزش های دینی اخلاقی و انسانی برایشان مهم است دوست ندارند شاهد شوخی های جنسی، همجنس گرایی، به سخره گرفتن دین و حرکات ناشایست روی پرده سینما باشند، حتی اگر این مسائل یک گفت و گو از فیلم را در بر بگیرد.

اینکه عده ای از ساخت و اکران فیلم هایی مغایر با ارزش های دینی و فرهنگی دفاع می کنند جای تعجب زیادی دارد، زیرا بسیاری از فیلم هایی که با همین اصرارها و رویکرد در سینما بدون محدودیت سنی به اکران عمومی در آمدند در کشورهای دیگر با محدودیت سنی روی پرده رفتند و این نشان می دهد باید برای ذهن پاک و تشنه کودکان و نوجوانان که بخش مهمی از مخاطبان سینما را تشکیل می دهند ارزش قائل شد و هر جمله، حرف یا پیام مخربی را به خوردشان نداد.

در سطح وسیع تر خانواده هایی به سینما می روند که طرح یک سری مسائل حتی به زبان کمدی می تواند امنیت روانی و آرامش ذهنی را از آنها صلب کند و دغدغه تأثیر مخرب سکانس ها و دیالوگ های برخی از این فیلم ها شیرینی خنده های لحظه ای حاصل از تماشای فیلم را به تلخی تبدیل کند.

از آنجایی که تجربه نشان داده با موفقیت یک فیلم در گیشه شاهد نمونه های زیادی شبیه آن خواهیم بود؛ جلوگیری از بیراهه رفتن برخی از فیلم های سینمایی که در سینمای طنز بیشتر به چشم می خورد مسئله ای جدی است که اگر جلویش گرفته نشود می تواند بحران های زیادی را به جامعه تحمیل کند.

از عادی شدن شوخی های نامتعارف لفظی و حرکتی تا جریان پیدا کردن تمسخر ارزش های دینی اخلاقی.

کارشناسان معتقدند، سینما و به ویژه سینمای طنز به دلیل تعداد زیاد مخاطبان در ذائقه سازی و فرهنگ سازی جامعه مؤثر است و همین مسأله دقت بیشتر اهالی سینما در نگارش فیلمنامه و نوع موقعیت های طنز و حساسیت بیشتر مسؤولان فرهنگی و سینمایی در صدور پروانه ساخت و نمایش این گونه از فیلم ها را می طلبد.