بیمارستان های موقتی بلا استفاده در انگلیس

این امر موجب تردید‌هایی درباره راهکار دولت انگلیس برای مقابله با کرونا شده است.
کیت پاتریچ، خبرنگار راشاتودی در گزارشی در این باره گفت: چهار بیمارستان از بیمارستان‌های نایتینگل در انگلیس در حال بسته شدن هستند. این بیمارستان‌ها با صرف ۵۰۰ میلیون پوند برای پیشگیری از افزایش بیماران کرونایی طی شیوع این بیماری احداث شد، اما یکی از این بیمارستان‌ها که در شرق لندن واقع است در زمان شیوع موج اول بیماری فقط ۵۴ بیمار را درمان کرد و در بیمارستان‌های دیگر هم هیچ بیماری درمان نشد.
مقامات نظام ملی بهداشت انگلیس می‌گویند این بیمارستان‌ها به عنوان سوپاپ اطمینان عمل کرده اند. سازمان نظام ملی بهداشت انگلیس اعلام کرد از همان روز‌های نخست شیوع کرونا این امکان وجود داشت که بیمارستان‌های نایتینگل در صورت پر شدن ظرفیت بیمارستان‌های موجود مورد استفاده قرار گیرند.
اما بسیاری از بیمارستان‌های دائمی همین حالا کمبود نیرو دارند و قادر به اعزام نیرو به بیمارستان‌های نایتینگل نیستند.
مالکوم کندریک، از پزشکان نظام ملی بهداشت انگلیس گفت: دولت احساس کرد که باید یک چیزی برای خودنمایی نشان دهد و (به مردم) بگوید ببینید با چه سرعتی این بیمارستان‌های نایتینگل را دایر کردیم و با اینکه چین توانست ظرف یک ماه یک بیمارستان بسازد، ما توانستیم حتی سریع‌تر از آن‌ها این کار را انجام دهیم. منظورم این است که اساساً برای خودنمایی و همچنین برای اطمینان دادن به مردم درباره اینکه دارند کاری می‌کنند، (این بیمارستان‌ها را احداث کردند). وقتی دولت شروع به کار‌هایی مثل این می‌کند، در اصل باید درباره هدر دادن پول سؤال کنید. چون هیچ کسی سؤالش این نیست که آیا واقعاً ما به این بیمارستان‌ها نیاز داریم. چرا که معلوم شد که نیازی به آن‌ها نداریم و همچنین معلوم شد که ما حتی نتوانسته ایم برای آن‌ها نیرو تامین کنیم. چون مشکل اصلی، نیرو بود، نه تعداد تخت‌هایی که داریم؛ بنابراین تا جایی که من می‌بینم کل این کار، پروژه‌ای بیهوده از سوی دولت بود.
این در حالی است که در سال جدید، پزشکان در مناطقی که کانون شیوع کرونا هستند، از اینکه مجبور به انتخاب بودند که چه کسی را درمان کنند و چه کسی را درمان نکنند، مات و مبهوت شده بودند و این در حالی بود که مراجعه شمار بی سابقه بیماران کرونایی به بیمارستان، آمبولانس‌ها را وادار می‌کرد ساعت‌ها در محوطه بیمارستان منتظر بمانند (تا بیمارشان پذیرش شود). همچنین در بحبوحه افزایش مبتلایان، کارکنان نظام ملی بهداشت انگلیس به علت کمبود تجهیزات محافظ شخصی مجبور به پوشیدن کیسه‌های زباله (به عنوان لباس محافظ) شدند. حتی بعضی از پزشکان تجهیزات محافظ شخصی دریافت کردند که تاریخ مصرفش گذشته بود. در طول این دو سال، دولت انگلیس همچنین وجوهی را برای سیستم ردیابی و شناسایی (افرادی که با مبتلایان در تماس بوده اند) اختصاص داد؛ سیستمی که مورد انتقاد شدید قرار گرفته است. این رقم، ۳۷ میلیارد پوند از وجوه مالیات دهندگان است. اختصاص این وجوه منجر به گزارش انتقادآمیز ناظر مالی پارلمان شد.
مگ هیلر، رئیس کمیته حساب‌های دولتی پارلمان انگلیس در گزارش خود نوشت: «با وجود منابع مالی باورنکردنی که به این طرح اختصاص یافت، سازوکار ردیابی و شناسایی نمی‌تواند تغییر قابل توجهی در پیشرفت (در مقابله با) این بیماری ایجاد کند. دولت نمی‌تواند با مالیات دهندگان مثل یک دستگاه عابر بانک رفتار کند. ما باید شاهد طرحی روشن باشیم و باید کنترل بهتری روی هزینه‌ها وجود داشته باشد.»
ریشی سوناک، وزیر دارایی انگلیس در گزارش بودجه خود گفت دولت بیش از ۲۸۰ میلیارد پوند طی شیوع کرونا هزینه کرده است. بیش از ۷۰۰ هزار فرصت شغلی از دست رفته و اقتصاد بیشترین کاهش رشد را در ۳۰۰ سال اخیر داشته است. اما سؤال دشواری که هم اکنون مطرح شده این است که چه میزان از آن ۲۸۰ میلیارد پوند خرج شده و چه تاثیری داشته است.