رزق محرم، روزی منحصر به فرد بندگان نمونه

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما؛ آفرینش انسان به گونه‌ای است که برای گذران زندگی خود محتاج به عوامل بیرونی است. غذایی برای خوردن، مایعی برای نوشیدن، اکسیژنی برای نفس کشیدن و... از نیاز‌های ضروری بشر هستند که حیات آدمی به آن‌ها وابسته است. خداوند حکیم با شناخت این نیاز‌ها و با توجه به ظرفیت هر شخص، تأمین آن را نیز بر عهده گرفته است. «وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَی اللَّهِ رِزْقُها؛ [۱]هیچ جنبنده‏‌ای در زمین نیست مگر اینکه روزی او بر خداست.».

 

اما تا سخن از از رزق و روزی می‌شود، رزق‌های مادی و ظاهری به ذهن می‌آیند در حالی که دامنه‌ی رزق‌هایی که خداوند آن را بر عهده گرفته است بسیار وسیع‌تر بوده و شامل رزق‌های معنوی نیز می‌شود. خداوند در قرآن می‌فرمایند: «أَسْبَغَ عَلَیْکُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً؛ [۲]نعمت‌های آشکار و پنهان خود را به طور فراوان بر شما ارزانی داشته ایم.» توفیق بندگی، توفیق شرکت در مجالس اهل بیت علیهم السلام، توفیق خدمت به والدین و... تنها نمونه‌ای از رزق‌های فراوان معنوی هستند که از آن‌ها به نعمت‌های پنهان تعبیر می‌شود.

 

 

یکی از زیرکی‌های مؤمن این است که خود را در معرض رزق‌های الهی قرار دهد. زیرا بعضی از رزق‌ها مختص به ایام خاصی بوده و در زمان‌های دیگر در دسترس نمی‌باشند. رزق توبه و استغفار در شب‌های جمعه، رزق ثواب بی نظیر تلاوت قرآن در ماه مبارک رمضان، رزق درخواست بهترین تقدیر در شب‌های قدر و... همگی از ارزاق خاص و موسمی هستند که اگر استفاده نشود از دست رفته است.

 

 

ایام محرم، فرصتی ناب برای افزایش معرفت و رسیدن به قله‌های کمال است. درست است که محرم حقیقی در سال ۶۱ هجری به وقوع پیوست، اما خداوند متعال به پاس قدردانی از سیدالشهداء و خاندان بزرگوارش، هر سال دری به سوی محرم حقیقی از عالم دنیا باز می‌کند. شرکت در مجالس عزای اباعبدالله علیه السلام رزقی آسمانی است که متأسفانه عده‌ای از آن غافلند. نگاه رحمت الهی به عزاداران امام حسین علیه السلام و پاداش ویژه‌ای که برای آنان در نظر گرفته شده است همگی نشان دهنده عظمت این روز‌ها و شب‌ها است.

 

 

شاید بهترین دستاوردی که یک مؤمن در این دنیا به دنبال آن است، قرار گرفتن در دریای لطف و رحمت الهی است. نتیجه‌ی این دستاورد بزرگ، عاقبت به خیری در دنیا و آخرت است که آرزوی دیرینه‌ی بندگان خداست. رسیدن به این آرمان، در بزم عزای سید و سالار شهیدان ممکن است. امام صادق علیه السلام می‌فرمایند: «مَا بَکَی أَحَدٌ رَحْمَةً لَنَا وَ لِمَا لَقِینَا إِلَّا رَحِمَهُ اللَّهُ قَبْلَ أَنْ تَخْرُجَ الدَّمْعَةُ مِنْ عَیْنِه‏؛ [۳]هیچ کس به خاطر دلسوزی به ما و به سبب مصائبی که بر ما وارد شده، گریه نمی‌کند، مگر آنکه قبل از آمدن اشک از چشمش، رحمت خداوند شامل حال او می‌گردد.»

 

شاید کمتر کسی باشد که در دام شیطان گرفتار نشده و به گناه و معصیت آلوده نشده باشد. اما راه بازگشت همواره باز است و فقط اراده‌ای قوی می‌طلبد تا با پشت پا زدن به خواسته‌های شیطانی دوباره به مسیر صحیح بازگردیم. در این بین، میانبر‌هایی وجود دارد که ما را سریعتر به مقصود می‌رساند. امام رضا علیه السلام به فرزند شبیب می‌فرمایند: «ای پسر شبیب؛ اگر بر حسین علیه‌السلام گریه کنی همین که اشک تو بر گونه هایت روان گردد، خداوند هر گناهی که کرده باشی، کوچک یا بزرگ، اندک یا بسیار می‌آمرزد.» [۴]این روایات مثل آیات توبه هستند که به مؤمن بشارت می‌دهند که از بخشش خداوند مأیوس نشود؛ بنابراین این نوع روایات هیچ گاه مؤمن را جسور نسبت به گناه نخواهد کرد.

 

به فرموده قرآن کریم همگی ما مرگ را تجربه خواهیم کرد. [۵]، اما خوشا به حال کسانی که بهترین توشه را برای خود فراهم کرده و با دست پر به سرای جاویدان قدم می‌گذارند. شرکت در مجالس اهل بیت علیهم السلام و کسب معرفت در این مجالس، بهترین راهکار برای رهایی از آتش جهنم و ورود به بهشت جاویدان است. امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند: «اگر نزد کسی یادی از امام حسین علیه السلام شود و به اندازه بال مگسی از چشمانش اشک جاری شود، ثواب او بر عهده خدای عزوجل است و خدای متعال به کمتر از بهشت برای او راضی نمی‌شود.» [۶]در روایت دیگری از امام باقر علیه السلام آمده است: «هر مؤمنی که برای کشته شدن حسین اشک بریزد تا بر گونه اش جاری شود، خداوند او را در غرفه‌های بهشتی جای می‌دهد که مدتی طولانی در آن‌ها ساکن باشد.» [۷]فرمایش امام صادق علیه السلام نیز در این زمینه خواندنی است که می‌فرمایند: «هر کسی که نزد او یادی از ما شود و اشک چشمانش جاری گردد، خدا آتش جهنم را بر صورتش حرام می‌کند.» [۸]امید است با بهره مندی از این رزق خاص الهی در ایام محرم، قدم بلندی به سوی کمال برداشته و سرانجامی نیکو برای خود رقم بزنیم.

 

پی نوشت:

[۱]سوره هود، آیه ۶

[۲]سوره لقمان، آیه ۲۰

[۳]کامل الزیارات، ص ۱۰۲

[۴]أمالی صدوق، ص ۱۹۲

[۵]سوره عنکبوت، آیه ۵۷

[۶]کامل الزیارات، ص ۱۰۷

[۷]همان، ص ۱۱۱

[۸]بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۵

نویسنده: سیدمحمدجواد سایبان