تبعیض نژادی گسترده در مدارس آمریکا

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما استیون هیلتون مجری فاکس نیوز گفت ما باید مشکلات نژادی آمریکا را حل کنیم. اما وقتی بحث از نژادپرستی ساختارمند می‌شود، این موضوع در نقاطی مطرح است که تحت کنترل دموکراتهاست. این سیستمی است که به شکل غالب به وسیله دموکرات‌ها اداره می‌شود. نمونه بارز این مسئله را می‌توان در تبعیض نژادی در مدارس دولتی آمریکا دید. در مناطقی که بیشترین جمعیت سیاهپوست را دارند. نقاطی نظیر کالیفرنیا که در آن بین سطح سواد دانش آموزان سفیدپوست و سیاهپوست شکافی چهار ساله وجود دارد. نقاطی نظیر سیاتل که این شکاف چنان گسترده است که آن‌ها از انتشار داده‌ها در این باره دست کشیدند.

نقاطی نظیر شهر نیویورک که در آن، در بحث مهارت ریاضی، نسبت دانش آموزان ۶۷ درصد دانش آموزان سفیدپوست به ۳۶ و سه دهم درصد دانش آموزان سیاهپوست است؛ و نقاطی نظیر واشنگتن دی سی که در آن کمتر از یک سوم دانش آموزان سیاهپوست از سواد کافی برخوردارند. این‌ها آماری ناامیدکننده برای شرایط فعلی آن مدارس و آن دانش آموزان است، اما فراتر از شرایط کنونی، این‌ها مسائلی است که بر کل زندگی آن‌ها تاثیر می‌گذارد.

موفقیت در دبیرستان نه تنها برای ورود به دانشکده لازم است، بلکه بر کل زندگی شما و درآمدی که در آینده خواهید داشت و رفتار‌های تبهکارانه احتمالی اثر می‌گذارد. مطالعات، تاثیر تجارب آموزشی بر میزان سلامت را نشان می‌دهد. ما می‌بینیم که آمار تلفات کرونا در بین سیاهپوستان بیشتر است. اینطور نیست که این ویروس نژادپرست باشد. علت این است که سیاهپوستان در این کشور به طور میانگین از نظر دریافت آموزش و درآمد برابر، در شرایط مناسب قرار ندارند و این مسئله بر سلامت آن‌ها هم اثر می‌گذارد. این‌ها مسائلی است که به مدرسه برمی گردد.

چرا نتایج دانش آموزان سیاهپوست تا این حد در مدارسی که دموکرات‌ها آن‌ها را اداره می‌کنند، بد است؟ زیرا آن مدارس نظیر مدرسه‌ای که در شهر نیویورک است، اغلب الزامات جدی برای حضور دانش آموزان ندارد. آموزش جدی وجود ندارد و زمان بیشتری صرف کار‌های غیرآموزشی می‌شود. انحرافاتی نظیر پرداختن به نظریه انتقادی نژادی. آن‌ها مدارس دولتی هستند که کاملا به وسیله اتحادیه معلمان اداره می‌شوند که آن‌ها هم کاملا با کمک‌های مالی شان دموکرات‌ها را کنترل می‌کنند.

 

آن‌ها از ۱۹۹۰ بیش از ۸۶ میلیون دلار به دموکرات‌ها داده اند، بیش از ۲۴ برابر آنچه به جمهوریخواهان داده اند؛ و واقعیت روشن است. مدارسی که در همان مناطق از بند اتحادیه‌های معلمان آزادند، نتایج کاملا متفاوتی در آموزش دانش آموزان سیاهپوست دارند.

دانش آموزان مدرسه خیریه لس آنجلس نسبت به دانش آموزان مشابه خود در مدارس تحت کنترل اتحادیه معلمان، بیشتر امکان دارد برای ورود به دانشگاه‌های دولتی مجاز شمرده شوند.
این وضعیت در مدارس خیریه سیاتل هم حاکم است. تعداد روز‌هایی که دانش آموزان تعلیم می‌بینند، بیشتر است.
در شهر نیویورک، حتی زمانی که مدارس خیریه در یک ساختمان با کلاس‌هایی هستند که اتحادیه‌های معلمان آن‌ها را کنترل می‌کنند، نتایج بهتری از خود نشان می‌دهند.

بنابراین، بله نژادپرستی ساختارمند در این کشور وجود دارد، اما این چیزی نیست که دموکرات‌ها با آن مبارزه می‌کنند بلکه چیزی است که دموکرات‌ها با حمایت خود از اتحادیه‌های معلمان، آن را به وجود آورده اند؛ و بله راه حلی برای این نژادپرستی ساختارمند وجود دارد، اما این کار از طریق هزینه‌های بی نتیجه دموکرات‌ها نیست بلکه از طریق تقویت کردن گزینه‌های انتخاب مدارس و کانون خانواده است.

از زمان شروع همه گیری، تلاش تازه‌ای برای تقویت امکان انتخاب مدارس مختلف وجود دارد. ما سال گذشته شاهد مطرح شدن طرحی در سطح ملی بودیم که حق انتخاب والدین را تقویت کند. این اتفاق به همت جمهوریخواهان رخ داده است. ما به تغییرات مشابه در نقاطی نیاز داریم که تحت کنترل دموکرات‌ها هستند.

اما علاوه بر این‌ها ما به چیز دیگری نیاز داریم؛ که اساسی‌تر از بحث مدارس است. در بسیاری از موضوعاتی که ما در اینجا مطرح می‌کنیم، یک نکته از همه اساسی‌تر است و آن کانون خانواده است. این موضوعی است که به ندرت در بحث‌های سیاسی ما به آن پرداخته می‌شود. این وضع باید عوض شود.

ما می‌توانیم به والدین کمک کنیم و آن‌ها را آموزش دهیم تا اطمینان بیابیم که هر کودکی در فضایی امن و دوستانه رشد می‌کند.
بحث مدارس، بله، اصلاحات پلیس، بله، اما مهمتر از همه این‌ها احیای بنیان خانواده در آمریکاست.