واقعیت‌هایی درباره سه کله پوک!

 

گروه محبوب سه کله پوک، یکی از گروه‌های قدرتمند در حوزه کمدی تاریخ سینما است. اگرچه سال‌ها از هنرنمایی این گروه می‌گذرد، اما طرفداران سه کله پوک هنوز به رفتار‌های اشتباه و خنده‌دار این سه کمدین وفادار بوده‌اند و این سه کمدین ماندگار را به‌خاطر تغییر مسیر بی‌نقص خود از نمایش‌های موزون و موسیقیایی به پرده نقره‌ای، ستایش می‌کنند.

 

اگرچه بسیاری از طرفداران کمدی، دست کم چند بار فیلم‌های این گروه کمدی را دیده‌اند، اما برخی واقعیات در پشت صحنه وجود دارند که کمتر کسی از آن‌ها مطلع است.

 

 

 

 

 

 

بسیاری، سه کله پوک را به‌خاطر فیلم‌های کوتاه آنها بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۵۸ می‌شناسند و در حالی‌که در این دوران، آنها توانسته بودند نامی برای خود دست و پا کنند، اما سه کله پوک با مردی به نام تد هیلی و در تئاتر، کار خود را آغاز کردند. آنها کار خود را به عنوان همبازی‌های بی‌صدای شخصیت هیلی آغاز کردند که به نحوی جنبه‌هایی متفاوت از شخصیت او را بازی می‌کردند.

 

این گروه تئاتری بسیار موفق بود و سه کله پوک در هر نمایش، توجه مخاطبان را به خود جلب می‌کرد. این سه کمدین، نخستین فیلم‌های خود را با همراهی هیلی، بازی و با استودیوی مترو گلدوین مایر، قرارداد امضا کردند.

 

هیلی، به‌شدت به الکل اعتیاد داشت و به همین دلیل، مو، لری و کرلی با پایان قرارداد خود با مترو گلدوین مایر در سال ۱۹۳۴ از او جدا شدند و همان سال، با کلمبیا پیکچرز قرارداد امضا کردند و به شهرت جهانی رسیدند.

 

 

 

 

 

 

بسیاری از طرفداران گروه سه کله پوک می‌دانند که وقتی کرلی بیمار شد، برادر بزرگ‌ترش هورویتز، جایگزین او شد؛ اما کرلی نیز خود نخستین کسی بود که در این گروه جایگزین فرد دیگری شده بود.

 

گروه اولیه در دوران همکاری با تد هیلی، از مو، برادر او شمپ و لری، تشکیل شده بود. با اعتیاد رو به افزایش هیلی به الکل و ماهیت فرسایشی این ماجرا، شمپ برای دنبال کردن حرفه خود، گروه را ترک کرد و کله پوک‌های دیگر را تنها گذاشت.

 

مو نیز که نیاز به جایگزین کردن شمپ را احساس می‌کرد، تصمیم گرفت از برادر خود کرلی استفاده کند که تا سال ۱۹۴۶ در گروه ماند، زمانی که شمپ بار دیگر بازگشت. بعد از شمپ، چند جایگزینی در گروه رخ داد که یکی از آن‌ها در طولانی‌ترین فیلم کمدی تاریخ سینما به نام It’s a Mad, Mad, Mad, Mad World رخ داد.

 

 

 

 

 

 

وقتی به رسانه‌ها در دوران جنگ جهانی دوم نگاه می‌کنیم، موارد متعددی از مسخره کردن هیتلر در هالیوود دیده می‌شود. نخستین مورد، از سوی سه کله پوک انجام شد. فیلم You Nazty Spy در سال ۱۹۴۰ و مدت کوتاهی پیش از یک فیلم ضد نازی دیگر و یکی از بهترین فیلم‌های چارلی چاپلین به نام The Great Dictator منتشر شد.

 

بازی مو در نقش این دیکتاتور نیز بدون جلب توجه باقی نماند و حتی خود هیتلر نیز ظاهراً آن را تماشا کرده بود. گفته می‌شود هیتلر فهرستی از افرادی که باید از بین برده می‌شدند، تهیه کرده بود و سه کله پوک در رتبه‌های بالای این فهرست قرار داشتند. نکته جالب این‌که سه کله پوک، همگی یهودی بودند!

 

 

 

پیش از این‌که لوسیل بال، برخی از بهترین و ماندگارترین دوران‌ کمدی تلویزیون را با I Love Lucy رقم بزند، در ماجراجویی‌های اولیه کمدی خود به گروه سه کله پوک پیوست.

 

Three Little Pigskins چهارمین فیلم کوتاه این گروه بود که در آن، بال نقش داشت. او در این فیلم، نقش دیزی را بازی می‌کرد که سه کله پوک را متقاعد می‌کند برای دانشگاه خود، فوتبال بازی کنند. بال، به‌خاطر سبک خاص کمدی فیزیکی او مورد توجه قرار گرفت، چیزی که در این فیلم نیز شمه‌هایی از آن به تصویر کشیده شد.

 

 

 

 

 

 

پیش از امضای قرارداد با استودیو کلمبیا، سه کله پوک هفته‌ای ۱۰۰۰ دلار دستمزد می‌گرفتند. چیزی که آنها بسیار دیر کشف کردند، این بود که دستمزد هفتگی ۱۰۰۰ دلاری برای همه آنها بود و نه برای هر کدام. این به آن معنا بود که باید این رقم را به صورت مساوی بین خود تقسیم می‌کردند که به هر کدام، هفته‌ای ۳۳۳ دلار می‌رسید.

 

با توجه به استعداد و موفقیت آنها، حتی در دهه ۳۰ میلادی نیز این رقم بسیار اندک بود و سه کله پوک، دستمزد اندکی دریافت می‌کردند. پس از موفقیت بزرگ فیلم کوتاه Men In Black، دستمزد اعضای گروه به هفته‌ای ۷۵۰۰ دلار افزایش یافت که بار دیگر به شکل مساوی بین آنها تقسیم می‌شد.

 

 

 

 

 

 

تد هیلی، پس از پی بردن به بارداری همسر خود، تصمیم گرفت این موضوع را به بهترین شکل ممکن که بلد بود، جشن بگیرد و آن‌هم میگساری بود. وقتی به کافه رفت، هیلی با سه مرد درگیری لفظی پیدا کرد. این سه مرد نیز او را کتک زدند و در پارکینگ رها کردند. هیلی، همان روز درگذشت؛ در حالی‌که درباره علت مرگ او توافقی وجود نداشت.

 

مترو گلدوین مایر در بیانیه خود، علت مرگ او را سکته قلبی اعلام کرد. اما گزارش پزشکی قانونی، اعتیاد او به الکل را علت مرگ می‌دانست، اگرچه به‌طور غیر رسمی، زخم‌هایی که در جریان درگیری در کافه برداشت، علت واقعی مرگ او بود.

 

 

 

 

 

 

بسیاری از طرفداران گروه کمدی سه کله پوک، وقتی به لری فین با آن مو‌های عجیب او فکر می‌کنند، به یاد ویولن می‌افتند. در بیش از یک مورد، لری در فیلم‌های کوتاه خود ویولن می‌زد، به‌خصوص در فیلم‌های Punch Drunks و Disorder in the Court.

 

لری، همچنین در روز‌های بازی خود در تئاتر نیز ویولن می‌زد و در زندگی واقعی نیز در این هنر تبحر داشت. داستان تبحر او در ویولن نواختن، تراژیک (غم‌انگیز) است. پدر لری، یک جواهرساز بود و به همین خاطر در هر گوشه خانه، مواد شیمیایی خطرناک پیدا می‌شد.

 

یک روز، لری که هنوز بچه بود، یکی از این مایعات شیمیایی را با نوشیدنی معمولی اشتباه می‌گیرد؛ اما پیش از این‌که لری آن را سر بکشد، پدرش آن را از دست او می‌قاپد. اگرچه این موضوع جان لری را نجات می‌دهد، اما مقداری از این مواد شیمیایی روی دست لری ریخت و به عضلات او آسیب رساند. برای کمک به دست ضعیف خود، لری شروع به نواختن ویولن کرد.

 

 

 

 

 

 

«دکتر هاوارد، دکتر فین و دکتر هاوارد به دفتر». این عبارت، یکی از ماندگارترین دیالوگ‌های فیلم‌های کوتاه سه کله پوک است. این دیالوگ در فیلم کوتاه Men In Black رخ می‌داد که تنها فیلم این گروه بود که نامزد اسکار شد.

 

در عصر طلایی هالیوود، فیلم‌های کوتاه بسیار بیشتر از امروز محبوب بودند و تماشا کردن یک فیلم ۱۰ دقیقه‌ای در سینما معادل تماشای یک سریال محبوب بود. این فیلم‌های کوتاه، چنان محبوب بودند که یک دسته جدا در مراسم اسکار برای انتخاب بهترین فیلم کوتاه وجود داشت.

 

 

 

 

 

 

یکی از ویژگی‌های اصلی شخصیت کرلی، این بود که سری طاس داشت؛ اما او طاس نبود و در فیلم‌های خود، مو‌های جلوی سر را از ته می‌تراشید. داستان از این قرار بود که وقتی کرلی، نخستین‌بار با تد هیلی دیدار کرد تا جانشین برادرش شمپ شود، به‌خاطر مو‌های طلایی پرپشت و سبیل دسته دوچرخه‌ای، رد شد؛ زیرا به نظر هیلی، بامزه نبود.

 

سپس، کرلی، سبیل خود را تراشید و توانست این نقش را به‌دست آورد. او حتی قبل از این‌که خود را طاس کند نیز حضوری بدون دیالوگ و کوتاه در فیلم Hold That Lion پس از بازگشت شمپ داشت.