روستای هرانده کجاست؟

 

یکی از روستا‌های زیبا و بکر پیرامون تهران، هرانده است. این آبادی که از توابع استان تهران محسوب می‌شود، دارای طبیعتی جذاب است.

 

روستای هرانده واقع در ۱۰۵ کیلومتری استان تهران و ۱۲ کیلومتری جنوب غربی فیروزکوه در مسیر جاده تهران به فیروزکوه است. این روستا دارای بی‌نظیرترین و متنوع‌ترین مناظر طبیعی بوده، به گونه‌ای‌ که سفیدی گل‌های گیلاس و سفیدی برف‌های زمستانی تا کوه‌هایی به رنگ قرمز و غار بورنیک در دل زمین را دارا است.

 

 

 

 

این روستا سرسبزی و آبادانی خود را به رودی به اسم نمرود، مدیون است که با گذشتن از بین باغ‌های روستا شادابی و تازگی را به ارمغان می‌آورد.

 

علاوه بر این جاذبه‌های زیبای دیگری از جمله چشمه رخش، دریاچه سد سیاهرود، رود نمرود و غیره وجود دارند.

 

 

 

 

 

آب و هوا در این منطقه به علت جای‌گیری در دامنه کوه خوب و دلچسب بوده که دارای اکسیژن زیاد و برای سلامتی ریه‌ها مفید است. در این روستا هر فصل، جذابیت و زیبایی‌های خاص خود را دارد. در فصل بهار درخت‌های پر از شکوفه، تابستان با درخت‌هایی سرسبز که با میوه‌هایی خوشمزه آراسته شده‌اند و در نهایت، رنگ‌آمیزی هنرمندانه و احساس‌برانگیز طبیعت در پاییز.

 

 

 

 

زمستان نیز با وجود کم‌شدن دمای هوا و رفت و آمد سخت و مشکل، باز هم جذابیت منحصر به فرد خود را دارد.

 

ساختار و معماری روستا و منازل آن به شکل متراکم بوده است.

 

 

دشت زیبای کم وسعت و غار بورنیک، از جمله این جاذبه‌ها محسوب می‌شوند.

 

 

 

 

 

بورنیک، نام غاری طولانی تهران است که در شمال شرقی روستای هرانده، در یک دشت وسیع قرار گرفته است؛ این غار دراز، کشیده‌ترین غار تهران به شمار می‌رود که دارای دهانه‌ای به شکل مثلث با بلندی ۸ متر و طولی به اندازه تقریبا ۳۵۰۰ است. دهانه این غار ۱۴۸ پله دارد. نام غار بورنیک، سال ۱۳۸۱ در فهرست آثار ملی جای گرفت. گفته می‌شود انسان‌های نخستین در این محل اقامت داشته‌اند.

 

 

 

 

 

یکی از چشم‌انداز‌های روستای هرانده، مقبره امامزاده یحیی بوده که در بخش جنوبی آن واقع شده است. تاریخچه تأسیس این مقبره که برجی به شکل استوانه و از جنس گچ، ساروج و سنگ است، به قرن‌های ششم و هفتم هجری قمری برمی‌گردد. درون این برج، هشت قبر مربوط به اطرافیان امامزاده وجود دارند.

 

 

 

 

 

تپه‌ای در جنوب شرقی هرانده وجود دارد که دارای خاک سرخ بوده و به دلیل کنده‌کاری‌های غیر مجاز که انجام شده، باقیمانده‌ وسایل دفن اموات و سفال‌هایی نیز پیدا شده است. در قسمت شمال غربی این تپه، آثار برج دیده‌بانی یافت شده که به منظور حفاظت از این مکان ایجاد شده است و تاریخچه‌ آن به زمان اسلامی بازمی‌گردد.

 

 

 

 

 

اهالی این روستا به فعالیت‌هایی مانند دامداری، باغداری، کارگری و کشاورزی مشغول هستند که محصولات عمده و مهم آنان در زراعت سیب‌زمینی است، اما باغ‌های زردآلو، سیب و گلابی نیز وجود دارند.

 

به امید خداوند متعال، با ریشه‌کن‌ شدن ویروس کرونا، گردشگران عزیز از نزدیک این جاذبه گردشگری را ببینند.