کم توجهی ها کارگاه های تولید مبل را به تعطیلی می کشاند

صنعت چوب و مبلمان ایران با دهها هزار واحد صنعتی و کارگاهی که از نظر تعداد و نه از نظر بازده تولید با واحدهای مشابه در کشور چین برابری می‌کند، می‌تواند با تولید مبلمان با کیفیت و قیمت قابل رقابت در بازارهای جهانی این کالا، به بازارهای چند میلیارد دلاری خارجی دست یابد.
حمایت از تولید و صادرات صنایع مبلمان می تواند ضمن افزایش ارز آوری به کشور دولت را در رفع مهمترین مشکل کشور یعنی بیکاری کمک کند.
با وجود ظرفیت ‌های زیاد این صنعت مبلمان، متاسفانه مبلمان ایران چه در داخل و چه در بازار های جهانی ناشناخته است. صنعتی که با حضور جوانان خلاق و پر تلاش ایرانی می تواند آینده روشنی پیش رو داشته باشد اما موانع ریز و درشت اثر بخشی این صنعت را در اقتصاد کشورمان کم رنگ کرده است.
در حال حاضر در کشور حدود 50 هزار واحد صنفی تولیدی در صنعت مبل فعال است و در این صنعت بیش از 117 هزار نفر شاغلند.
وجود پاره ای از مشکلات و چالش ها در این بخش مانند عدم تامین مواد اولیه با کیفیت با وجود تعرفه بالا، حضور قدرتمند رقبا و تاثیر مالیات بر ارزش افزوده در قیمت تمام شده کالا از جمله موانع توسعه صادرات صنعت مبلمان است.
در این بین حجم واردات مواد اولیه از کل واردات در بخش مبلمان و مصنوعات چوبی به داخل کشور در این صنعت 95 درصد و حجم واردات محصول نهایی 5 درصد برآورد می شود. از نئوپان که تولید داخل نیاز این صنعت را پاسخگو است که 70 درصد آن از خارج کشور وارد می شود تا پارچه و یراق آلات و حتی چوب که از اوکراین تا کشورهای آفریقایی حتی آمریکای جنوبی در مبلمان ایرانی به کار می رود.
صنعتی که می تواند در تولید شبکه ای و زنجیره وار با صنایع مرتبط با آن، محصول نهایی را هم با قیمت تمام شده پایین تر و هم با اشتغالی بیشتر راهی بازار مصرف کند، حالا به دلیل کامل نبودن حلقه تولید، سود کمتری در مقایسه با رقبای بین المللی اش دارد.
علاوه بر این از موانع مهم رشد این صنعت تداوم تولید سنتی است، هنوز بخش عمده ای از 50 هزار واحد صنفی تولیدی ما، مبلمان را زیرپله ای و مغازه ای و در تیراژ پایین آماده تحویل به مشتری می کنند.
کارشناسان معتقدند اگر چین یا ترکیه پیشرفت کرده اند به این دلیل است که تولیداتشان به صورت کارخانه ای و کاملا صنعتی انجام می شود اما ما کماکان به شیوه سالیان سال دور خود محصول را آماده عرضه می کنیم.
از طرفی ماشین آلات این صنعت کهنه و فرسوده هستند که تولیدکنندگان مبل برای بروز رسانی آن هم مشکل کمبود نقدینگی و هم سرمایه در گردش دارند.
برآوردها حاکی از آن است که اگر کم توجهی ها ادامه پیدا کند و قیمت تمام شده محصول بالا برود، نه تنها از ظرفیتهای صادراتی مبلمان کم می شود که در نهایت واحدهای فعال تولیدی ورشکسته و تعطیل می شوند.
این همه موجب شده سهم مبلمان ایران از گردش مالی 460 میلیارد دلاری این صنعت در جهان به یک درصد هم نرسد، صنعتی که با 50 درصد ظرفیت تولیدی اش، سالانه 30 هزار میلیارد تومان گردش مالی دارد و 8 درصد اشتغال بخش تولید.
کمی توجه به این صنعت هم سهم تولید و درآمد ما را دوبرابر می کند و هم تعداد شاغلان صنعت مبلمان را افزایش می دهد، صنعتی که در آن هم مزیت اقتصادی در تولید داریم و هم بازار صادراتی 400 میلیون نفری کشورهای همسایه برای فروش.