سوگواری و عزاداری مردم دارالمومنین همدان

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مرکز همدان ؛ پس از پایان ماجرای عاشورای سال ۶۱ هجری قمری و شهادت سید و سالار شهیدان؛ حضرت امام حسین بن علی (علیه السلام) و یاران باوفای آن حضرت، عمر بن سعد، فرمانده سپاهیان عبیداله بن زیاد، در روز یازدهم محرم، اجساد کشته‌های سپاه خویش را شناسایی و گردآوری کرد و آنان را دفن نمود و در حالی که بدن‌های مطهر و قطعه قطعه کشته‌های اهل بیت (علیهم السلام) و بدن مقدس امام حسین (علیه السلام) و سایر شهیدان و یاران باوفایشان، به صورت بسیار جگر خراشی بر زمین مانده بود، کربلا را به قصد کوفه ترک کرد، حال آنکه کسی جرأت نمی‌کرد این اجساد پاک را دفن کند.

پیکر‌های مطهر شهدای کربلا (پس از واقعه عاشورای سال ۶۱ هجری قمری) سه روز بر روی زمین ماند تا این که در پایان روز دوازدهم (شب سیزدهم) محرم، زنان قبیله بنی اسد (نام تیره‏ای از قبایل عرب، از فرزندان اسد بن خزیمه بن مدرکه) که در " غاضریه " در نزدیکی کربلا چادر زده و سکونت داشتند و از کشته شدن امام حسین (علیه السلام) و یارانش به دست سپاه حکومتی امویان مطلع گردیده بودند، ضمن گذر بر میدان جنگ و دیدن اجساد شهداء، تحت تأثیر قرار گرفته، مردان خود را خبر و مورد شماتت قرار داده و آنان را به انجام دفن این عزیزان ترغیب نمودند.

زنان این قبیله، ابتداء خود بیل و کلنگ به دست گرفته، به طرف قتلگاه کربلا روان شدند. پس ازمدتی وجدان مردان بنی اسد بیدار گشت و به خود آمدند و به دنبال آن؛ گروهی از مردان قبیله بنی اسد برای خاکسپاری شهداء، وارد زمین کربلا شده، ولی چون بدن‌ها پاره پاره بود، بدن‌ها را نمی‌شناختند و در حالت تحیر و تردید باقی ماندند.

در این هنگام حضرت امام علی ابن الحسین؛ زین العابدین (علیه السلام)، به صورت ناشناس، جهت تشخیص و تدفین شهدای کربلا، مخصوصاً دفن پدر معصومش؛ حضرت امام حسین (علیه السلام) به حکم این که «امام را جز امام کسی تغسیل و تکفین و تدفین نمی‌کند.» از راه اعجاز از کوفه و زندان ابن زیاد به کربلا آمد، ضمن حضور در جمع آنان، پیکر‌های مطهر شهدا را، یکی یکی به بنی اسد معرفی کرده و آن‌ها بدن‌ها را دفن می‌کردند.