دوئل کردن با کودک بهتر از دعوا است

 

این بچه‌های دوست داشتنی که گاه واقعا روی اعصاب هستند، وقت‌هایی چیزی می‌خواهند که به هیچ وجه درست و مناسب نیستند؛ مثلا در روز برفی دوست دارند دمپایی بپوشند یا نیمه شب فیلم تماشا کنند. این درخواست‌ها برای والدین بسیار ناراحت کننده هستند، زیرا کودک درک نمی‌کند و به هیچ صراطی مستقیم نیست. نتیجه این‌که پدر و مادر جهت متوجه‌کردن کودک به داد زدن رو می‌آورند.

 

بسیاری از کودکان ناخواسته روی مسائلی دست می‌گذارند که تنها چاره آن داد زدن است. این مسأله به هیچ‌وجه خوب نیست. در حقیقت، نتیجه جیغ و داد کردن چیزی جز سردرد و اعصاب‌خوردی نیست. والدین پس از آن احساس گناه و آرزو می‌کنند که ای‌کاش می‌توانستند طور دیگری این شرایط را مدیریت کنند.

 

این مسأله برای کودکان نیز خوب نیست. اگر همیشه با داد و هوار کردن می‌خواهید بچه را سر جای خود بنشانید، باید بدانید اعتماد‌به‌نفس و احساس امنیت را در وجود کودک خود از بین می‌برید، اما اگر فقط در شرایط خاصی دست به دامن فریاد می‌شوید، فرزند دچار آسیب روحی نمی‌شود، اما برای تربیت کودک نیز روش خوبی نیست.

 

داد زدن، ترسناک است و حس «جنگ در مقابل جنگ» را در کودک تقویت می‌کند. هنگامی که سر کودک داد می‌زنید، درک اطلاعات از سوی کودک را مختل می‌کنید، اما وقتی به آرامی اشتباهش را به او گوشزد می‌کنید، با آسودگی خیال می‌تواند درک کند که منظور و هدف شما چیست. با داد زدن، تنها به کودک می‌آموزیم هر وقت ناراحت یا عصبانی بود، داد بزند.

 

دکتر هات، یکی از کارشناسان تربیت کودک می‌گوید: «اگر کودک را کتک بزنید، او کتک می‌زند. اگر داد بزنید، داد می‌زند. اگر آرام باشید، او نیز یاد می‌گیرد که خونسردی خود را حفظ کند.»

 

اگر به هر دلیلی سر کودک فریاد کشیده‌اید، بسیار مهم است که از او عذرخواهی کنید و بگویید باید به روش دیگری این شرایط را کنترل می‌کردید.

 

دکتر هات، اعتقاد دارد: «بسیاری از والدین متوجه نمی‌شوند که هر کسی می‌تواند اشتباه کند، به همین دلیل اشتباه خود را قبول نمی‌کنند. بدتر این‌که برای این کار هرگز عذرخواهی نیز نمی‌کنند.» این باعث می‌شود تا بیشتر حواس شما به رفتار‌ها و واکنش‌های خود باشد و شاید کمک کند تا روشی غیر از داد زدن را جهت تربیت کودک خود انتخاب کنید.

 

هنگامی‌که کودکان اعتماد به نفس والدین را از بین می‌برند (به حرف والدین گوش نمی‌کنند یا کار‌هایی می‌کنند که می‌دانند نباید انجام دهند) این مسأله برای پدر و مادر قابل تحمل نیست و در این موقعیت احساس درماندگی می‌کنند. وقتی سر کودک داد می‌زنید، دلیل آن بستنی یا هر چیز دیگر نیست، مسأله بازگرداندن آن اعتماد و به دست گرفتن دوباره کنترل اوضاع است.

 

دوئلی که بین والدین و کودک برقرار می‌شود، نشان‌دهنده این است که به هم نشان دهند کدام‌یک قوی‌تر هستند. از این راه می‌خواهیم به کودک یادآوری کنیم که ما مسئول و رئیس هستیم و حرف، حرف ما است!

 

 

جهت برنده شدن در دوئل، هوشمندانه‌ترین روش بیرون آمدن از حالت جنگ و دعوا است. به جای این‌که شما در یک طرف میدان مبارزه و کودک در طرف دیگر بایستید و با هم بجنگید، بهتر است با یکدیگر همفکری کنید و برای حل مسأله پیش‌آمده، چاره بیاندیشید.

 

 

 

 

 

هنگام صبحانه، دخترتان از شما بستنی تقاضا می‌کند و به هیچ‌وجه تحمل شنیدن نه را ندارد. او با خود فکر می‌کند، اگر گریه کنم و جیغ بزنم، شاید مامان آن را به من بدهد. او شروع می‌کند به جیغ زدن‌های اعصاب خرد کن و شما کنترل خود را از دست می‌دهید و سر او داد می‌زنید.

 

ابتدا موقعیت درست را برای او توضیح بدهید (ما برای صبحانه بستنی نمی‌خوریم). سپس چند پیشنهاد دیگر به او بدهید (آیا دوست داری شیر یا کورن فلکس بخوری؟) به این ترتیب کودک متوجه می‌شود او نیز تا اندازه‌ای روی شرایط، کنترل و حق انتخاب دارد.

 

اگر این روش کارساز نبود، باید سعی کنید این تنش را با کمی خنده، شوخ‌طبعی و به‌دست‌آوردن دل کودک از میان ببرید. به‌طور مثال، خیلی بی‌مقدمه بازی‌های مورد علاقه او را انجام دهید تا ذهنش از چیزی که خواسته است، دور شود.

 

اثرات منفی و زیان‌آور تلویزیون بر کودکان را شناسایی کنید و محدودیت‌های معقولی برای آنها بگذارید.

 

آیا نگران هستید که فرزند شما زمان زیادی را جلوی تلویزیون یا به بازی‌های ویدیویی می‌گذراند؟ با این‌که کمی تلویزیون تماشا کردن می‌تواند جنبه آموزشی نیز داشته باشد، اما بیشتر بچه‌ها زیاده‌روی می‌کنند. بنابر این، زمان تماشای تلویزیون فرزند خود را کنترل کنید.