آثار فاجعه بزرگ دوران باستان کشف شد

به گزارش گروه  وبگردی خبرگزاری صدا و سیما،  دانشمندان و محققان انستیتوی جنوب- غرب در «بولدر» (آمریکا) به این نتیجه رسیدند که بمباران زمین در دوران باستان توسط سیارک‌های بزرگ ده‌ها بار شدیدتر از فرضیات قبلی بوده است.

 

 

اندازه برخی از سیارک‌ها می‌توانسته خیلی بزرگ باشد. محققان مدل جدید بمباران‌ها را طراحی کرده و آن را با آنالیز‌های آماری داده‌های مربوط به اسفرول‌ها مقایسه کردند که در سنگ‌های باستانی یافت شدند. اسفرول‌ها – ذرات گرد شیشه‌ای هستند که تحت دمای بسیار زیاد از ذرات ذوب شده درست شده اند. معلوم شد تعداد تصادم‌ها می‌توانسته ده برابر فرضیات قبلی در دوره‌ای بین سه و نیم و دو نیم میلیارد سال گذشته باشد. بطور متوسط هر ۱۵ میلیون سال زمین مورد بمباران سیارک‌های بزرگی به اندازه سیارک «چیکسولوب» قرار می‌گیرد. بمباران‌ها تأثیر مهمی بر ترکیب شیمیایی سطح زمین و توانایی آن برای تأمین حیات بر سطح زمین داشته اند.

 

گفتنی است که دانشمندان به طور مداوم سیارک‌های متقاطع زمین را که مسیر‌های آن‌ها مدار زمین را قطع می‌کند و سیارک‌های نزدیک به زمین را که به مدار زمین تا حدود ۴۵ میلیون کیلومتر (۲۸ میلیون مایل) نزدیک می‌شوند و ممکن است با زمین برخورد کنند را کنترل می‌کنند. رادار ابزاری ارزشمند در شناسایی و پایش خطرات احتمالی ضربه است، زیرا با انعکاس سیگنال‌های منتقل شده روی اشیا می‌توان تصاویر و سایر اطلاعات را از بازتاب‌ها به دست آورد. دانشمندان از این طریق می‌توانند اطلاعات زیادی در مورد مدار، چرخش، اندازه، شکل و غلظت فلز یک سیارک به دست آورند.

 

سیارک‌ها بقایای سنگی هستند که از شکل‌گیری اولیه منظومه شمسی در حدود ۶. ۴ میلیارد سال پیش به جا مانده‌اند. تعداد فعلی شناخته شده سیارک‌ها در حال حاضر ۲۲۱ ٬ ۰۶۱ ٬ ۱ است. بیشتر این قلوه سنگ‌های فضایی باستانی را می‌توان در حال چرخش به دور خورشید بین سیاره مریخ و مشتری و در یک کمربند اصلی سیارک‌ها یافت. اندازه سیارک‌ها بین اندازه «وستا» (ٰVesta) یکی از بزرگترین سیارک‌ها با قطر ۵۳۰ کیلومتر (۳۲۹ مایل) تا اجسامی که عرض آن‌ها کمتر از ۱۰ متر (۳۳ فوت) است متغیر هستند. مجموع جرم سیارک‌های کشف شده کمتر از جرم ماه سیاره زمین است.

 

ارزیابی تهدید سیارک‌ها بسته به اندازه سیارک و زمان تشخیص آن می‌تواند از قبل برنامه ریزی شود. ناسا و شرکای آن همچنین ۹۵ ٪ سیارک‌های یک کیلومتری یا بزرگتر از آن‌ها را که مظنون به عبور از ۳۰ میلیون مایلی زمین هستند، پیدا و ردیابی کرده اند. اما با وجود این تعداد قابل توجه و ضبط داده ها، محققان هنوز فاقد داده‌ها و مدل‌های کافی هستند.