باغدارِ داغدار

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز خراسان شمالی، فصل برداشت محصولات است قراره بعد از سرما زدگی چند ساله، امسال آبی زیر پوست کشاورز برود البته اگر بگذارند.

۴۴درصد مردم استان در مناطق روستایی به سر می برند این یعنی سهم این بخش از هر حوزه از جمله امنیت و قضا به اندازه ۴۴درصد است اما واقعا اینگونه است.

اینکه کشاورز تمام سرمایه اش چند درخت گردو است و به سرقت می رود درست مثل سرقت طلافروشی در شهر، مهم است آنچه ما سرقت خرد می دانیم و به بهانه مشکلات اقتصادی به سادگی از آن می گذریم سرنوشت کشاورزی در استان را تعیین می کند.

اینکه کشاورز می گوید؛ سارق مزارع را دستگیر می کند و خیلی زود آزاد می شود یعنی نتوانستیم متناسب با الگوی بومی خدمات بدهیم.

کشاورز ما دارد سیاست انقباضی را در قبال تولید در پیش می گیرد حتی گاهی کشاورزی بدون دامداری را انتخاب می کند‌ چون پشتش برای برخورد باچند سارق به جایی گرم نیست‌.

اگر ضعف قانونی است این هنر ماست که از متن قوانین، ماده ای برای کمک به کشاورز پیدا کنیم، نباید انتظار داشت یک کشاورز از این دادگاه به آن دادگاه بدود و درپی راهی برای هزینه بر کردن سرقت از مزارع باشد‌.

از بیم سارقان بسیاری از کشاورزان نوع آبیارشان را به آبیاری مکانیزه تغییر نمی دهند این یعنی یک فاجعه، خطری که می توانست با برخورد جدی با مال خرها، گشت موتوری در جادهای مزارع، رسمیت بخشی به نگهبانان مزرعه و احیای "یاوارهای قدیمی" دفع شود.

اگر انگیزه تولید کشاورز آسیب ببیند سفره عموم جامعه آسیب می بیند، کوچک دانستن سرقت از مزارع به منزله کوچک دانستن شغل کشاورزی و ندادن سهم امنیت کشاورزان است.

بعد از آب، امنیت مزارع دغدغه مهم کشاورز ماست. تشخیص این مهم چیزی نیست که کسی از تهران به ما ابلاغ کند، شنیدن درد مردم ‌و توجه به سند توسعه استان، ما را به این تشخیص می رساند

یادداشت: احمد ملّاشاهی