فرزندان آینده؛ مرفه اما افسرده و تنها

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، آقای صالح قاسمی، کارشناس تحولات جمعیت ایران و جهان در یادداشتی نوشت: فرزندان آینده، برخوردار و مرفه، ولی بسیار تنها و افسرده اند، پس بجای نگرانی از رفاه آتیه فرزندان مان باید از امروز به فکر تنهایی و افسردگی فردای ایشان باشیم.

گزاره بالا واقعیتی است که با اندک شناختی از شرایط کنونی کشور و خانواده ایرانی کاملا قابل پیش بینی است.
فرزندانی که از حالا به بعد و در نسل‌های آینده متولد خواهند شد، از منظر رفاه اجتماعی، برخورداری‌های اقتصادی، امکان تحصیل در بهترین رشته‌های تحصیلی، بهره مندی از خدمات بهداشتی درمانی، امکان سکونت در مسکن‌های مناسب و بسیاری از مولفه‌های زندگی فردی و اجتماعی در سطح بالایی از رفاه زندگی خواهند کرد. چرا؟
به برکت متولدین سال‌های دهه شصت، زیرساخت‌های لازم در حوزه‌های بهداشتی، درمانی، تحصیلی، شغلی، دانشگاهی و مسکن در حد قابل قبولی افزایش پیدا کرده است، لذاست که چند سالی است در برخی حوزه‌ها مثل ظرفیت زایشگاه‎ها، متخصصان اطفال، مهدها، پیش دبستانی‎ها، مدارس ابتدایی و حتی کرسی‌های دانشگاهی با ظرفیت خالی و اضافی روبرو شده ایم و در سال‎های آتی این ظرفیت‌های اضافی و بلا استفاده در کلیه زیرساخت‌ها بیشتر هم خواهد بود.

بعنوان نمونه، در سال تحصیلی ۱۳۹۸ (قبل از پاندمی کرونا) در ایران اسلامی، بیش از ۱۰۵.۰۰۰ مدرسه با ظرفیت خالی و کلاس‌ها و نیمکت‌های بلا استفاده روبرو بوده است. حدود ۶۰.۰۰۰ مدرسه با کمتر از ۱۰۰ نفر، حدود ۴۵.۰۰۰ مدرسه با کمتر از ۷۵ دانش آموز و قریب به ۹۳.۰۰۰ کلاس درس با کمتر از ۱۵ نفر دانش آموز فعالیت نموده و با ظرفیت‌های خالی مواجه شده است. ضمن اینکه با شرایط مشابهی در بسیاری از حوزه‌های زیرساختی کشور همچون دانشگاه ها، خدمات پزشکی، اشتغال و مسکن و. مواجه هستیم و یا به زودی روبرو خواهیم بود.
از همین رو می‌توان قویا باور داشت فرزندانی که بعد از این متولد می‌شوند، آتیه‌ای قرین با رفاه، برخورداری‌های اجتماعی و سرویس‌های خدماتی خواهند داشت. برخورداری‌هایی که مرهون زیرساخت‌های برآمده از نسل مبارک و موالید دهه شصت است.
اما آنچه نسل آتی را بطور جدی آزرده و افسرده خواهد ساخت، تنهایی مفرطی است که به واسطه فقدان خواهر و برادر و بستگان نزدیک گریبانگیر فرزندان آینده خواهد بود. افسردگی‌های شدید، مشکلات روحی و روانی، عدم تامین نیاز‌های گسترده عاطفی و بسیاری نقصان‌های دیگر در زندگی فردای فرزندانمان که الگوی تک فرزندی و کم فرزندی امروزمان مسبب اصلی آنهاست.
به این ترتیب همه ما، بعنوان والدین مدبر و دلسوز، بجای نگرانی غیراصولی از آتیه اقتصادی فرزندانمان که از قضا بر اساس تحلیل‌های واقع بینانه ذکر شده در بالا، سرشار از رفاه و برخورداری خواهند بود، باید مسئولانه به فکر تنهایی و افسردگی‌های مفرط آن‌ها در آینده باشیم. بعبارت دیگر این چالش‌های روحی روانی فردای فرزندانمان قابل علاج نخواهد بود مگر با اصلاح الگوی فرزندآوری امروز ما.