قربان؛ عید بندگی محض

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، آنجا که این پیامبر اولوالعزم باید به فرمان الهی فرزندش را قربانی می‌کرد.
پدر و پسر اگرچه با همه سختی تن دادند به آنچه مقدر شده بود برایشان، به وقتش، اما با همان اراده الهی چاقو نبرید و فرشته وحی قربانی دیگری را جایگزین حضرت اسماعیل (ع) آورد. حکایت این آزمون سخت در قرآن هم آمد تا بماند برای نسل‌ها و عصرها.
اسماعیل (ع) ذبح نشد، رسم بندگی را، اما پدر و پسر به جا آوردند. آنچه قربانی شد نفس و آمال دنیایی شان بود و آنچه اثبات شد بندگی بی، چون و چرایشان بود به درگاه الهی؛ برای تاریخ هم از این آزمون سخت یک عید بزرگ به جا ماند.
عیدی که شد نماد بندگی و دوری از امیال نفسانی.

دهم ذی الحجه سالگرد این آزمون بزرگ الهی حالا روزی است در میان روز‌های حج تمتع. مراسمی که با زیارت خانه خدا شروع می‌شود. همان مکان مقدسی که سنگ بنایش را حضرت ابراهیم (ع) نهاد تا کعبه آرام دل‌ها و روشنی دیدگان زیادی شود.
تا پیش از کرونا، انبوه مردم مسلمان، با هر مذهبی و از هر کشوری در ایام حج تمتع یکی می‌شدند گرد خانه خدا؛ و بعد از انجام مناسک مختلف، در روز عید قربان حجشان را با قربانی کردن کامل می‌کردند.
زیارت خانه خدا، در دو سال گذشته هرچند مثل همه تجمع‌ها متاثر از کرونا محدود شده، قربان، عید بندگی، اما سر جای خودش باقی است. با همه فلسفه‌های زیبایی که داشت و با همه مناسبات زیباتری که به فراخور شرایط بحرانی این روز‌های دنیا به این عید بزرگ اضافه شده است.
ما از دیروز که با خواندن دعای عرفه از خدا طلب آمرزش کردیم و به شناخت خودمان نزدیک‌تر شدیم، آماده ایم برای آنکه نفس و آمال دنیوی مان را قربانی کنیم و به خدای متعال نزدیک‌تر شویم.
ما هر روز در معرض امتحانیم.
آزمون‌های الهی، اما همیشه به سختی آنچه بر حضرت ابراهیم گذشت نیست.
برای قربانی کردن نفسمان گاهی گذشتن از یک تمایل کوچک هم کافی است و این شروع یک بندگی بی، چون و چرا به درگاه الهی است.