آغاز بیماری پارکینسون پیش از تولد

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما به نقل از پایگاه خبری یورک الرت، محققان علوم پزشکی در مرکز پزشکی سدارس سینای در آمریکا اعلام کردند بیماری پارکینسون احتمالا پیش از تولد آغاز می‌شود.

محققان دریافته اند سلول‌های مغزی ناسالم در کسانی که پیش از ۵۰ سالگی به پارکینسون مبتلا شده اند از پیش وجود داشته اند و در واقع این افراد، هنگام تولد این سلول‌های مغزی بیمار را با خود داشته اند.
پارکینسون هنگامی ایجاد می‌شود که نورون‌های مغزی تولید کننده ماده دوپامین (ماده شیمیایی هماهنگ کننده حرکات عضلات) آسیب می‌بینند یا از بین می‌روند.
علائم بیماری که با مرور زمان تشدید می‌شوند شامل کندی حرکات، سفتی عضلات، لرزش و عدم تعادل خواهند بود.
در بسیاری از موارد دلیل مشخصی برای این نارسایی نورون‌ها وجود ندارد و این بیماری درمان مشخصی نیز ندارد.
همه ساله در آمریکا دست کم ۵۰۰ هزار مورد جدید ابتلا به پارکینسون تشخیص داده می‌شود و این آمار در حال افزایش است.
اگرچه بیشتر این بیماران در سن شصت و بالاتر مبتلا می‌شوند، ولی حدود ده درصد آن‌ها بین سنین ۲۱ تا ۵۰ سالگی علائم بیماری را از خود بروز می‌دهند.
نتایج مطالعه اخیر که توسط دکتر میشله تاگلیاتی و همکارانش انجام گرفته در شماره اخیر نشریه نیچر پزشکی منتشر شده است.
محققان می‌گویند تجمع پروتئینی به نام آلفا سینوکلین در سلول‌های فرد بیمار، ساختمان سلول را به نوعی سطل زباله تبدیل می‌کند که این شرایط، زمینه را برای بروز بیماری پارکینسون فراهم می‌سازد و در صورتی که این حالت، در سنین پایین بروز کند بیماری پارکینسون در دهه بیست و سی در فرد مشاهده می‌شود.
دانشمندان می‌گویند یافته آن‌ها نشان می‌دهد برخی مبتلایان به پارکینسون، پیش از تولد، این سلول‌های غیر طبیعی را در مغز دارند و در واقع بیماری پارکینسون پیش از تولد در آن‌ها آغاز شده است.
بیماری پارکینسون پس از آلزایمر دومین بیماری شایع دستگاه عصبی است که روندی تخریب کننده دارد. محققان می‌گویند تغییر در سامانه سروتونین مغزی به عنوان شاه کلید علائم این بیماری مطرح است.
این بیماری پس از آلزایمر معمول‌ترین بیماری مخرب اعصاب به شمار می‌رود. به طور مختصر می‌توان گفت: بیماری پارکینسون یکی از انواع بیماری‌های نورولوژیک است که فرد مبتلا به آن به تدریج توانایی جسمی و روحی خود را از دست داده و در صورت عدم انتخاب راهکار درمانی مناسب با سرعت بیشتری بر شدت علائم آن افزوده می‌شود.
سیر بیماری پارکینسون پیشرونده است و منجر به کاهش تدریجی عملکرد فرد می‌شود.
بیماری پارکینسون (Parkinson’s Disease) یا PD، برای اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکتر جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد. دکتر جیمز پارکینسون این بیماری را فلج لرزان نامید، اما در اصل تمامی افراد مبتلا به بیماری پارکینسون لرزش ندارند.
ساقه مغز بخشی از مغز است که در قسمت پایینی مغز قرار دارد و خود در بر گیرنده مغز میانی، پل مغزی و بصل النخاع می‌باشد. درون ساقه مغز منطقه کوچکی تحت عنوان ماده جسم سیاه وجود دارد که در تنظیم حرکات بدن نقش دارد.
در بیماری پارکینسون، سلول‌ها در جسم سیاه، ساخت دوپامین (یعنی ماده‌ی شیمیایی که در مغز به ارتباط سلول‌های عصبی کمک می‌کند) را متوقف می‌کنند و در نتیجه دوپامین کاهش می‌یابد.
با از بین رفتن سلول‌هایی که ترشح دوپامین را به عهده دارند مغز پیام‌های لازم در مورد چگونگی حرکت و زمان حرکت را دریافت نمی‌کند و این امر باعث از بین رفتن تدریجی کنترل عضلات می‌شود؛ بنابراین در این بیماران ممکن است حرکاتی مانند حرف زدن، نوشتن، کارکردن، لباس پوشیدن و حتی پلک زدن به کندی انجام گیرد.
بیماری پارکینسون در واقع یک اختلال مغزی پیشرونده است بدین معنا که تغییرات داخل مغز در طول زمان ادامه دارند.
علائم و نشانه‌های بیماری پارکینسون در ابتدا خفیف هستند و گاهی اوقات ممکن است نادیده گرفته شوند و به تدریج با پیشرفت سیر بیماری علائم تشدید می‌شوند.
ارزیابی وضوح ذهنی، عملکرد، رفتار و خلق و خوی، فعالیت‌های روزمره زندگی و حرکت در هر مرحله از بیماری می‌تواند به تعیین بهترین درمان کمک کند.
نشانه‌های این بیماری معمولا از ۵۵ تا ۶۰ سالگی به بعد پدیدار می‌شوند، اما احتمال بروز در افراد جوان‌تر نیز وجود دارد. همینطور داشتن یک عضو از خانواده که مبتلا به پارکینسون باشد اندکی خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد.
مردان نسبت به زنان بیشتر احتمال دارد به بیماری پارکینسون مبتلا شوند.
نکته امید بخش در این بیماری این است که امید به زندگی در افراد دارای پارکینسون همچون افراد سالم است.