ترتیل جزء سی ام قرآن کریم با صدای استاد پرهیزگار + متن

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

عَمَّ يَتَسَاءلُونَ ﴿ ۱ ﴾ 

درباره چه چيز از يكديگر مى ‏پرسند ( ۱) 

عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ ﴿ ۲ ﴾ 

از آن خبر بزرگ ( ۲) 

الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿ ۳ ﴾ 

كه در باره آن با هم اختلاف دارند ( ۳) 

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿ ۴ ﴾ 

نه چنان است به زودى خواهند دانست ( ۴) 

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿ ۵ ﴾ 

باز هم نه چنان است بزودى خواهند دانست ( ۵) 

أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا ﴿ ۶ ﴾ 

آيا زمين را گهواره ‏اى نگردانيديم ( ۶) 

وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا ﴿ ۷ ﴾ 

و كوه ها را [چون] ميخ هايى [نگذاشتيم] ( ۷) 

وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا ﴿ ۸ ﴾ 

و شما را جفت آفريديم ( ۸) 

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا ﴿ ۹ ﴾ 

و خواب شما را [مايه] آسايش گردانيديم ( ۹) 

وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا ﴿ ۱۰ ﴾ 

و شب را [براى شما] پوششى قرار داديم ( ۱۰) 

وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا ﴿ ۱۱ ﴾ 

و روز را [براى] معاش [شما] نهاديم ( ۱۱) 

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا ﴿ ۱۲ ﴾ 

و بر فراز شما هفت [آسمان] استوار بنا كرديم ( ۱۲) 

وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا ﴿ ۱۳ ﴾ 

و چراغى فروزان گذارديم ( ۱۳) 

وَأَنزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاء ثَجَّاجًا ﴿ ۱۴ ﴾ 

و از ابرهاى متراكم آبى ريزان فرود آورديم ( ۱۴) 

لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا ﴿ ۱۵ ﴾ 

تا بدان دانه و گياه برويانيم ( ۱۵) 

وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا ﴿ ۱۶ ﴾ 

و باغ هاى در هم پيچيده و انبوه ( ۱۶) 

إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا ﴿ ۱۷ ﴾ 

قطعا وعدگاه [ما با شما] روز داورى است ( ۱۷) 

يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا ﴿ ۱۸ ﴾ 

روزى كه در صور دميده شود و گروه گروه بياييد ( ۱۸) 

وَفُتِحَتِ السَّمَاء فَكَانَتْ أَبْوَابًا ﴿ ۱۹ ﴾ 

و آسمان گشوده و درهايى [پديد] شود ( ۱۹) 

وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿ ۲۰ ﴾ 

و كوه ها را روان كنند و [چون] سرابى گردند ( ۲۰) 

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا ﴿ ۲۱ ﴾ 

[آرى] جهنم [از دير باز] كمينگاهى بوده ( ۲۱) 

لِلْطَّاغِينَ مَآبًا ﴿ ۲۲ ﴾ 

[كه] براى سركشان بازگشتگاهى است ( ۲۲) 

لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا ﴿ ۲۳ ﴾ 

روزگارى دراز در آن درنگ كنند ( ۲۳) 

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا ﴿ ۲۴ ﴾ 

در آنجا نه خنكى چشند و نه شربتى ( ۲۴) 

إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا ﴿ ۲۵ ﴾ 

جز آب جوشان و چركابه ‏اى ( ۲۵) 

جَزَاء وِفَاقًا ﴿ ۲۶ ﴾ 

كيفرى مناسب [با جرم آن ها] ( ۲۶) 

إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا ﴿ ۲۷ ﴾ 

آنان بودند كه به [روز] حساب اميد نداشتند ( ۲۷) 

وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا ﴿ ۲۸ ﴾ 

و آيات ما را سخت تكذيب مى‏ كردند ( ۲۸) 

وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا ﴿ ۲۹ ﴾ 

و حال آنكه هر چيزى را برشمرده [به صورت] كتابى در آورده ‏ايم ( ۲۹) 

فَذُوقُوا فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿ ۳۰ ﴾ 

پس بچشيد كه جز عذاب هرگز [چيزى] بر شما نمى ‏افزاييم ( ۳۰) 

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿ ۳۱ ﴾ 

مسلما پرهيزگاران را رستگارى است ( ۳۱) 

حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا ﴿ ۳۲ ﴾ 

باغچه ‏ها و تاكستان ها ( ۳۲) 

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا ﴿ ۳۳ ﴾ 

و حوريانی بسيار جوان و هم سن و سال ( ۳۳) 

وَكَأْسًا دِهَاقًا ﴿ ۳۴ ﴾ 

و پياله‏ هاى لبالب ( ۳۴) 

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا ﴿ ۳۵ ﴾ 

در آنجا نه بيهوده ‏اى شنوند و نه [يكديگر را] تكذيب [كنند] ( ۳۵) 

جَزَاء مِّن رَّبِّكَ عَطَاء حِسَابًا ﴿ ۳۶ ﴾ 

[اين است] پاداشى از پروردگار تو عطايى از روى حساب ( ۳۶) 

رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرحْمَنِ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا ﴿ ۳۷ ﴾ 

پروردگار آسمان ها و زمين و آنچه ميان آن دو است بخشايشگرى كه كس را ياراى خطاب با او نيست ( ۳۷) 

يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا ﴿ ۳۸﴾ 

روزى كه روح و فرشتگان به صف مى‏ ايستند و [مردم] سخن نگويند مگر كسى كه [خداى] رحمان به او رخصت دهد و سخن راست گويد ( ۳۸) 

ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآبًا ﴿ ۳۹ ﴾ 

آن [روز] روز حق است پس هر كه خواهد راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجويد ( ۳۹) 

إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا ﴿ ۴۰ ﴾ 

ما شما را از عذابى نزديك هشدار داديم روزى كه آدمى آنچه را با دست‏ خويش پيش فرستاده است بنگرد و كافر گويد كاش من خاك بودم ( ۴۰) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به فرشتگانى كه [از كافران] به سختى جان ستانند ( ۱) 

وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا ﴿ ۲ ﴾ 

و به فرشتگانى كه جان [مؤمنان] را به آرامى گيرند ( ۲) 

وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا ﴿ ۳ ﴾ 

و به فرشتگانى كه [در درياى بى‏مانند] شناكنان شناورند ( ۳) 

فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا ﴿ ۴ ﴾ 

پس در پيشى گرفتن [در فرمان خدا] سبقت‏ گيرنده ‏اند ( ۴) 

فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا ﴿ ۵ ﴾ 

و كار [بندگان] را تدبير مى‏ كنند ( ۵) 

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ ﴿ ۶ ﴾ 

آن روز كه لرزنده بلرزد ( ۶) 

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ﴿ ۷ ﴾ 

و از پى آن لرزه ‏اى [دگر] افتد ( ۷) 

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ﴿ ۸ ﴾ 

در آن روز دل هايى سخت هراسانند ( ۸) 

أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ﴿ ۹ ﴾ 

ديدگان آن ها فرو افتاده ( ۹) 

يَقُولُونَ أَئِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ ﴿ ۱۰ ﴾ 

گويند آيا [باز] ما به [مغاك] زمين برمى ‏گرديم ( ۱۰) 

أَئِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ﴿ ۱۱ ﴾ 

آيا وقتى ما استخوان ‏ريزه ‏هاى پوسيده شديم [زندگى را از سر مى‏ گيريم] ( ۱۱) 

قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ﴿ ۱۲ ﴾ 

[و با خود] گويند در اين صورت اين برگشتى زيان‏ آور است ( ۱۲) 

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ ﴿ ۱۳ ﴾ 

و[لى] در حقيقت آن [بازگشت بسته به] يك فرياد است [و بس] ( ۱۳) 

فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ ﴿ ۱۴ ﴾ 

و بناگاه آنان در زمين هموار خواهند بود ( ۱۴) 

هَلْ أتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى ﴿ ۱۵ ﴾ 

آيا سرگذشت موسى بر تو آمد ( ۱۵) 

إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿ ۱۶ ﴾ 

آنگاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس طوى ندا درداد ( ۱۶) 

اذْهَبْ إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى ﴿ ۱۷ ﴾ 

به سوى فرعون برو كه وى سر برداشته است ( ۱۷) 

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَى أَن تَزَكَّى ﴿ ۱۸ ﴾ 

و بگو آيا سر آن دارى كه به پاكيزگى گرايى ( ۱۸) 

وَأَهْدِيَكَ إِلَى رَبِّكَ فَتَخْشَى ﴿ ۱۹ ﴾ 

و تو را به سوى پروردگارت راه نمايم تا پروا بدارى ( ۱۹) 

فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَى ﴿ ۲۰ ﴾ 

پس معجزه بزرگ [خود] را بدو نمود ( ۲۰) 

فَكَذَّبَ وَعَصَى ﴿ ۲۱ ﴾ 

و[لى فرعون] تكذيب نمود و عصيان كرد ( ۲۱) 

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَى ﴿ ۲۲ ﴾ 

سپس پشت كرد [و] به كوشش برخاست ( ۲۲) 

فَحَشَرَ فَنَادَى ﴿ ۲۳ ﴾ 

و گروهى را فراهم آورد [و] ندا درداد ( ۲۳) 

فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى ﴿ ۲۴ ﴾ 

و گفت پروردگار بزرگتر شما منم ( ۲۴) 

فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَى ﴿ ۲۵ ﴾ 

و خدا [هم] او را به كيفر دنيا و آخرت گرفتار كرد ( ۲۵) 

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَى ﴿ ۲۶ ﴾ 

در حقيقت براى هر كس كه [از خدا] بترسد در اين [ماجرا] عبرتى است ( ۲۶) 

أَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاء بَنَاهَا ﴿ ۲۷ ﴾ 

آيا آفرينش شما دشوارتر است ‏يا آسمانى كه [او] آن را برپا كرده است ( ۲۷) 

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا ﴿ ۲۸ ﴾ 

سقفش را برافراشت و آن را [به اندازه معين] درست كرد ( ۲۸) 

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا ﴿ ۲۹ ﴾ 

و شبش را تيره و روزش را آشكار گردانيد ( ۲۹) 

وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا ﴿ ۳۰ ﴾ 

و پس از آن زمين را با غلتانيدن گسترد ( ۳۰) 

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءهَا وَمَرْعَاهَا ﴿ ۳۱ ﴾ 

آبش و چراگاهش را از آن بيرون آورد ( ۳۱) 

وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا ﴿ ۳۲ ﴾ 

و كوه ها را لنگر آن گردانيد ( ۳۲) 

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿ ۳۳ ﴾ 

[تا وسيله] استفاده براى شما و دام هايتان باشد ( ۳۳) 

فَإِذَا جَاءتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى ﴿ ۳۴ ﴾ 

پس آنگاه كه آن هنگامه بزرگ دررسد ( ۳۴) 

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَى ﴿ ۳۵ ﴾ 

[آن] روز است كه انسان آنچه را كه در پى آن كوشيده است به ياد آورد ( ۳۵) 

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَى ﴿ ۳۶ ﴾ 

و جهنم براى هر كه بيند آشكار گردد ( ۳۶) 

فَأَمَّا مَن طَغَى ﴿ ۳۷ ﴾ 

اما هر كه طغيان كرد ( ۳۷) 

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿ ۳۸ ﴾ 

و زندگى پست دنيا را برگزيد ( ۳۸) 

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿ ۳۹ ﴾ 

پس جايگاه او همان آتش است ( ۳۹) 

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى ﴿ ۴۰ ﴾ 

و اما كسى كه از ايستادن در برابر پروردگارش هراسيد و نفس خود را از هوس باز داشت ( ۴۰) 

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿ ۴۱ ﴾ 

پس جايگاه او همان بهشت است ( ۴۱) 

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا ﴿ ۴۲ ﴾ 

در باره رستاخيز از تو مى ‏پرسند كه فرارسيدنش چه وقت است ( ۴۲) 

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَاهَا ﴿ ۴۳ ﴾ 

تو را چه به گفتگو در آن ( ۴۳) 

إِلَى رَبِّكَ مُنتَهَاهَا ﴿ ۴۴ ﴾ 

علم آن با پروردگار تو است ( ۴۴) 

إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَاهَا ﴿ ۴۵ ﴾ 

تو فقط كسى را كه از آن مى‏ ترسد هشدار مى‏ دهى ( ۴۵) 

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا ﴿ ۴۶ ﴾ 

روزى كه آن را مى ‏بينند گويى كه آنان جز شبى يا روزى درنگ نكرده‏ اند ( ۴۶) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

عَبَسَ وَتَوَلَّى ﴿ ۱ ﴾ 

چهره در هم كشيد و روى گردانيد ( ۱) 

أَن جَاءهُ الْأَعْمَى ﴿ ۲ ﴾ 

كه آن مرد نابينا پيش او آمد ( ۲) 

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ﴿ ۳ ﴾ 

و تو چه دانى شايد او به پاكى گرايد ( ۳) 

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ الذِّكْرَى ﴿ ۴ ﴾ 

يا پند پذيرد و اندرز سودش دهد ( ۴) 

أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَى ﴿ ۵ ﴾ 

اما آن كس كه خود را بى ‏نياز مى‏ پندارد ( ۵) 

فَأَنتَ لَهُ تَصَدَّى ﴿ ۶ ﴾ 

تو بدو مى ‏پردازى ( ۶) 

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى ﴿ ۷ ﴾ 

با آنكه اگر پاك نگردد بر تو [مسؤوليتى] نيست ( ۷) 

وَأَمَّا مَن جَاءكَ يَسْعَى ﴿ ۸ ﴾ 

و اما آن كس كه شتابان پيش تو آمد ( ۸) 

وَهُوَ يَخْشَى ﴿ ۹ ﴾ 

در حالى كه [از خدا] مى ‏ترسيد ( ۹) 

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّى ﴿ ۱۰ ﴾ 

تو از او به ديگران مى‏ پردازى ( ۱۰) 

كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ ﴿ ۱۱ ﴾ 

زنهار [چنين مكن] اين [آيات] پندى است ( ۱۱) 

فَمَن شَاء ذَكَرَهُ ﴿ ۱۲ ﴾ 

تا هر كه خواهد از آن پند گيرد ( ۱۲) 

فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ﴿ ۱۳ ﴾ 

در صحيفه ‏هايى ارجمند ( ۱۳) 

مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ ﴿ ۱۴ ﴾ 

والا و پاك‏شده ( ۱۴) 

بِأَيْدِي سَفَرَةٍ ﴿ ۱۵ ﴾ 

به دست فرشتگانى ( ۱۵) 

كِرَامٍ بَرَرَةٍ ﴿ ۱۶ ﴾ 

ارجمند و نيكوكار ( ۱۶) 

قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَكْفَرَهُ ﴿ ۱۷ ﴾ 

كشته باد انسان چه ناسپاس است ( ۱۷) 

مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ ﴿ ۱۸ ﴾ 

او را از چه چيز آفريده است ( ۱۸) 

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ ﴿ ۱۹ ﴾ 

از نطفه ‏اى خلقش كرد و اندازه مقررش بخشيد ( ۱۹) 

ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ ﴿ ۲۰ ﴾ 

سپس راه را بر او آسان گردانيد ( ۲۰) 

ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ ﴿ ۲۱ ﴾ 

آنگاه به مرگش رسانيد و در قبرش نهاد ( ۲۱) 

ثُمَّ إِذَا شَاء أَنشَرَهُ ﴿ ۲۲ ﴾ 

سپس چون بخواهد او را برانگيزد ( ۲۲) 

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ ﴿ ۲۳ ﴾ 

ولى نه هنوز آنچه را به او دستور داده به جاى نياورده است ( ۲۳) 

فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَى طَعَامِهِ ﴿ ۲۴ ﴾ 

پس انسان بايد به خوراك خود بنگرد ( ۲۴) 

أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاء صَبًّا ﴿ ۲۵ ﴾ 

كه ما آب را به صورت بارشى فرو ريختيم ( ۲۵) 

ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا ﴿ ۲۶ ﴾ 

آنگاه زمين را با شكافتنى [لازم] شكافتيم ( ۲۶) 

فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبًّا ﴿ ۲۷ ﴾ 

پس در آن دانه رويانيديم ( ۲۷) 

وَعِنَبًا وَقَضْبًا ﴿ ۲۸ ﴾ 

و انگور و سبزى ( ۲۸) 

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا ﴿ ۲۹ ﴾ 

و زيتون و درخت‏ خرما ( ۲۹) 

وَحَدَائِقَ غُلْبًا ﴿ ۳۰ ﴾ 

و باغ هاى انبوه ( ۳۰) 

وَفَاكِهَةً وَأَبًّا ﴿ ۳۱ ﴾ 

و ميوه و چراگاه ( ۳۱) 

مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿ ۳۲ ﴾ 

[تا وسيله] استفاده شما و دام هايتان باشد ( ۳۲) 

فَإِذَا جَاءتِ الصَّاخَّةُ ﴿ ۳۳ ﴾ 

پس چون فرياد گوش‏ خراش دررسد ( ۳۳) 

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿ ۳۴ ﴾ 

روزى كه آدمى از برادرش ( ۳۴) 

وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ ﴿ ۳۵ ﴾ 

و از مادرش و پدرش ( ۳۵) 

وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ ﴿ ۳۶ ﴾ 

و از همسرش و پسرانش مى‏ گريزد ( ۳۶) 

لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ﴿ ۳۷ ﴾ 

در آن روز هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مى ‏دارد ( ۳۷) 

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿ ۳۸ ﴾ 

در آن روز چهره ‏هايى درخشانند ( ۳۸) 

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿ ۳۹ ﴾ 

خندان [و] شادانند ( ۳۹) 

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ﴿ ۴۰ ﴾ 

و در آن روز چهره ‏هايى است كه بر آن ها غبار نشسته ( ۴۰) 

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿ ۴۱ ﴾ 

[و] آن ها را تاريكى پوشانده است ( ۴۱) 

أُوْلَئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ﴿ ۴۲ ﴾ 

آنان همان كافران بدكارند ( ۴۲) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿ ۱ ﴾ 

آنگاه كه خورشيد به هم درپيچد ( ۱) 

وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ ﴿ ۲ ﴾ 

و آنگه كه ستارگان همى ‏تيره شوند ( ۲) 

وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿ ۳ ﴾ 

و آنگاه كه كوه ها به رفتار آيند ( ۳) 

وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿ ۴ ﴾ 

وقتى شتران ماده وانهاده شوند ( ۴) 

وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿ ۵ ﴾ 

و آنگه كه وحوش را همى‏ گرد آرند ( ۵) 

وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿ ۶ ﴾ 

درياها آنگه كه جوشان گردند ( ۶) 

وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿ ۷ ﴾ 

و آنگاه كه جان ها به هم درپيوندند ( ۷) 

وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ ﴿ ۸ ﴾ 

پرسند چو زان دخترك زنده به ‏گور ( ۸) 

بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ ﴿ ۹ ﴾ 

به كدامين گناه كشته شده است ( ۹) 

وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و آنگاه كه نامه‏ ها زهم بگشايند ( ۱۰) 

وَإِذَا السَّمَاء كُشِطَتْ ﴿ ۱۱ ﴾ 

و آنگاه كه آسمان زجا كنده شود ( ۱۱) 

وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿ ۱۲ ﴾ 

و آنگه كه جحيم را برافروزانند ( ۱۲) 

وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿ ۱۳ ﴾ 

و آنگه كه بهشت را فرا پيش آرند ( ۱۳) 

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا أَحْضَرَتْ ﴿ ۱۴ ﴾ 

هر نفس بداند چه فراهم ديده ( ۱۴) 

فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ ﴿ ۱۵ ﴾ 

نه نه سوگند به اختران گردان ( ۱۵) 

الْجَوَارِ الْكُنَّسِ ﴿ ۱۶ ﴾ 

[كز ديده] نهان شوند و از نو آيند ( ۱۶) 

وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿ ۱۷ ﴾ 

سوگند به شب چون پشت گرداند ( ۱۷) 

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿ ۱۸ ﴾ 

سوگند به صبح چون دميدن گيرد ( ۱۸) 

إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿ ۱۹ ﴾ 

كه [قرآن] سخن فرشته بزرگوارى است ( ۱۹) 

ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ ﴿ ۲۰ ﴾ 

نيرومند [كه] پيش خداوند عرش بلندپايگاه است ( ۲۰) 

مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ ﴿ ۲۱ ﴾ 

در آنجا [هم] مطاع [و هم] امين است ( ۲۱) 

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ ﴿ ۲۲ ﴾ 

و رفيق شما مجنون نيست ( ۲۲) 

وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ ﴿ ۲۳ ﴾ 

و قطعا آن [فرشته وحى] را در افق رخشان ديده ( ۲۳) 

وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ ﴿ ۲۴ ﴾ 

و او در امر غيب بخيل نيست ( ۲۴) 

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ ﴿ ۲۵ ﴾ 

و [قرآن] نيست‏ سخن ديو رجيم ( ۲۵) 

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿ ۲۶ ﴾ 

پس به كجا مى‏ رويد ( ۲۶) 

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ ﴿ ۲۷ ﴾ 

اين [سخن] بجز پندى براى عالميان نيست ( ۲۷) 

لِمَن شَاء مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿ ۲۸ ﴾ 

براى هر يك از شما كه خواهد به راه راست رود ( ۲۸) 

وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ ﴿ ۲۹ ﴾ 

و تا خدا پروردگار جهان ها نخواهد [شما نيز] نخواهيد خواست ( ۲۹) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

إِذَا السَّمَاء انفَطَرَتْ ﴿ ۱ ﴾ 

آنگاه كه آسمان زهم بشكافد ( ۱) 

وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انتَثَرَتْ ﴿ ۲ ﴾ 

و آنگاه كه اختران پراكنده شوند ( ۲) 

وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿ ۳ ﴾ 

و آنگاه كه درياها از جا بركنده گردند ( ۳) 

وَإِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿ ۴ ﴾ 

و آنگاه كه گورها زير و زبر شوند ( ۴) 

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿ ۵ ﴾ 

هر نفسى آنچه را پيش فرستاده و بازپس گذاشته بداند ( ۵) 

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ ﴿ ۶ ﴾ 

اى انسان چه چيز تو را در باره پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته ( ۶) 

الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ ﴿ ۷ ﴾ 

همان كس كه تو را آفريد و [اندام] تو را درست كرد و [آنگاه] تو را سامان بخشيد ( ۷) 

فِي أَيِّ صُورَةٍ مَّا شَاء رَكَّبَكَ ﴿ ۸ ﴾ 

و به هر صورتى كه خواست تو را تركيب كرد ( ۸) 

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِالدِّينِ ﴿ ۹ ﴾ 

با اين همه شما منكر [روز] جزاييد ( ۹) 

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَافِظِينَ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و قطعا بر شما نگهبانانى [گماشته شده]اند ( ۱۰) 

كِرَامًا كَاتِبِينَ ﴿ ۱۱ ﴾ 

[فرشتگان] بزرگوارى كه نويسندگان [اعمال شما] هستند ( ۱۱) 

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿ ۱۲ ﴾ 

آنچه را مى‏ كنيد مى‏ دانند ( ۱۲) 

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ﴿ ۱۳ ﴾ 

قطعا نيكان به بهشت اندرند ( ۱۳) 

وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ ﴿ ۱۴ ﴾ 

و بى‏ شك بدكاران در دوزخند ( ۱۴) 

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ الدِّينِ ﴿ ۱۵ ﴾ 

روز جزا در آنجا درآيند ( ۱۵) 

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَائِبِينَ ﴿ ۱۶ ﴾ 

و از آن [عذاب] دور نخواهند بود ( ۱۶) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ ﴿ ۱۷ ﴾ 

و تو چه دانى كه چيست روز جزا ( ۱۷) 

ثُمَّ مَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ ﴿ ۱۸ ﴾ 

باز چه دانى كه چيست روز جزا ( ۱۸) 

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِّنَفْسٍ شَيْئًا وَالْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ ﴿ ۱۹ ﴾ 

روزى كه كسى براى كسى هيچ اختيارى ندارد و در آن روز فرمان از آن خداست ( ۱۹) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿ ۱ ﴾ 

واى بر كم‏ فروشان ( ۱) 

الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿ ۲ ﴾ 

كه چون از مردم پيمانه ستانند تمام ستانند ( ۲) 

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿ ۳ ﴾ 

و چون براى آنان پيمانه يا وزن كنند به ايشان كم دهند ( ۳) 

أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿ ۴ ﴾ 

مگر آنان گمان نمى ‏دارند كه برانگيخته خواهند شد ( ۴) 

لِيَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿ ۵ ﴾ 

[در] روزى بزرگ ( ۵) 

يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿ ۶ ﴾ 

روزى كه مردم در برابر پروردگار جهانيان به پاى ايستند ( ۶) 

كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ ﴿ ۷ ﴾ 

نه چنين است [كه مى‏ پندارند] كه كارنامه بدكاران در سجين است ( ۷) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ ﴿ ۸ ﴾ 

و تو چه دانى كه سجين چيست ( ۸) 

كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿ ۹ ﴾ 

كتابى است نوشته ‏شده ( ۹) 

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿ ۱۰ ﴾ 

واى بر تكذيب‏ كنندگان در آن هنگام ( ۱۰) 

الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿ ۱۱ ﴾ 

آنان كه روز جزا را دروغ مى ‏پندارند ( ۱۱) 

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿ ۱۲ ﴾ 

و جز هر تجاوزپيشه گناهكارى آن را به دروغ نمى ‏گيرد ( ۱۲) 

إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿ ۱۳ ﴾ 

[همان كه] چون آيات ما بر او خوانده شود گويد [اينها] افسانه‏ هاى پيشينيان است ( ۱۳) 

كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿ ۱۴ ﴾ 

نه چنين است بلكه آنچه مرتكب مى‏ شدند زنگار بر دل هايشان بسته است ( ۱۴) 

كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿ ۱۵ ﴾ 

زهى پندار كه آنان در آن روز از پروردگارشان سخت محجوبند ( ۱۵) 

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا الْجَحِيمِ ﴿ ۱۶ ﴾ 

آنگاه به يقين آنان به جهنم درآيند ( ۱۶) 

ثُمَّ يُقَالُ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿ ۱۷ ﴾ 

سپس [به ايشان] گفته خواهد شد اين همان است كه آن را به دروغ مى‏ گرفتيد ( ۱۷) 

كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ﴿ ۱۸ ﴾ 

نه چنين است در حقيقت كتاب نيكان در عليون است ( ۱۸) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿ ۱۹ ﴾ 

و تو چه دانى كه عليون چيست ( ۱۹) 

كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿ ۲۰ ﴾ 

كتابى است نوشته‏ شده ( ۲۰) 

يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ ﴿ ۲۱ ﴾ 

مقربان آن را مشاهده خواهند كرد ( ۲۱) 

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ﴿ ۲۲ ﴾ 

براستى نيكوكاران در نعيم [الهى] خواهند بود ( ۲۲) 

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ ﴿ ۲۳ ﴾ 

بر تخت ها [نشسته] مى ‏نگرند ( ۲۳) 

تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ ﴿ ۲۴ ﴾ 

از چهره ‏هايشان طراوت نعمت [بهشت] را درمى ‏يابى ( ۲۴) 

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ ﴿ ۲۵ ﴾ 

از باده‏اى مهر شده نوشانيده شوند ( ۲۵) 

خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ ﴿ ۲۶ ﴾ 

[باده‏اى كه] مهر آن مشك است و در اين [نعمت ها] مشتاقان بايد بر يكديگر پيشى گيرند ( ۲۶) 

وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ ﴿ ۲۷ ﴾ 

و تركيبش از [چشمه] تسنيم است ( ۲۷) 

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ ﴿ ۲۸ ﴾ 

چشمه‏ اى كه مقربان [خدا] از آن نوشند ( ۲۸) 

إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿ ۲۹ ﴾ 

[آرى در دنيا] كسانى كه گناه مى‏ كردند آنان را كه ايمان آورده بودند به ريشخند مى‏ گرفتند ( ۲۹) 

وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿ ۳۰ ﴾ 

و چون بر ايشان مى‏ گذشتند اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل مى‏ كردند ( ۳۰) 

وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ ﴿ ۳۱ ﴾ 

و هنگامى كه نزد خانواده[هاى] خود بازمى‏ گشتند به شوخ‏ طبعى مى‏ پرداختند ( ۳۱) 

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاء لَضَالُّونَ ﴿ ۳۲ ﴾ 

و چون مؤمنان را مى‏ ديدند مى ‏گفتند اين ها [جماعتى] گمراهند ( ۳۲) 

وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ ﴿ ۳۳ ﴾ 

و حال آنكه آنان براى بازرسى [كار]شان فرستاده نشده بودند ( ۳۳) 

فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿ ۳۴ ﴾ 

و[لى] امروز مؤمنانند كه بر كافران خنده مى ‏زنند ( ۳۴) 

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ ﴿ ۳۵ ﴾ 

بر تخت ها[ى خود نشسته] نظاره مى‏ كنند ( ۳۵) 

هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ ﴿ ۳۶ ﴾ 

[تا ببينند] آيا كافران به پاداش آنچه مى ‏كردند رسيده ‏اند ( ۳۶) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

إِذَا السَّمَاء انشَقَّتْ ﴿ ۱ ﴾ 

آنگاه كه آسمان زهم بشكافد ( ۱) 

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿ ۲ ﴾ 

و پروردگارش را فرمان برد و [چنين] سزد ( ۲) 

وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿ ۳ ﴾ 

و آنگاه كه زمين كشيده شود ( ۳) 

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿ ۴ ﴾ 

و آنچه را كه در آن است بيرون افكند و تهى شود ( ۴) 

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿ ۵ ﴾ 

و پروردگارش را فرمان برد و [چنين] سزد ( ۵) 

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ ﴿ ۶ ﴾ 

اى انسان حقا كه تو به سوى پروردگار خود بسختى در تلاشى و او را ملاقات خواهى كرد ( ۶) 

فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ ﴿ ۷ ﴾ 

اما كسى كه كارنامه ‏اش به دست راستش داده شود ( ۷) 

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا ﴿ ۸ ﴾ 

بزودى ‏اش حسابى بس آسان كنند ( ۸) 

وَيَنقَلِبُ إِلَى أَهْلِهِ مَسْرُورًا ﴿ ۹ ﴾ 

و شادمان به سوى كسانش باز گردد ( ۹) 

وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاء ظَهْرِهِ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و اما كسى كه كارنامه ‏اش از پشت ‏سرش به او داده شود ( ۱۰) 

فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُورًا ﴿ ۱۱ ﴾ 

زودا كه هلاك [خويش] خواهد ( ۱۱) 

وَيَصْلَى سَعِيرًا ﴿ ۱۲ ﴾ 

و در آتش افروخته درآيد ( ۱۲) 

إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُورًا ﴿ ۱۳ ﴾ 

او در [ميان] خانواده خود شادمان بود ( ۱۳) 

إِنَّهُ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿ ۱۴ ﴾ 

او مى ‏پنداشت كه هرگز برنخواهد گشت ( ۱۴) 

بَلَى إِنَّ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيرًا ﴿ ۱۵ ﴾ 

آرى در حقيقت پروردگارش به او بينا بود ( ۱۵) 

فَلَا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ ﴿ ۱۶ ﴾ 

نه نه سوگند به شفق ( ۱۶) 

وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿ ۱۷ ﴾ 

سوگند به شب و آنچه [شب] فروپوشاند ( ۱۷) 

وَالْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ ﴿ ۱۸ ﴾ 

سوگند به ماه چون [بدر] تمام شود ( ۱۸) 

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ ﴿ ۱۹ ﴾ 

كه قطعا از حالى به حالى برخواهيد نشست ( ۱۹) 

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿ ۲۰ ﴾ 

پس چرا آنان باور نمى‏ دارند ( ۲۰) 

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ ﴿ ۲۱ ﴾ 

و چون بر آنان قرآن تلاوت مى‏ شود چهره بر خاك نمى‏ سايند ( ۲۱) 

بَلِ الَّذِينَ كَفَرُواْ يُكَذِّبُونَ ﴿ ۲۲ ﴾ 

[نه] بلكه آنان كه كفر ورزيده ‏اند تكذيب مى ‏كنند ( ۲۲) 

وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿ ۲۳ ﴾ 

و خدا به آنچه در سينه دارند داناتر است ( ۲۳) 

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿ ۲۴ ﴾ 

پس آنان را از عذابى دردناك خبر ده ( ۲۴) 

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ﴿ ۲۵ ﴾ 

مگر كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده‏ اند كه آنان را پاداشى بى‏ منت‏ خواهد بود ( ۲۵) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالسَّمَاء ذَاتِ الْبُرُوجِ ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به آسمان آكنده ز برج ( ۱) 

وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ ﴿ ۲ ﴾ 

و به روز موعود ( ۲) 

وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ ﴿ ۳ ﴾ 

و به گواه و مورد گواهى ( ۳) 

قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ ﴿ ۴ ﴾ 

مرگ بر آدم‏ سوزان خندق ( ۴) 

النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ ﴿ ۵ ﴾ 

همان آتش مايه‏ دار [و انبوه] ( ۵) 

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ ﴿ ۶ ﴾ 

آنگاه كه آنان بالاى آن [خندق به تماشا] نشسته بودند ( ۶) 

وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ ﴿ ۷ ﴾ 

و خود بر آنچه بر [سر] مؤمنان مى‏ آوردند گواه بودند ( ۷) 

وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ ﴿ ۸ ﴾ 

و بر آنان عيبى نگرفته بودند جز اينكه به خداى ارجمند ستوده ايمان آورده بودند ( ۸) 

الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ﴿ ۹ ﴾ 

همان [خدايى] كه فرمانروايى آسمان ها و زمين از آن اوست و خدا[ست كه] بر هر چيزى گواه است ( ۹) 

إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ﴿ ۱۰ ﴾ 

كسانى كه مردان و زنان مؤمن را آزار كرده و بعد توبه نكرده ‏اند ايشان راست عذاب جهنم و ايشان راست عذاب سوزان ( ۱۰) 

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ﴿ ۱۱ ﴾ 

كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده ‏اند براى آنان باغ هايى است كه از زير [درختان] آن جوD ها روان است اين است [همان] رستگارى بزرگ ( ۱۱) 

إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ﴿ ۱۲ ﴾ 

آرى عقاب پروردگارت سخت  ‏سنگين است ( ۱۲) 

إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ ﴿ ۱۳ ﴾ 

هم اوست كه [آفرينش را] آغاز مى‏ك ند و بازمى ‏گرداند ( ۱۳) 

وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ ﴿ ۱۴ ﴾ 

و اوست آن آمرزنده دوستدار [مؤمنان] ( ۱۴) 

ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ ﴿ ۱۵ ﴾ 

صاحب ارجمند عرش ( ۱۵) 

فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ ﴿ ۱۶ ﴾ 

هر چه را بخواهد انجام مى‏ دهد ( ۱۶) 

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ ﴿ ۱۷ ﴾ 

آيا حديث [آن] سپاهيان ( ۱۷) 

فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ ﴿ ۱۸ ﴾ 

فرعون و ثمود بر تو آمد ( ۱۸) 

بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي تَكْذِيبٍ ﴿ ۱۹ ﴾ 

[نه] بلكه آنان كه كافر شده ‏اند در تكذيب ‏اند ( ۱۹) 

وَاللَّهُ مِن وَرَائِهِم مُّحِيطٌ ﴿ ۲۰ ﴾ 

با آنكه خدا از هر سو بر ايشان محيط است ( ۲۰) 

بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَّجِيدٌ ﴿ ۲۱ ﴾ 

آرى آن قرآنى ارجمند است ( ۲۱) 

فِي لَوْحٍ مَّحْفُوظٍ ﴿ ۲۲ ﴾ 

كه در لوحى محفوظ است ( ۲۲) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالسَّمَاء وَالطَّارِقِ ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد ( ۱) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ ﴿ ۲ ﴾ 

و تو چه دانى كه اختر شبگرد چيست ( ۲) 

النَّجْمُ الثَّاقِبُ ﴿ ۳ ﴾ 

آن اختر فروزان ( ۳) 

إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿ ۴ ﴾ 

هيچ كس نيست مگر اينكه نگاهبانى بر او [گماشته شده] است ( ۴) 

فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿ ۵ ﴾ 

پس انسان بايد بنگرد كه از چه آفريده شده است ( ۵) 

خُلِقَ مِن مَّاء دَافِقٍ ﴿ ۶ ﴾ 

از آب جهنده ‏اى خلق شده ( ۶) 

يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿ ۷ ﴾ 

[كه] از صلب مرد و ميان استخوان هاى سينه زن بيرون مى ‏آيد ( ۷) 

إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿ ۸ ﴾ 

در حقيقت او [= خدا] بر بازگردانيدن وى بخوبى تواناست ( ۸) 

يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿ ۹ ﴾ 

آن روز كه رازها [همه] فاش شود ( ۹) 

فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿ ۱۰ ﴾ 

پس او را نه نيرويى ماند و نه يارى ( ۱۰) 

وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿ ۱۱ ﴾ 

سوگند به آسمان بارش ‏انگيز ( ۱۱) 

وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿ ۱۲ ﴾ 

سوگند به زمين شكافدار [آماده كشت] ( ۱۲) 

إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿ ۱۳ ﴾ 

[كه] در حقيقت قرآن گفتارى قاطع و روشنگر است ( ۱۳) 

وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ ﴿ ۱۴ ﴾ 

و آن شوخى نيست ( ۱۴) 

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا ﴿ ۱۵ ﴾ 

آنان دست به نيرنگ مى ‏زنند ( ۱۵) 

وَأَكِيدُ كَيْدًا ﴿ ۱۶ ﴾ 

و [من نيز] دست به نيرنگ مى ‏زنم ( ۱۶) 

فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا ﴿ ۱۷ ﴾ 

پس كافران را مهلت ده و كمى آنان را به حال خود واگذار ( ۱۷) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ﴿ ۱ ﴾ 

نام پروردگار والاى خود را به پاكى بستاى ( ۱) 

الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى ﴿ ۲ ﴾ 

همان كه آفريد و هماهنگى بخشيد ( ۲) 

وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَى ﴿ ۳ ﴾ 

و آنكه اندازه ‏گيرى كرد و راه نمود ( ۳) 

وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَى ﴿ ۴ ﴾ 

و آنكه چمنزار را برآورد ( ۴) 

فَجَعَلَهُ غُثَاء أَحْوَى ﴿ ۵ ﴾ 

و پس [از چندى] آن را خاشاكى تيره ‏گون گردانيد ( ۵) 

سَنُقْرِؤُكَ فَلَا تَنسَى ﴿ ۶ ﴾ 

ما بزودى [آيات خود را به وسيله سروش غيبى] بر تو خواهيم خواند تا فراموش نكنى ( ۶) 

إِلَّا مَا شَاء اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا يَخْفَى ﴿ ۷ ﴾ 

جز آنچه خدا خواهد كه او آشكار و آنچه را كه نهان است مى‏ داند ( ۷) 

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَى ﴿ ۸ ﴾ 

و براى تو آسانترين [راه] را فراهم مى‏ گردانيم ( ۸) 

فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ الذِّكْرَى ﴿ ۹ ﴾ 

پس پند ده اگر پند سود بخشد ( ۹) 

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَى ﴿ ۱۰ ﴾ 

آن كس كه ترسد بزودى عبرت گيرد ( ۱۰) 

وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى ﴿ ۱۱ ﴾ 

و نگون‏بخت‏ خود را از آن دور مى‏ دارد ( ۱۱) 

الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى ﴿ ۱۲ ﴾ 

همان كس كه در آتشى بزرگ در آيد ( ۱۲) 

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى ﴿ ۱۳ ﴾ 

آنگاه نه در آن مى ‏ميرد و نه زندگانى مى ‏يابد ( ۱۳) 

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّى ﴿ ۱۴ ﴾ 

رستگار آن كس كه خود را پاك گردانيد ( ۱۴) 

وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى ﴿ ۱۵ ﴾ 

و نام پروردگارش را ياد كرد و نماز گزارد ( ۱۵) 

بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿ ۱۶ ﴾ 

ليكن [شما] زندگى دنيا را بر مى‏ گزينيد ( ۱۶) 

وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَى ﴿ ۱۷ ﴾ 

با آنكه [جهان] آخرت نيكوتر و پايدارتر است ( ۱۷) 

إِنَّ هَذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَى ﴿ ۱۸ ﴾ 

قطعا در صحيفه‏ هاى گذشته اين [معنى] هست ( ۱۸) 

صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى ﴿ ۱۹ ﴾ 

صحيفه ‏هاى ابراهيم و موسى ( ۱۹) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ ﴿ ۱ ﴾ 

آيا خبر غاشيه به تو رسيده است ( ۱) 

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ ﴿ ۲ ﴾ 

در آن روز چهره ‏هايى زبونند ( ۲) 

عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ ﴿ ۳ ﴾ 

كه تلاش كرده رنج [بيهوده] برده‏ اند ( ۳) 

تَصْلَى نَارًا حَامِيَةً ﴿ ۴ ﴾ 

[ناچار] در آتشى سوزان درآيند ( ۴) 

تُسْقَى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ ﴿ ۵ ﴾ 

از چشمه ‏اى داغ نوشانيده شوند ( ۵) 

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ ﴿ ۶ ﴾ 

خوراكى جز خار خشك ندارند ( ۶) 

لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِن جُوعٍ ﴿ ۷ ﴾ 

[كه] نه فربه كند و نه گرسنگى را باز دارد ( ۷) 

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ ﴿ ۸ ﴾ 

در آن روز چهره ‏هايى شادابند ( ۸) 

لِسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ ﴿ ۹ ﴾ 

از كوشش خود خشنودند ( ۹) 

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ﴿ ۱۰ ﴾ 

در بهشت برين‏اند ( ۱۰) 

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَاغِيَةً ﴿ ۱۱ ﴾ 

سخن بيهوده ‏اى در آنجا نشنوند ( ۱۱) 

فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ ﴿ ۱۲ ﴾ 

در آن چشمه ‏اى روان باشد ( ۱۲) 

فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ ﴿ ۱۳ ﴾ 

تخت هايى بلند در آنجاست ( ۱۳) 

وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ ﴿ ۱۴ ﴾ 

و قدح هايى نهاده شده ( ۱۴) 

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ ﴿ ۱۵ ﴾ 

و بالش هايى پهلوى هم [چيده] ( ۱۵) 

وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿ ۱۶ ﴾ 

و فرش هايى [زربفت] گسترده ( ۱۶) 

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿ ۱۷ ﴾ 

آيا به شتر نمى ‏نگرند كه چگونه آفريده شده ( ۱۷) 

وَإِلَى السَّمَاء كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿ ۱۸ ﴾ 

و به آسمان كه چگونه برافراشته شده ( ۱۸) 

وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿ ۱۹ ﴾ 

و به كوه ‏ها كه چگونه برپا داشته شده ( ۱۹) 

وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿ ۲۰ ﴾ 

و به زمين كه چگونه گسترده شده است ( ۲۰) 

فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَكِّرٌ ﴿ ۲۱ ﴾ 

پس تذكر ده كه تو تنها تذكردهنده ‏اى ( ۲۱) 

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿ ۲۲ ﴾ 

بر آنان تسلطى ندارى ( ۲۲) 

إِلَّا مَن تَوَلَّى وَكَفَرَ ﴿ ۲۳ ﴾ 

مگر كسى كه روى بگرداند و كفر ورزد ( ۲۳) 

فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ ﴿ ۲۴ ﴾ 

كه خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب كند ( ۲۴) 

إِنَّ إِلَيْنَا إِيَابَهُمْ ﴿ ۲۵ ﴾ 

در حقيقت بازگشت آنان به سوى ماست ( ۲۵) 

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُمْ ﴿ ۲۶ ﴾ 

آنگاه حساب [خواستن از] آنان به عهده ماست ( ۲۶) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالْفَجْرِ ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به سپيده ‏دم ( ۱) 

وَلَيَالٍ عَشْرٍ ﴿ ۲ ﴾ 

و به شب هاى دهگانه ( ۲) 

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿ ۳ ﴾ 

و به جفت و تاق ( ۳) 

وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿ ۴ ﴾ 

و به شب وقتى سپرى شود ( ۴) 

هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ ﴿ ۵ ﴾ 

آيا در اين براى خردمند [نياز به] سوگندى [ديگر] است ( ۵) 

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿ ۶ ﴾ 

مگر ندانسته‏ اى كه پروردگارت با عاد چه كرد ( ۶) 

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿ ۷ ﴾ 

با عمارات ستون‏ دار ارم ( ۷) 

الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ﴿ ۸ ﴾ 

كه مانندش در شهرها ساخته نشده بود ( ۸) 

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿ ۹ ﴾ 

و با ثمود همانان كه در دره تخته‏ سنگ ها را مى ‏بريدند ( ۹) 

وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و با فرعون صاحب خرگاه‏ ها [و بناهاى بلند] ( ۱۰) 

الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ﴿ ۱۱ ﴾ 

همانان كه در شهرها سر به طغيان برداشتند ( ۱۱) 

فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ ﴿ ۱۲ ﴾ 

و در آن ها بسيار تبهكارى كردند ( ۱۲) 

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿ ۱۳ ﴾ 

[تا آنكه] پروردگارت بر سر آنان تازيانه عذاب را فرونواخت ( ۱۳) 

إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ﴿ ۱۴ ﴾ 

زيرا پروردگار تو سخت در كمين است ( ۱۴) 

فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ﴿ ۱۵ ﴾ 

اما انسان هنگامى كه پروردگارش وى را مى ‏آزمايد و عزيزش مى‏ دارد و نعمت فراوان به او مى ‏دهد مى‏ گويد پروردگارم مرا گرامى داشته است ( ۱۵) 

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ﴿ ۱۶ ﴾ 

و اما چون وى را مى ‏آزمايد و روزى‏ اش را بر او تنگ مى‏ گرداند مى‏ گويد پروردگارم مرا خوار كرده است ( ۱۶) 

كَلَّا بَل لَّا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ﴿ ۱۷ ﴾ 

ولى نه بلكه يتيم را نمى ‏نوازيد ( ۱۷) 

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿ ۱۸ ﴾ 

و بر خوراك[دادن] بينوا همديگر را بر نمى ‏انگيزيد ( ۱۸) 

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا ﴿ ۱۹ ﴾ 

و ميراث [ضعيفان] را چپاول گرانه مى‏ خوريد ( ۱۹) 

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ﴿ ۲۰ ﴾ 

و مال را دوست داريد دوست داشتنى بسيار ( ۲۰) 

كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ﴿ ۲۱ ﴾ 

نه چنان است آنگاه كه زمين سخت در هم كوبيده شود ( ۲۱) 

وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ﴿ ۲۲ ﴾ 

و [فرمان] پروردگارت و فرشته[ها] صف‏درصف آيند ( ۲۲) 

وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى ﴿ ۲۳ ﴾ 

و جهنم را در آن روز [حاضر] آورند آن روز است كه انسان پند گيرد و[لى] كجا او را جاى پندگرفتن باشد (۲۳) 

يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ﴿ ۲۴ ﴾ 

گويد كاش براى زندگانى خود [چيزى] پيش فرستاده بودم ( ۲۴) 

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿ ۲۵ ﴾ 

پس در آن روز هيچ كس چون عذاب ‏كردن او عذاب نكند ( ۲۵) 

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿ ۲۶ ﴾ 

و هيچ كس چون دربندكشيدن او دربند نكشد ( ۲۶) 

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿ ۲۷ ﴾ 

اى نفس مطمئنه ( ۲۷) 

ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ﴿ ۲۸ ﴾ 

خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد ( ۲۸) 

فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿ ۲۹ ﴾ 

و در ميان بندگان من درآى ( ۲۹) 

وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿ ۳۰ ﴾ 

و در بهشت من داخل شو ( ۳۰) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به اين شهر ( ۱) 

وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿ ۲ ﴾ 

و حال آنكه تو در اين شهر جاى دارى ( ۲) 

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿ ۳ ﴾ 

سوگند به پدرى [چنان] و آن كسى را كه به وجود آورد ( ۳) 

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿ ۴ ﴾ 

براستى كه انسان را در رنج آفريده‏ ايم ( ۴) 

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿ ۵ ﴾ 

آيا پندارد كه هيچ كس هرگز بر او دست نتواند يافت ( ۵) 

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ﴿ ۶ ﴾ 

گويد مال فراوانى تباه كردم ( ۶) 

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿ ۷ ﴾ 

آيا پندارد كه هيچ كس او را نديده است ( ۷) 

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ ﴿ ۸ ﴾ 

آيا دو چشمش نداده ‏ايم ( ۸) 

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿ ۹ ﴾ 

و زبانى و دو لب ( ۹) 

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و هر دو راه [خير و شر] را بدو نموديم ( ۱۰) 

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿ ۱۱ ﴾ 

و[لى] نخواست از گردنه [عاقبت ‏نگرى] بالا رود ( ۱۱) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿ ۱۲ ﴾ 

و تو چه دانى كه آن گردنه [سخت] چيست ( ۱۲) 

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿ ۱۳ ﴾ 

بنده ‏اى را آزاد كردن ( ۱۳) 

أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿ ۱۴ ﴾ 

يا در روز گرسنگى طعام‏دادن ( ۱۴) 

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿ ۱۵ ﴾ 

به يتيمى خويشاوند ( ۱۵) 

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿ ۱۶ ﴾ 

يا بينوايى خاك‏ نشين ( ۱۶) 

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿ ۱۷ ﴾ 

علاوه بر اين از زمره كسانى باشد كه گرويده و يكديگر را به شكيبايى و مهربانى سفارش كرده‏ اند ( ۱۷) 

أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿ ۱۸ ﴾ 

اينانند خجستگان ( ۱۸) 

وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿ ۱۹ ﴾ 

و كسانى كه به انكار نشانه ‏هاى ما پرداخته ‏اند آنانند ناخجستگان شوم ( ۱۹) 

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ ﴿ ۲۰ ﴾ 

بر آنان آتشى سرپوشيده احاطه دارد ( ۲۰) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به خورشيد و تابندگى اش ( ۱) 

وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا ﴿ ۲ ﴾ 

سوگند به ماه چون پى [خورشيد] رود ( ۲) 

وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا ﴿ ۳ ﴾ 

سوگند به روز چون [زمين را] روشن گرداند ( ۳) 

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا ﴿ ۴ ﴾ 

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد ( ۴) 

وَالسَّمَاء وَمَا بَنَاهَا ﴿ ۵ ﴾ 

سوگند به آسمان و آن كس كه آن را برافراشت ( ۵) 

وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا ﴿ ۶ ﴾ 

سوگند به زمين و آن كس كه آن را گسترد ( ۶) 

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا ﴿ ۷ ﴾ 

سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد ( ۷) 

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا ﴿ ۸ ﴾ 

سپس پليدكارى و پرهيزگارى ‏اش را به آن الهام كرد ( ۸) 

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا ﴿ ۹ ﴾ 

كه هر كس آن را پاك گردانيد قطعا رستگار شد ( ۹) 

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا ﴿ ۱۰ ﴾ 

و هر كه آلوده ‏اش ساخت قطعا درباخت ( ۱۰) 

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا ﴿ ۱۱ ﴾ 

[قوم] ثمود به سبب طغيان خود به تكذيب پرداختند ( ۱۱) 

إِذِ انبَعَثَ أَشْقَاهَا ﴿ ۱۲ ﴾ 

آنگاه كه شقى‏ ترينشان بر[پا] خاست ( ۱۲) 

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا ﴿ ۱۳ ﴾ 

پس فرستاده خدا به آنان گفت زنهار ماده ‏شتر خدا و [نوبت] آب‏خوردنش را [حرمت نهيد] ( ۱۳) 

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنبِهِمْ فَسَوَّاهَا ﴿ ۱۴ ﴾ 

و[لى] دروغزنش خواندند و آن [ماده‏ شتر] را پى كردند و پروردگارشان به [سزاى] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاك يكسان كرد ( ۱۴) 

وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا ﴿ ۱۵ ﴾ 

و از پيامد كار خويش بيمى به خود راه نداد ( ۱۵) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به شب چون پرده افكند ( ۱) 

وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى ﴿ ۲ ﴾ 

سوگند به روز چون جلوه ‏گرى آغازد ( ۲) 

وَمَا خَلَقَ الذَّكَرَ وَالْأُنثَى ﴿ ۳ ﴾ 

و [سوگند به] آنكه نر و ماده را آفريد ( ۳) 

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّى ﴿ ۴ ﴾ 

كه همانا تلاش شما پراكنده است ( ۴) 

فَأَمَّا مَن أَعْطَى وَاتَّقَى ﴿ ۵ ﴾ 

اما آنكه [حق خدا را] داد و پروا داشت ( ۵) 

وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَى ﴿ ۶ ﴾ 

و [پاداش] نيكوتر را تصديق كرد ( ۶) 

فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرَى ﴿ ۷ ﴾ 

بزودى راه آسانى پيش پاى او خواهيم گذاشت ( ۷) 

وَأَمَّا مَن بَخِلَ وَاسْتَغْنَى ﴿ ۸ ﴾ 

و اما آنكه بخل ورزيد و خود را بى‏ نياز ديد ( ۸) 

وَكَذَّبَ بِالْحُسْنَى ﴿ ۹ ﴾ 

و [پاداش] نيكوتر را به دروغ گرفت ( ۹) 

فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى ﴿ ۱۰ ﴾ 

بزودى راه دشوارى به او خواهيم نمود ( ۱۰) 

وَمَا يُغْنِي عَنْهُ مَالُهُ إِذَا تَرَدَّى ﴿ ۱۱ ﴾ 

و چون هلاك شد [ديگر] مال او به كارش نمى‏ آيد ( ۱۱) 

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَى ﴿ ۱۲ ﴾ 

همانا هدايت بر ماست ( ۱۲) 

وَإِنَّ لَنَا لَلْآخِرَةَ وَالْأُولَى ﴿ ۱۳ ﴾ 

و در حقيقت دنيا و آخرت از آن ماست ( ۱۳) 

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّى ﴿ ۱۴ ﴾ 

پس شما را به آتشى كه زبانه مى‏ كشد هشدار دادم ( ۱۴) 

لَا يَصْلَاهَا إِلَّا الْأَشْقَى ﴿ ۱۵ ﴾ 

جز نگون‏بخت‏ تر[ين مردم] در آن درنيايد ( ۱۵) 

الَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿ ۱۶ ﴾ 

همان كه تكذيب كرد و رخ برتافت ( ۱۶) 

وَسَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى ﴿ ۱۷ ﴾ 

و پاك ‏رفتارتر[ين مردم] از آن دور داشته خواهد شد ( ۱۷) 

الَّذِي يُؤْتِي مَالَهُ يَتَزَكَّى ﴿ ۱۸ ﴾ 

همان كه مال خود را مى‏ دهد [براى آنكه] پاك شود ( ۱۸) 

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَى ﴿ ۱۹ ﴾ 

و هيچ كس را به قصد پاداش ‏يافتن نعمت نمى‏ بخشد ( ۱۹) 

إِلَّا ابْتِغَاء وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلَى ﴿ ۲۰ ﴾ 

جز خواستن رضاى پروردگارش كه بسى برتر است [منظورى ندارد] ( ۲۰) 

وَلَسَوْفَ يَرْضَى ﴿ ۲۱ ﴾ 

و قطعا بزودى خشنود خواهد شد ( ۲۱) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالضُّحَى ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به روشنايى روز ( ۱) 

وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى ﴿ ۲ ﴾ 

سوگند به شب چون آرام گيرد ( ۲) 

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى ﴿ ۳ ﴾ 

[كه] پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است ( ۳) 

وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَى ﴿ ۴ ﴾ 

و قطعا آخرت براى تو از دنيا نيكوتر خواهد بود ( ۴) 

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى ﴿ ۵ ﴾ 

و بزودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خرسند گردى ( ۵) 

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى ﴿ ۶ ﴾ 

مگر نه تو را يتيم يافت پس پناه داد ( ۶) 

وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى ﴿ ۷ ﴾ 

و تو را سرگشته يافت پس هدايت كرد ( ۷) 

وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى ﴿ ۸ ﴾ 

و تو را تنگدست ‏يافت و بى‏ نياز گردانيد ( ۸) 

فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿ ۹ ﴾ 

و اما [تو نيز به پاس نعمت ما] يتيم را ميازار ( ۹) 

وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و گدا را مران ( ۱۰) 

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿ ۱۱ ﴾ 

و از نعمت پروردگار خويش [با مردم] سخن گوى ( ۱۱) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿ ۱ ﴾ 

آيا براى تو سينه ‏ات را نگشاده ‏ايم ( ۱) 

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿ ۲ ﴾ 

و بار گرانت را از [دوش] تو برنداشتيم ( ۲) 

الَّذِي أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿ ۳ ﴾ 

[بارى] كه [گويى] پشت تو را شكست ( ۳) 

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿ ۴ ﴾ 

و نامت را براى تو بلند گردانيديم ( ۴) 

فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ﴿ ۵ ﴾ 

پس [بدان كه] با دشوارى آسانى است ( ۵) 

إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ﴿ ۶ ﴾ 

آرى با دشوارى آسانى است ( ۶) 

فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ ﴿ ۷ ﴾ 

پس چون فراغت ‏يافتى به طاعت دركوش ( ۷) 

وَإِلَى رَبِّكَ فَارْغَبْ ﴿ ۸ ﴾ 

و با اشتياق به سوى پروردگارت روى آور ( ۸) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به انجير و زيتون ( ۱) 

وَطُورِ سِينِينَ ﴿ ۲ ﴾ 

و طور سينا ( ۲) 

وَهَذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ ﴿ ۳ ﴾ 

و اين شهر امن [و امان] ( ۳) 

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ﴿ ۴ ﴾ 

[كه] براستى انسان را در نيكوترين اعتدال آفريديم ( ۴) 

ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ ﴿ ۵ ﴾ 

سپس او را به پست‏ترين [مراتب] پستى بازگردانيديم ( ۵) 

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ﴿ ۶ ﴾ 

مگر كسانى را كه گرويده و كارهاى شايسته كرده ‏اند كه پاداشى بى‏ منت ‏خواهند داشت ( ۶) 

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ ﴿ ۷ ﴾ 

پس چه چيز تو را بعد [از اين] به تكذيب جزا وامى ‏دارد ( ۷) 

أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ ﴿ ۸ ﴾ 

آيا خدا نيكوترين داوران نيست ( ۸) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ﴿ ۱ ﴾ 

بخوان به نام پروردگارت كه آفريد ( ۱) 

خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿ ۲ ﴾ 

انسان را از علق آفريد ( ۲) 

اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ ﴿ ۳ ﴾ 

بخوان و پروردگار تو كريمترين [كريمان] است ( ۳) 

الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿ ۴ ﴾ 

همان كس كه به وسيله قلم آموخت ( ۴) 

عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿ ۵ ﴾ 

آنچه را كه انسان نمى‏ دانست [بتدريج به او] آموخت ( ۵) 

كَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَى ﴿ ۶ ﴾ 

حقا كه انسان سركشى مى ‏كند ( ۶) 

أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى ﴿ ۷ ﴾ 

همين كه خود را بى‏ نياز پندارد ( ۷) 

إِنَّ إِلَى رَبِّكَ الرُّجْعَى ﴿ ۸ ﴾ 

در حقيقت بازگشت به سوى پروردگار توست ( ۸) 

أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى ﴿ ۹ ﴾ 

آيا ديدى آن كس را كه باز مى‏ داشت ( ۹) 

عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿ ۱۰ ﴾ 

بنده ‏اى را آنگاه كه نماز مى‏ گزارد ( ۱۰) 

أَرَأَيْتَ إِن كَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿ ۱۱ ﴾ 

چه پندارى اگر او بر هدايت باشد ( ۱۱) 

أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿ ۱۲ ﴾ 

يا به پرهيزگارى وادارد [براى او بهتر نيست] ( ۱۲) 

أَرَأَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿ ۱۳ ﴾ 

[و باز] آيا چه پندارى [كه] اگر او به تكذيب پردازد و روى برگرداند [چه كيفرى در پيش دارد] ( ۱۳) 

أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى ﴿ ۱۴ ﴾ 

مگر ندانسته كه خدا مى‏ بيند ( ۱۴) 

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ ﴿ ۱۵ ﴾ 

زنهار اگر باز نايستد موى پيشانى [او] را سخت بگيريم ( ۱۵) 

نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿ ۱۶ ﴾ 

[همان] موى پيشانى دروغزن گناه ‏پيشه را ( ۱۶) 

فَلْيَدْعُ نَادِيَه ﴿ ۱۷ ﴾ 

[بگو] تا گروه خود را بخواند ( ۱۷) 

سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ ﴿ ۱۸ ﴾ 

بزودى آتشبانان را فرا خوانيم ( ۱۸) 

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ﴿ ۱۹ ﴾ 

زنهار فرمانش مبر و سجده كن و خود را [به خدا] نزديك گردان ( ۱۹) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ ﴿ ۱ ﴾ 

ما [قرآن را] در شب قدر نازل كرديم ( ۱) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْرِ ﴿ ۲ ﴾ 

و از شب قدر چه آگاهت كرد ( ۲) 

لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ ﴿ ۳ ﴾ 

شب قدر از هزار ماه ارجمندتر است ( ۳) 

تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ ﴿ ۴ ﴾ 

در آن [شب] فرشتگان با روح به فرمان پروردگارشان براى هر كارى [كه مقرر شده است] فرود آيند ( ۴) 

سَلَامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ ﴿ ۵ ﴾ 

[آن شب] تا دم صبح صلح و سلام است ( ۵) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ ﴿ ۱ ﴾ 

كافران اهل كتاب و مشركان دست‏ بردار نبودند تا دليلى آشكار بر ايشان آيد ( ۱) 

رَسُولٌ مِّنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُّطَهَّرَةً ﴿ ۲ ﴾ 

فرستاده ‏اى از جانب خدا كه [بر آنان] صحيفه ‏هايى پاك را تلاوت كند ( ۲) 

فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ ﴿ ۳ ﴾ 

كه در آن ها نوشته ‏هاى استوار است ( ۳) 

وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَةُ ﴿ ۴ ﴾ 

و اهل كتاب دستخوش پراكندگى نشدند مگر پس از آنكه برهان آشكار براى آنان آمد ( ۴) 

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاء وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ ﴿ ۵ ﴾ 

و فرمان نيافته بودند جز اينكه خدا را بپرستند و در حالى كه به توحيد گراييده ‏اند دين [خود] را براى او خالص گردانند و نماز برپا دارند و زكات بدهند و دين [ثابت و] پايدار همين است ( ۵) 

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُوْلَئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ ﴿ ۶ ﴾ 

كسانى از اهل كتاب كه كفر ورزيده ‏اند و [نيز] مشركان در آتش دوزخند [و] در آن همواره مى ‏مانند اينانند كه بدترين آفريدگانند ( ۶) 

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ﴿ ۷ ﴾ 

در حقيقت كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده ‏اند آنانند كه بهترين آفريدگانند ( ۷) 

جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ ﴿ ۸ ﴾ 

پاداش آنان نزد پروردگارشان باغ هاى هميشگى است كه از زير [درختان] آن نهرها روان است جاودانه در آن همى مانند خدا از آنان خشنود است و [آنان نيز] از او خشنود اين [پاداش] براى كسى است كه از پروردگارش بترسد ( ۸) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ﴿ ۱ ﴾ 

آنگاه كه زمين به لرزش [شديد] خود لرزانيده شود ( ۱) 

وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ﴿ ۲ ﴾ 

و زمين بارهاى سنگين خود را برون افكند ( ۲) 

وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا ﴿ ۳ ﴾ 

و انسان گويد [زمين] را چه شده است ( ۳) 

يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ﴿ ۴ ﴾ 

آن روز است كه [زمين] خبرهاى خود را باز گويد ( ۴) 

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا ﴿ ۵ ﴾ 

[همان گونه] كه پروردگارت بدان وحى كرده است ( ۵) 

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ ﴿ ۶ ﴾ 

آن روز مردم [به حال] پراكنده برآيند تا [نتيجه] كارهايشان به آنان نشان داده شود ( ۶) 

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ ﴿ ۷ ﴾ 

پس هر كه هموزن ذره ‏اى نيكى كند [نتيجه] آن را خواهد ديد ( ۷) 

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ ﴿ ۸ ﴾ 

و هر كه هموزن ذره ‏اى بدى كند [نتيجه] آن را خواهد ديد ( ۸) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به ماديان هائى كه با همهمه تازانند و با سم[هاى] خود از سنگ آتش مى‏ جهانند ( ۱) 

فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا ﴿ ۲ ﴾ 

و برق [از سنگ] همى جهانند ( ۲) 

فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا ﴿ ۳ ﴾ 

و صبحگاهان هجوم آرند ( ۳) 

فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا ﴿ ۴ ﴾ 

و با آن [يورش] گردى برانگيزند ( ۴) 

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ﴿ ۵ ﴾ 

و بدان [هجوم] در دل گروهى درآيند ( ۵) 

إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ﴿ ۶ ﴾ 

كه انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است ( ۶) 

وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِكَ لَشَهِيدٌ ﴿ ۷ ﴾ 

و او خود بر اين [امر] نيك گواه است ( ۷) 

وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ﴿ ۸ ﴾ 

و راستى او سخت‏ شيفته مال است ( ۸) 

أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ ﴿ ۹ ﴾ 

مگر نمى‏ داند كه چون آنچه در گورهاست بيرون ريخته گردد ( ۹) 

وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و آنچه در سينه‏ هاست فاش شود ( ۱۰) 

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌ ﴿ ۱۱ ﴾ 

در چنان روزى پروردگارشان به [حال] ايشان نيك آگاه است ( ۱۱) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

الْقَارِعَةُ ﴿ ۱ ﴾ 

كوبنده ( ۱) 

مَا الْقَارِعَةُ ﴿ ۲ ﴾ 

چيست كوبنده ( ۲) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ ﴿ ۳ ﴾ 

و تو چه دانى كه كوبنده چيست ( ۳) 

يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ ﴿ ۴ ﴾ 

روزى كه مردم چون پروانه[هاى] پراكنده گردند ( ۴) 

وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنفُوشِ ﴿ ۵ ﴾ 

و كوه ‏ها مانند پشم زده ‏شده رنگين شود ( ۵) 

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ ﴿ ۶ ﴾ 

اما هر كه سنجيده‏ هايش سنگين برآيد ( ۶) 

فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ ﴿ ۷ ﴾ 

پس وى در زندگى خوشى خواهد بود ( ۷) 

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ ﴿ ۸ ﴾ 

و اما هر كه سنجيده‏ هايش سبك بر آيد ( ۸) 

فَأُمُّهُ هَاوِيَةٌ ﴿ ۹ ﴾ 

پس جايش هاويه باشد ( ۹) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا هِيَهْ ﴿ ۱۰ ﴾ 

و تو چه دانى كه آن چيست ( ۱۰) 

نَارٌ حَامِيَةٌ ﴿ ۱۱ ﴾ 

آتشى است‏ سوزنده ( ۱۱) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ ﴿ ۱ ﴾ 

تفاخر به بيشترداشتن شما را غافل داشت ( ۱) 

حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ ﴿ ۲ ﴾ 

تا كارتان [و پايتان] به گورستان رسيد ( ۲) 

كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿ ۳ ﴾ 

نه چنين است زودا كه بدانيد ( ۳) 

ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿ ۴ ﴾ 

باز هم نه چنين است زودا كه بدانيد ( ۴) 

كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ ﴿ ۵ ﴾ 

هرگز چنين نيست اگر علم‏ اليقين داشتيد ( ۵) 

لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ ﴿ ۶ ﴾ 

به يقين دوزخ را مى ‏بينيد ( ۶) 

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ ﴿ ۷ ﴾ 

سپس آن را قطعا به عين‏ اليقين درمى‏ يابيد ( ۷) 

ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ ﴿ ۸ ﴾ 

سپس در همان روز است كه از نعمت [روى زمين] پرسيده خواهيد شد ( ۸) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَالْعَصْرِ ﴿ ۱ ﴾ 

سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل] ( ۱) 

إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ ﴿ ۲ ﴾ 

كه واقعا انسان دستخوش زيان است ( ۲) 

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ﴿ ۳ ﴾ 

مگر كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده و همديگر را به حق سفارش و به شكيبايى توصيه كرده‏ اند ( ۳) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ ﴿ ۱ ﴾ 

واى بر هر بدگوى عيب جويى ( ۱) 

الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ ﴿ ۲ ﴾ 

كه مالى گرد آورد و برشمردش ( ۲) 

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ ﴿ ۳ ﴾ 

پندارد كه مالش او را جاويد كرده ( ۳) 

كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ ﴿ ۴ ﴾ 

ولى نه قطعا در آتش خردكننده فرو افكنده خواهد شد ( ۴) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ ﴿ ۵ ﴾ 

و تو چه دانى كه آن آتش خردكننده چيست ( ۵) 

نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ ﴿ ۶ ﴾ 

آتش افروخته خدا[يى] است ( ۶) 

الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ﴿ ۷ ﴾ 

[آتشى] كه به دل ها مى ‏رسد ( ۷) 

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ ﴿ ۸ ﴾ 

و [آتشى كه] در ستون هايى دراز آنان را در ميان فرامى‏ گيرد ( ۸) 

فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ﴿ ۹ ﴾ 

در ستون های كشيده و طولانی! ( ۹) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ ﴿ ۱ ﴾ 

مگر نديدى پروردگارت با پيلداران چه كرد ( ۱) 

أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ ﴿ ۲ ﴾ 

آيا نيرنگشان را بر باد نداد ( ۲) 

وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ ﴿ ۳ ﴾ 

و بر سر آن ها دسته دسته پرندگانى ابابيل فرستاد ( ۳) 

تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِّن سِجِّيلٍ ﴿ ۴ ﴾ 

[كه] بر آنان سنگ هايى از گل [سخت] مى‏ افكندند ( ۴) 

فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَّأْكُولٍ ﴿ ۵ ﴾ 

و [سرانجام خدا] آنان را مانند كاه جويده ‏شده گردانيد ( ۵) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ ﴿ ۱ ﴾ 

براى الفت‏ دادن قريش ( ۱) 

إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاء وَالصَّيْفِ ﴿ ۲ ﴾ 

الفتشان هنگام كوچ زمستان و تابستان [خدا پيلداران را نابود كرد] ( ۲) 

فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ ﴿ ۳ ﴾ 

پس بايد خداوند اين خانه را بپرستند ( ۳) 

الَّذِي أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ ﴿ ۴ ﴾ 

همان [خدايى] كه در گرسنگى غذايشان داد و از بيم [دشمن] آسوده‏ خاطرشان كرد ( ۴) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ﴿ ۱ ﴾ 

آيا كسى را كه [روز] جزا را دروغ مى‏ خواند ديدى ( ۱) 

فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ﴿ ۲ ﴾ 

اين همان كس است كه يتيم را بسختى مى ‏راند ( ۲) 

وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿ ۳ ﴾ 

و به خوراك‏ دادن بينوا ترغيب نمى‏ كند ( ۳) 

فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ ﴿ ۴ ﴾ 

پس واى بر نمازگزارانى ( ۴) 

الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ﴿ ۵ ﴾ 

كه از نمازشان غافلند ( ۵) 

الَّذِينَ هُمْ يُرَاؤُونَ ﴿ ۶ ﴾ 

آنان كه ريا مى‏ كنند ( ۶) 

وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ ﴿ ۷ ﴾ 

و از [دادن] زكات [و وسايل و مايحتاج خانه] خوددارى مى‏ ورزند ( ۷) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ ﴿ ۱ ﴾ 

ما تو را [چشمه] كوثر داديم ( ۱) 

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ ﴿ ۲ ﴾ 

پس براى پروردگارت نماز گزار و قربانى كن ( ۲) 

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ ﴿ ۳ ﴾ 

دشمنت ‏خود بى‏ تبار خواهد بود ( ۳) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ﴿ ۱ ﴾ 

بگو اى كافران ( ۱) 

لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ﴿ ۲ ﴾ 

آنچه مى‏ پرستيد نمى‏ پرستم ( ۲) 

وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿ ۳ ﴾ 

و آنچه مى‏ پرستم شما نمى ‏پرستيد ( ۳) 

وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ ﴿ ۴ ﴾ 

و نه آنچه پرستيديد من مى ‏پرستم ( ۴) 

وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿ ۵ ﴾ 

و نه آنچه مى ‏پرستم شما مى ‏پرستيد ( ۵) 

لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ ﴿ ۶ ﴾ 

دين شما براى خودتان و دين من براى خودم ( ۶) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ﴿ ۱ ﴾ 

چون يارى خدا و پيروزى فرا رسد ( ۱) 

وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا ﴿ ۲ ﴾ 

و ببينى كه مردم دسته ‏دسته در دين خدا درآيند ( ۲) 

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا ﴿ ۳ ﴾ 

پس به ستايش پروردگارت نيايشگر باش و از او آمرزش خواه كه وى همواره توبه ‏پذير است ( ۳) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ ﴿ ۱ ﴾ 

بريده باد دو دست ابولهب و مرگ بر او باد ( ۱) 

مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ ﴿ ۲ ﴾ 

دارايى او و آنچه اندوخت‏ سودش نكرد ( ۲) 

سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ ﴿ ۳ ﴾ 

بزودى در آتشى پرزبانه درآيد ( ۳) 

وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ﴿ ۴ ﴾ 

و زنش آن هيمه‏ كش [آتش فروز] ( ۴) 

فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ ﴿ ۵ ﴾ 

بر گردنش طنابى از ليف خرماست ( ۵) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ﴿ ۱ ﴾ 

بگو اوست ‏خداى يگانه ( ۱) 

اللَّهُ الصَّمَدُ ﴿ ۲ ﴾ 

خداى صمد [ثابت متعالى] ( ۲) 

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ ﴿ ۳ ﴾ 

[كسى را] نزاده و زاده نشده است ( ۳) 

وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدٌ ﴿ ۴ ﴾ 

و هيچ كس او را همتا نيست ( ۴) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ﴿ ۱ ﴾ 

بگو پناه مى ‏برم به پروردگار سپيده دم ( ۱) 

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿ ۲ ﴾ 

از شر آنچه آفريده ( ۲) 

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿ ۳ ﴾ 

و از شر تاريكى چون فراگيرد ( ۳) 

وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ ﴿ ۴ ﴾ 

و از شر دمندگان افسون در گره ‏ها ( ۴) 

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿ ۵ ﴾ 

و از شر [هر] حسود آنگاه كه حسد ورزد ( ۵) 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان 

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ﴿ ۱ ﴾ 

بگو پناه مى ‏برم به پروردگار مردم ( ۱) 

مَلِكِ النَّاسِ ﴿ ۲ ﴾ 

پادشاه مردم ( ۲) 

إِلَهِ النَّاسِ ﴿ ۳ ﴾ 

معبود مردم ( ۳) 

مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ﴿ ۴ ﴾ 

از شر وسوسه‏ گر نهانى ( ۴) 

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ ﴿ ۵ ﴾ 

آن كس كه در سينه‏ هاى مردم وسوسه مى‏ كند ( ۵) 

مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ﴿ ۶ ﴾ 

چه از جن و [چه از] انس ( ۶)