شهادت حضرت امام علی (ع)، غمی که همیشه تازه است

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز آبادان، ۱۴۰۲ سال پیش در چنین روزی، بیست و یکم رمضان سال ۴۰ هجری قمری «علی بن ابی طالب» (ع)، جانشین پیامبر گرامی اسلام (ص) و از اهل بیت آن حضرت، به شهادت رسید.
دو روز قبل، آنگاه که علی (ع) برای نماز صبح در مسجد حضور یافت و هنگامی که سر بر آستان حق تعالی فرود آورده بود، ضربت شمشیر یکی از خوارج، فرق سرش را شکافت و در چنین روزی بر اثر همین جراحت شدید چشم از جهان فروبست و به سعادتی که همواره آرزو می‌کرد، یعنی شهادت در راه خدا و رستگاری بزرگ دست یافت. این شهادت، مصیبت و لطمه‌ای جبران ناپذیر بر اسلام و مسلمین وارد کرد. باوجود این، شیوه زندگی آن حضرت و نیز چگونگی حکومتش و همچنین سخنان ارزشمندی که از او باقی مانده، اکنون پس از گذشت قرن ها، به سان چراغی فراروی جویندگان راه عدالت و حقیقت است. «نهج البلاغه»، گزیده سخنان حضرت علی (ع) است که در فصاحت و بلاغت، کم نظیر است. این سخنان حکمت آمیز حضرت علی (ع)، دریایی از معارف عرفانی و پند‌های اخلاقی و اجتماعی است که هر کدام پنجره‌ای را به سوی فضیلت‌ها می‌گشاید. آن حضرت بهترین راه را برای آراسته شدن آدمی به فضائل اخلاقی، تقوی می‌دانست. حضرت علی (ع) در وصیتی به فرزندانش، دقیقترین مسائل اخلاقی را به صورت نصیحت بیان می‌کند، از جمله می‌فرماید: «شما و خاندانم و هرکس را که سفارش من به او می‌رسد به پرهیزگاری و نظم در کار‌ها وصیت می‌کنم. به یتیمان روی آورید به همسایگان نیکی کنید که پیامبر (ص) آنچنان درباره همسایگان سفارش می‌فرمود که گمان بردم از یکدیگر ارث می‌برند. از قرآن دوری نکنید و نگذارید دیگران در عمل کردن به آن از شما پیشی گیرند. نماز را بزرگ شمارید که پایه دین شماست.»