خودداری اعراب از پذیرش ریاست اتحادیه عرب

  به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما به نقل از شبکه تلویزیونی اللؤلؤه، کشور‌های عربی در تحولی بی سابقه از پذیرش کرسی ریاست اتحادیه عرب انصراف می‌دهند و یکی پس از دیگری بر تابوت فرسوده آن میخ می‌کوبند.

در ابتدای گزارش سخنان محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین پخش شد که گفت: هر راه حلی را که منجر به الحاق قدس به اسرائیل شود، هرگز نخواهم پذیرفت و فروش قدس را در تاریخ زندگی خودم و سرزمینم ثبت نخواهم کرد.
بنابراین گزارش، کشور‌های عربی از زمان تأسیس اتحادیه عرب تاکنون برای ریاست بر آن رقابت داشته اند، اما پس از عادی سازی روابط امارات و بحرین با "اسرائیل", ریاست دوره کنونی آن به آتش سوزانی تبدیل شده است که بین رهبران کشور‌های عربی دست به دست می‌شود. پس از اینکه اتحادیه عرب به صدای محور عادی سازی روابط با "اسرائیل" تبدیل شده است، برای نخستین بار در تاریخ این اتحادیه، کشور‌های عربی از به عهده گرفتن ریاست آن خودداری می‌کنند و این مسئله بحران اخلاقی برخی رؤسای عرب را منعکس می‌کند.
خبرنگار افزود: حدود یک هفته پس از امضای توافق عادی سازی روابط با "اسرائیل", رهبری فلسطین از حق خود برای ریاست اتحادیه عرب منصرف شد. اشتیاق برخی کشور‌های عربی به عادی سازی روابط با "اسرائیل", خوشایند رهبران فلسطین نبود و آن‌ها بار سنگین فروپاشی و عقبگرد مواضع عربی و اشتیاق به عادی سازی روابط را تاب نیاوردند و این همان چیزی بود که ریاض المالکی وزیر خارجه فلسطین بر آن صحه گذاشت. انصراف فلسطین از ریاست اتحادیه عرب نگاه‌ها را به سوی قطر معطوف داشت، به طوری که انتظار می‌رفت دوحه رهبری اتحادیه عرب را به عهده بگیرد، اما این کشور نیز از پذیرفتن این مأموریت به جای فلسطین عذرخواهی کرد. پس از انصراف قطر ارسال پیام‌های انصراف از پذیرش ریاست اتحادیه عرب ادامه یافت. کویت نیز به صراحت از پذیرش این مأموریت خودداری کرد و پس از کویت، لبنان و جزایر کومور نیز در دورانی که برخی کشور‌های عربی به سوی گردآب عادی سازی روابط سوق داده می‌شوند، تمایلی به ریاست اتحادیه عرب نشان ندادند. انصراف از پذیرش ریاست اتحادیه عرب در این حد متوقف نشد و لیبی نیز از پذیرش ریاست آن منصرف شد تا ششمین میخ را بر تابوت فرسوده اتحادیه عرب بکوبد.
خبرنگار در پایان گفت: این سرنوشت ریاست اتحادیه عرب است که محل رقابت کشور‌های عربی بود. اکنون شاهد یک صندلی ریاست خالی و دردسرساز هستیم که کشور‌های عربی از نزدیک شدن به آن خودداری می‌کنند و انصراف از نشست بر آن را ترجیح می‌دهند تا شکست اتحادیه عرب و تبدیل شدن آن به اتحادیه روابط عمومی را منعکس کند.