سرگیجه بیماری نیست یک علامت است

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، در واقع سرگیجه یک بیماری نیست بلکه یک علامت است. نتایج تحقیقات یک مرکز پژوهشی نشان می‌دهد دو نوع سرگیجه مختلف وجود دارد: سرگیجه محیطی و سرگیجه مرکزی. سرگیجه محیطی معمولاً شدیدتر از سرگیجه مرکزی احساس می‌شود-سرگیجه محیطی نتیجه مشکلی در گوش داخلی است که تعادل را کنترل می‌کند، اما سرگیجه مرکزی به مشکلات درون مغز، مخچه یا ساقه‌ی مغز اشاره دارد.

میگرن، سکته‌ی مغزی، ضربه‌ی مغزی و تومور‌های مغزی می‌توانند باعث سرگیجه مرکزی شوند. گاهی اوقات علائم دیگری با سرگیجه همراه هستند مانند: از دست دادن شنوایی در یک گوش، شنیدن صدای زنگ در گوش، نیستاگموس (حرکت غیرقابل کنترل چشم‌ها، معمولاً از یک طرف به طرف دیگر) و اختلال در تمرکز چشم‌ها.

سرگیجه در هر سنی می‌تواند اتفاق بیفتد، اما در افراد با سن ۶۵ سال به بالا شایع‌تر است سرگیجه می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد. افت ناگهانی فشار خون یا کمبود آب بدن باعث سرگیجه می‌شوند.

 

آسیب‌های وارده به سر ممکن است خطر ابتلا به سرگیجه را افزایش دهند.

عفونت گوش ممکن است عصب دهلیزی را تحت تاثیر قرار دهد و منجر به لابیرنتیت شود.

سرگیجه ممکن است عارضه‌ی جانبی بسیاری از دارو‌ها از جمله برخی دارو‌های ضد انعقاد خون، دارو‌های ضد افسردگی، دارو‌های فشار خون، دارو‌های ضد افسردگی و حتی آسپرین باشد.

در برخی افراد، نوشیدن الکل می‌تواند باعث سرگیجه شود.

به نظر می‌رسد زنان مسن کمی بیش‌تر از دیگران در معرض خطر ابتلا به این بیماری قرار دارند.

وجود بیماری‌های قلبی عروقی به ویژه در افراد مسن.

روش‌های مختلفی وجود دارد که پزشک می‌تواند وجود سرگیجه‌ی محیطی و مرکزی را تشخیص دهد. معاینه‌ی گوش برای بررسی علائم عفونت و راه رفتن در یک خط مستقیم برای معاینه‌ی تعادل، توسط پزشک بررسی می‌شود.

 

پزشک از فرد می‌خواهد که بایستد و بازو‌های خود را در کنار پاهایش قرار دهد و سپس چشم‌های خود را ببندد. اگر فرد پس از بستن چشم‌ها تعادل خود را از دست داد، علت سرگیجه می‌تواند به دلیل وجود مشکل در سیستم عصبی مرکزی باشد.

 

در آزمایش بعدی، پزشک از فرد می‌خواهد تا با چشمان بسته، ۳۰ ثانیه راه برود. اگر فرد از مسیر منحرف شود یا تعادل خود را از دست دهد، ممکن است نشان دهنده‌ی ضایعه‌ای در گوش داخلی باشد، که باعث سرگیجه‌ی محیطی می‌شود.

اگر پزشک به سرگیجه‌ی وضعیتی حمله‌ای خوش خیم شک دارد، ممکن است مانور دیکس هالپیک (Dix-Hallpike) را انجام دهد. در طی این تست، پزشک شما را به سرعت از حالت نشسته به حالت دراز کشیده منتقل می‌کند، در حالی که سر شما در پایین‌تر از بدن شماست. در این حالت باید چشم خود را باز نگه دارید تا پزشک بتواند حرکات چشم شما را ردیابی کند. این مانور باعث ایجاد سرگیجه در افراد مبتلا به سرگیجه‌ی وضعیتی حمله‌ای خوش خیم می‌شود.

 

چگونه می‌توان از حملات سرگیجه جلوگیری کرد؟

معمولا سرگیجه‌ی اولیه قابل پیشگیری نیست، اما برخی رفتار‌های خاص می‌توانند به جلوگیری از حمله‌ی دیگر سرگیجه کمک کنند. می‌توانید با اجتناب از چراغ‌های روشن و چشمک زن، حرکت سریع سر، خم شدن بیش از حد، زل زدن و نگاه کردن طولانی مدت، از سرگیجه جلوگیری کنید.

بسیاری از موارد سرگیجه در طی چند روز به طور خود به خود برطرف می‌شوند. پیشگیری از سرگیجه ممکن نیست. با این وجود، سبک زندگی سالم می‌تواند احتمال تکرار حملات را کاهش دهد.

کنترل عوامل خطر سکته‌ی مغزی، ممکن است خطر ابتلا به سرگیجه مرکزی را کاهش دهد. شامل کنترل فشار خون بالا، کنترل دیابت، کنترل کلسترول و اجتناب از محصولات تنباکو است.

 

اگرچه سرگیجه علامتی از بیماری جدی نیست، اما در صورت تجربه سرگیجه به همراه هر یک از موارد زیر سریعاً به پزشک مراجعه کنید:

یک سردرد جدید، متفاوت یا شدید

تب

دوبینی بینایی یا از دست دادن بینایی

از دست دادن شنوایی

مشکل در صحبت کردن

ضعف پا یا بازو

از دست دادن هوشیاری

افتادن یا مشکل در راه رفتن

بی حسی یا سوزن سوزن شدن.