گزارش مکتوب...صدایی که ماند،مردی که فراموش شد+فیلم

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما،مرکز فارس ،

صدایی که ما را ۹۰۰ کیلومتر دورتر از تهران کشاند و پرس و جو برای چهره‌ای که به اندازه صدایش مشهور نیست و نوایی که در زمان خودش شوری به پا کرد و نجوای زبان و دل آن روز رزمندگان شد:

  دانلود مداحی

شعر و نوایی که نه تنها فراموش نشد، بلکه مداحان نسل امروز هم آن را تکرار کردند.
اینک در میان مردم شیراز به دنبال مداح این اثر جاودان، و پرسش از رهگذران، کمتر کسی بود که نوای «کربلا کربلا ما داریم می‌آییم» را نشنیده باشد.
علی ۱۸ ساله آن را شنیده است و می‌گوید فکر کنم آهنگران مداح آن است.

کسانی هم نوحه را حفظ بودند و آن را برایمان می‌خوانند، اما همین‌ها هم مداحش را نمی‌شناختند و آدرس غلط می‌دادند.

گزارش ما در گوشه دیگری از خیابان‌های شهر دنبال شد، جایی در جنوب شیراز در خانه‌ای کوچک نزدیکی حرم شاهچراغ (ع)، خانه‌ای که گویا همانند صاحب خانه در فراموشی فرو رفته است.
حاج اکبر شریعت رزمنده‌ای که صدایش با گذشت بیش از ۳۰ سال فراموش نشده است.
حالا فرصت مابقی گزارش را به حاج اکبر شریعت می‌دهیم تا خود از آن روز‌ها و حالش بگوید و دورانی که در این سال‌ها گذرانده و می‌گذراند.

هر چند او این روز‌ها بیمار است و کمتر سخن می‌گوید...

حاج اکبر قبل از انقلاب وارد ارتش می‌شود و در همه دوران دفاع مقدس در گردان توپخانه ارتش در عملیات‌های مختلف حضور داشته و در کنار کار نظامی با عشق و ارادتش به سرور و سالار شهیدان نوحه خوانی و مدیحه سرایی می‌کند، کاری که از کودکی در هیات عزاداری زادگاهش داراب شروع کرده و در دوران دفاع مقدس به ایجاد شور و تهییج در رزمندگان به صد‌ها نوحه رسیده است.
اینکه چرا از میان صد‌ها سروده و مداحی‌اش فقط کربلا کربلا گل می‌کند سوال بعدی ماست؛ سوالی که با بیان داستان شهادت برادرش و کلنجار درونی برای پذیرش این غم آغاز شد.

سال ۶۳ بود. ظهر عاشورا، در غم شهادت برادرم بر روی خاکریز نشستم. غروب آفتاب بود، لحظه‌ای حس کردم روبروی کربلا هستم، یادم به مصائب کاروان دشت کربلا افتاد، این شعر بر زبانم جاری شد:

 

ابیاتی که با صدای لرزان، اما همان لحن برایمان می‌خواند؛ و همین ابیات محتوای مداحی شد در میان رزمندگان قرارگاه کربلا که همزمان به همت گروه‌های مستند ساز جبهه ضبط شد و در تلویزیون بار‌ها و بار‌ها پخش شد.

به دعوت ما تصویر بردار این مداحی که برای تولید مستند اربعین به کربلا سفر کرده بود با شنیدن نام شریعت با وجود مشکلات سفر خود را به شیراز رساند .
مصطفی دالایی تصویر بردار این مداحی ماندگار که برای دیدن رزمنده‌ای قدیمی آمده، از آن روز و شوری که در میان رزمندگان بپا شد می‌گوید:
به پیشنهاد شهید رضا مرادی نسب قرار بود به جبهه برویم و از موضوعات این چنینی برنامه تهیه کنیم.

 

ماه محرم بود و ما قرارگاه‌ها را یک به یک می‌گذراندیم تا موضوعی شبیه مداحی‌های آهنگران پیدا کنیم، از قرارگاه خاتم رد می‌شدیم، سوله‌ای را دیدیم که از آن صدایی شنیده می‌شد، توجه‌مان را جلب کرد، نمی‌دانستیم صدای ضبط است یا کسی مداحی می‌کند.
وقتی رسیدیم آقای شریعت مداحی اش به پایان رسید. از مسوولین خواهش کردیم که یک بار دیگر او مداحی را تکرار کند تا فیلمبرداری کنیم.

ظهر عاشورا بود و گردان‌های ارتش برای عزاداری در آن سوله جمع بودند و هر کدام نوحه خوانی داشتند، اما به خاطر ما آقای شریعت دوباره مداحی را شروع کرد.

از آقای شریعت حال و روز این روزهایش را هم پرسیدیم که می‌گوید: چند سالی است بازنشسته شدم و همسرش سالهاست که از دنیا رفته است، چهار دختر دارم که ازدواج کرده‌اند و تنها زندگی می‌کنم، گاهگاهی خواهرم از داراب به دیدنم می‌آید.
حاج اکبر از وضعش راضی است و حسرتش جاماندن از قافله شهدای همسنگرش و آرزویش سفر به کربلایی که هنوز به آن نرسیده است.

 

نگارش :الهام پورحسین