افشاگری پاندورا و فرار مالیاتی ثروتمندان و سیاستمداران

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما به نقل از شبکه‌ی تلویزیونی راشاتودی؛ افشاگری‌های اسناد پاندورا درباره‌ی فرار مالیاتی و ثروت اندوزی سیاستمداران و صاحبان نفوذ در کشور‌ها نشان می‌دهد همواره دو سری قانون وجود دارد؛ یک سری از قوانین را گروهی طراحی می‌کنند که آن را دور می‌زنند و سری دیگری که همین گروه بر دیگر افراد جوامع تحمیل می‌کنند.
ریچارد وولف، کارشناس مسائل اقتصادی، در گفت و گو با این شبکه‌ تلویزیونی با اشاره به وجود مجموعه قوانینی که طراحان به سادگی آن‌ها را دور می‌زنند گفت اگر میزان نقدینگی حاصل از دور زدن قوانین و فرار مالیاتی را روی هم بگذاریم و همه را یکجا کنیم آنگاه پول کافی در اختیار خواهیم داشت تا با استفاده از آن برای کنترل پدیده تغییرات آب و هوایی برنامه ریزی و یا پول کافی خواهیم داشت که بودجه‌ی مورد نیاز برای بازسازی زیرساخت‌های فراموش شده در آمریکا را تامین کنیم؛ چیزی که هم اکنون در کنگره بر سرش دعواست. نیازی هم نخواهد بود که از دیگران مالیات بگیریم؛ تنها کاری که باید بکنیم: افرادی را بیابیم که دارند ثروت شان را پنهان سازی می‌کنند. چنین افرادی اگر مستقیما برای فرار مالیاتی اقدام نکنند؛ همچون تونی بلر (نخست وزیر پیشین انگلیس) به گونه‌ای عمل می‌کنند که مالیات کمتری بپردازند.
وولف افزود هنگامی که آمریکایی‌ها نتوانند در دیگر کشور‌ها یا گریزگاه‌های مالیاتی، ثروت شان را پنهان سازی کنند آنگاه همین کار را در داخل آمریکا انجام می‌دهند. آن‌ها قانونگذاران را در ایالت‌هایی همچون نوادا، داکوتای جنوبی و دیگر ایالت‌ها اجیر می‌کنند تا قوانینی برای پنهان کاری و فرار از پرداخت مالیات به تصویب برسانند.

وی درباره‌ی علت تبدیل شدن ایالت‌های نوادا و داکوتای جنوبی به جزایر سایمون که قلمرو فراسرزمینی انگلیس و گریزگاه مالیاتی شناخته شده به شمار می‌آیند، گفت «برای جابجا کردن پول و نقل و انتقال آن از یک حساب به حساب دیگر باید کمیسیون در نظر گرفته شود. آنگاه پول‌های بادآورده و انبوهی به دست می‌آید و از سوی دیگر سیاستمداران می‌توانند با کمک این افراد، ثروت‌های بادآورده‌ی خود را پنهان سازند.»
به گفته‌ی ریچارد وولف، پیشتر تجار و صاحبان کسب و کار، ثروت شان را در این گریزگاه‌های مالیاتی پنهان سازی می‌کردند. آن‌ها کم کم به این نتیجه رسیدند که بهترین راه برای همراه کردن سیاستمداران این است که به آنان کمک کنند تا حساب‌هایی به نام خودشان در آن گریزگاه‌ها بگشایند. بدین ترتیب سیاستمدار نمی‌توانند دیگران را متهم کند. اینگونه بود که پای سیاستمدار به مهلکه باز شد و شراکتش را با صاحبان مشاغل آغاز کرد.
یکی از افشاگری‌های اسناد پاندورا که به شدت برای دولت آمریکا دردسرساز شد افشای این مهم بود که در ایالت‌هایی همچون نوادا و داکوتای جنوبی، قوانین پنهان کاری مالی تصویب شده است. این قوانین با مقرراتی که در حوزه استحفاظی برون مرزی وجود دارد رقابت می‌کنند.
روزنامه‌ی واشنگتن پست نوشت: این نشان می‌دهد که آمریکا دارد همدستی خود را در اقتصاد برون مرزی گسترش می‌دهد.
نکته‌ای که بیش از همه در این اسناد پاندورا برجسته سازی شده این است که در زمینه‌ی گریزگاه‌های مالیاتی و ثروتمندان دو نوع قانون وجود دارد. یکی از این قوانین برای همه‌ی افراد در هر کشوری یکسان است و شهروندان هر کشور باید مالیات بپردازند و قانون دیگری هم برای نخبگان و صاحبان قدرت هست که در واقع خودشان قوانین را طراحی می‌کنند و به اجرا می‌گذارند. این‌ها گریزراه‌هایی در دل قانون قرار می‌دهند تا به موقع و به سود خود از آن برای فرار مالیاتی و ثروت اندوزی بهره‌مند شوند.