انگ اجتماعی و رشد کرونا

به گزارش خبرگزاری صداو سیما،مرکز اصفهان؛به گفته روانشناسان، «انگ»، نگرش‌های منفی و رفتار‌های تبعیض آمیز و طرد کننده فرد یا گروهی از افراد با یک ویژگی خاص است.
انگ زدن باعث از بین رفتن یکپارچگی جامعه، و منزوی شدن گروهی از افراد می‌شود.
انگ، باعث می‌شود افراد مبتلا به کرونا، علاوه بر رنج و نگرانی بیماری، از نظر روانی نیز دچار مشکل شوند.
انگ زدن به مبتلایان به کرونا سبب می‌شود بیماری خود را پنهان کنند،   دیرتر برای درمان مراجعه کنند و اشتیاق کمتری برای رفتار‌های بهداشتی و پیشگیرانه داشته باشند.
پس در زمان شیوع کرونا:
- به افراد مبتلا نگوییم «کرونایی» یا «قربانیان کرونا»، به‌جای آن بگوییم «افراد مبتلا به کرونا» یا «افرادیکه به علت کرونا فوت کردند یا درحال درمان» هستند.  
- به جای موارد «مشکوک» بگوییم، آن‌ها که امکان دارد ویروس کرونا داشته باشند.
- به جای عباراتی مانند «پخش کردن ویروس»، «آلوده کردن»، یا «مبتلا کردن دیگران»، که با سرزنش همراه است از جملاتی، چون «پخش شدن و انتشار ویروس» استفاده کنیم.  
- به یاد داشته باشیم افراد سالمند و مبتلایان به بیماری زمینه‌ای در معرض انگ هستند.
- مراقب افراد سالمند در خانواده و اجتماع باشیم و از آن‌ها حمایت کنیم.
- از جملاتی مانند «خوشبختانه فقط افراد سالمند یا دارای بیماری زمینه‌ای در خطر مرگ هستند»، استفاده نکنیم.  
- ضمن رعایت توصیه‌های بهداشتی و آموزش روش‌های پیشگیری به اطرافیان، با افراد دارای نشانه‌های بیماری، با خشم و طرد برخورد نکنیم.  
- مبتلایان به کرونا را به استراحت در منزل و پیگیری درمان تشویق کنیم و حال‌شان را از طریق تماس تلفنی یا اینترنتی یا مجازی بپرسیم.  
- به افراد بیماری که در خانه مراقبت می‌شوند، یادآوری کنیم جدا بودن فرد از دیگران و مجزا بودن وسایل، به معنی خشم یا طرد نیست، بلکه برای مدت کوتاه و برای مراقبت و پیشگیری است.  
- به شایعات یا اخبار در مورد ابتلای دوست، آشنا، همسایه و .. دامن نزنیم.  
- افراد مبتلا به کرونا را «دیگرانی» جدا از خود ندانیم؛ و در پایان در زمان همه‌گیری بیماری، مراقب یکدیگر باشیم.