همه انواع کلسترول خوب، لزوما خوب نیستند

به گفته دانشمندان، البته کسانی که ذرات کوچک چربی خوب یا HDL را در بدن دارند، شاهد کاهش خطر سکته‌های قلبی هستند. کلسترول خوب یا HDL معمولا به عنوان عاملی در کاهش خطر بیماری‌های قلبی عروقی مطرح است، زیرا کلسترول تجمع یافته در سرخرگ‌های کبدی را برمی دارد و کبد را از این ماده خطرناک، پاکسازی می‌کند.
این کار کلسترول خوب، در برابر کلسترول بد یا LDL قرار دارد که با جمع کردن کلسترول در سرخرگ ها، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش می‌دهد.
مطالعه محققان اسپانیایی نشان می‌دهد لزوما، همه کلسترول‌های خوب، خوب نیستند! دکتر روبرت الوسوا و همکارانش می‌گویند بزرگی کلسترول خوب بر عملکرد آن موثر است و کسانی که ذرات کوچک کلسترول خوب دارند، باید از کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی خوشحال باشند.
اکنون هیچ دارویی برای افزایش سطوح کلسترول خوب در بدن وجود ندارد و محققان امیدوارند این یافته، راه را برای یافتن دارو‌های جدید هموار سازد. کلسترول با فرمول شیمیایی C۲۷H۴۶O یک ماده چربی مانند و مومی است که در کبد و سایر سلول‌ها ساخته شده و در بعضی از انواع غذا‌های خاص از جمله لبنیات، تخم مرغ و گوشت یافت می‌شود.
بدن برای عملکرد عادی و مناسب به میزان مناسبی کلسترول نیاز دارد. دیواره‌ها و غشای سلولی بدن برای تولید هورمون، ویتامین D و اسید‌های صفراوی که به هضم چربی کمک می‌کند نیاز دارد، البته این نیاز مقدار محدودی بوده و اگر خیلی بیشتر از میزان مورد نیازتان دریافت کنید، بدنتان در خطر انواع بیماری از جمله بیماری‌های قلبی قرار می‌گیرد.
زمانی که میزان زیادی کلسترول در خون بدن موجود باشد، ممکن است این کلسترول‌ها رسوب کرده باعث تنگ شدن رگ‌های بدن و در نتیجه کاهش خون‌رسانی به قلب می‌شود. در گذر زمان این باریک شدن رگ‌ها باعث تصلب شریان و درنتیجه ابتلا به بیماری‌های قلبی می‌شود.

زمانی که خون حاوی اکسیژن کافی به قلب نرسد، فرد دچار درد قفسه سینه و در نتیجه آنژین می‌شود. اگر خون رسانی به بخشی از قلب کاملا قطع شود، فرد دچار بیماری عروق کرونر و در نتیجه سکته قلبی می‌شود.
کلسترولی که درون خون شما حرکت می‌کند، به پروتئین‌ها می‌چسبد و تشکیل بسته‌ای به نام لیپوپروتئین می‌دهد. لیپوپروتئین‌ها به چند دسته پرچگالی، کم چگالی و یا خیلی کم چگالی بسته به ترکیب میزان چربی و پروتئین تقسیم می‌شوند.
لیپوپروتئین کم چگالی (LDL). این نوع لیپوپروتئین که به LDL یا کلسترول بد معروف است، می‌تواند باعث رسوب در دیواره رگ‌ها شده و رگ‌ها را باریک نماید. هرچه LDL بیشتری در خون موجود باشد، خطر بیماری قلبی در افراد بیشتر می‌شود.
لیپوپروتئین پرچگالی (HDL). این نوع لیپوپروتئین که به HDL یا کلسترول خوب معروف است، به بدن برای دفع کلسترول بد یا LDL کمک می‌کند. هرچه سطح HDL خون بالاتر باشد، بهتر است. اگر سطح HDL خون پایین باشد خطر بیماری‌های قلبی افزایش می‌دهد.
لیپوپروتیئن خیلی کم چگالی (VLDL). این نوع لیپوپروتئین که شبیه کلسترول LDL است، اما میزان چربی در آن بیشتر از همه بوده و میزان خیلی کمی پروتئین دارد.