عشق به خوزستان پرفسور شیمی را از بیرمنگام راهی وطن کرد

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز خوزستان؛ پرفسور ناهید پوررضا، شیمی‌دان خوزستانی، یکی از اساتید نمونه ایران، اولین بانوی استاد تمام در دانشگاه شهید چمران اهواز و یکی از بانوان نام‌آور و از شیمی‌دانان برجسته کشور محسوب می‌شود.

وقتی پای صحبت‌های وی نشستیم، معلوم شد زندگی پر فراز و نشیبی داشته است که در ادامه می‌خوانیم:

پرفسور پوررضا که در سال ۱۳۳۰ در مسجدسلیمان، یکی از شهرستان‌های خوزستان که به زادگاه نفت معروف است در خانواده تقریباً متوسط به دنیا آمده است، می‌گوید پدرش کارگر و آشپز شرکت نفت بود و دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در این شهرستان گذرانده و دیپلم رشته طبیعی را در سال ۱۳۴۹ از دبیرستان انصاری مسجدسلیمان اخذ کرده است.

وی گفت: از همان اول ابتدایی و ۷ سالگی علاقه زیادی به معلمی داشتم و عشق به تدریس در همان سال‌های کودکی در من شکل گرفت، در سال ۴۹ در کنکور شرکت کردم و در رشته شیمی دانشگاه جندی شاپور اهواز پذیرفته شدم.

پزشکی و شیمی مسیر‌های پیش روی پرفسور پوررضا

پوررضا علاقه به شیمی از دوران دبیرستان را علت ادامه تحصیل در این رشته عنوان کرد و افزود: معلم‌های خوبی در درس شیمی داشتم و شاید همین امر باعث شده بود پزشکی را انتخاب نکنم، این در حالی است که کارمند آموزش دانشگاه اصرار داشت در رشته پزشکی تحصیل کنم، اما علاقه به معلمی باعث شد از تصمیم و علاقه خود صرف نظر نکنم.

پذیرش در دانشگاه بیرمنگام موفقیت بعدی تحصیل در رشته شیمی

این استاد نمونه کشوری اظهار کرد: با تحصیل در این رشته در نهایت در سال ۵۳ موفق به دریافت مدرک لیسانس شدم و کسب رتبه اول در این رشته هنگام فارغ‌التحصیل سبب شد وزارت علوم وقت بورسیه تحصیلی خارج از کشور به من بدهد و در سال ۵۴ با پذیرش در دانشگاه بیرمنگام و دریافت مدرک فوق لیسانس شیمی تجزیه در سال ۵۶، بلافاصله در مقطع دکتری در این دانشگاه، رشته و گرایش ادامه تحصیل دادم و موفق شدم مدرک این مقطع تحصیلی را نیز اخذ نمایم.

پیشنهاد کار در انگلیس مانع بازگشت به وطن نشد

پرفسور پوررضا پایان تحصیل را تابستان سال ۶۰ و همزمان با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران عنوان کرد و بیان داشت: در این زمان بود که بلافاصله از مصر به ایران برگشتم و هیچگاه به فکر ماندن در انگلیس نبودم، این در حالی است که پیشنهاد کار در این کشور و البته اصرار دوستان و اطرافیان مبنی بر ادامه زندگی در انگلیس به دلیل جنگ در ایران نتوانیت مانع بازگشتم به وطن شود، چون عقیده داشتم جان من عزیرتر از هموطنان نیست و من هم باید تجربه سختی‌ها در دوران جنگ را مثل سایر مردم کشورم تجربه می‌کردم.

علاقه به خوزستان علت بازگشت به ایران

وی تصریح کرد: خانواده ام به دلیل شرایط جنگی و کسالت مادر به استان اصفهان مهاجرت کرده بودند، اما پدرم همچنان در اهواز مشغول به کار بود و من نیز ۳ ماه بعد از بازگشت از انگلیس، در دانشگاه اصفهان مشغول به کار شدم، اما پس از انقلاب فرهنگی و به دلیل نیاز دانشگاه شهید چمران اهواز به تخصص من، داوطلبانه و بدون تامل به دلیل علاقه به استان خوزستان، به اهواز بازگشتم و با سمت استادیاری در این دانشگاه کار را آغاز کردم.

ماجرای ازدواج رمانیتک با پرفسور تَرَسُلی

پرفسور پوررضا در تشریح ماجرای آشنایی با همسرش گفت: به گفته دانشجویانم، ازدواج با پرفسور تَرسُلی که استان تمام شیمی معدنی می‌باشد، داستان رمانتیکی است که آشنایی ما از سال ۶۱ و بعد از بازگشتم از انگلیس آغاز شد، البته اولین دیدار ما در سال ۴۹ و وقتی در دوره کارشناسی تحصیل می‌کردم اتفاق افتاد و در آن هنگام همسرم استاد یکی از درس‌ها بود و شاگرد ایشان بودم و همه چیز عادی سپری شد.

بیشتر بخوانید: عضو هیات علمی دانشگاه چمران اهواز، رئیس شورای عالی انجمن شیمی کشور

عضو هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز اظهار داشت: این در حالی است که پس از آن برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری به خارج از کشور رفتم و ایشان هم برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری کشور را ترک کرد و دومین دیدارمان ۱۲ سال بعد یعنی سال ۶۱ و وقتی که با هم همکار شدیم اتفاق افتاد، اما حکمت الهی اینگونه رقم خورد که صاحب فرزند نشویم، ولی دانشجویانم را مثل فرزندانم دوست دارم

پروفسور ناهید پوررضا می‌گوید: بسیاری از دانشجویانم موفق و در مناصب علمی و اجرایی خوبی هستند که به همه آن‌ها افتخار می‌کنم و آن‌ها را مانند فرزندان خود می‌دانم.

پرفسور پوررضا اولین زن استاد تمام دانشگاه شهید چمران اهواز

وی افزود: از سال ۶۰ تا امروز در دانشگاه جندی شاپور سابق و شهید چمران فعلی خدمت می‌کنم و در سال ۶۸ رتبه دانشیاری و در سال ۷۷ رتبه استاد تمامی را به عنوان اولین استاد تمام زن از دانشگاه جندی شاپور سابق یا شهید چمران اهواز کسب کردم.

این استاد دانشگاه با اشاره به انجام کار‌های علمی و آموزشی و اجرایی زیاد در دوران زندگی خود بیان کرد: ۱۴ سال مدیرگروه شیمی و ۷ سال معاون پژوهشی دانشکده علوم بودم، ضمن اینکه عضویت در شورا‌های مختلف شامل؛ شورای هیات ممیزه دانشگاه و ریاست کمیسیون علوم پایه آن انتشارات، شورای نظارت و ارزیابی دانشگاه‌های استان، عضو شورای کمیته تألیف و ترجمه را در کارنامه کاری خود دارم و هم‌اکنون عضو شورای علمی بنیاد نخبگان هستم.

پروفسور پوررضا عنوان کرد: عضو انجمن شیمی و دبیر شورای عالی انجمن شیمی نیز هستم، علاوه بر این، حضور فعالی در شورا‌های علمی وزارت علوم داشتم که می‌توان به عضویت در شورای عالی برنامه‌ریزی دروس و تالیف سال‌ها سؤالات کنکور کارشناسی ارشد اشاره کرد و در نهایت هر جایی که از من درخواست حضور می‌شد و یا حس می‌کردم حضورم در جایی موثر است، فعال بودم.

راه‌اندازی مقاطع ارشد و دکتری شیمی در دانشگاه شهید چمران با مشارکت سایر همکاران و فارغ التحصیلی بیش از ۸۰ دانشجوی کارشناسی ارشد و ۱۵ دانشجوی دکتری، ارائه ۱۳۸ مقاله انگلیسی و بین المللی ISI در مجلات بین المللی و ۷ مقاله داخلی در مجلات داخلی، نگارن ۲ کتاب و پایان دادن به حدود ۵ طرح تحقیقاتی از دیگر اقدامات استاد تمام دانشگاه شهید چمران اهواز به شمار می‌روند.

انتخاب به عنوان بانوی نام‌آور ایران و استاد نمونه کشوری

وی بیان کرد: از سوی دفتر ریاست جمهوری به عنوان یکی از بانوان نام‌آور ایران و چندین بار به عنوان پژوهشگر برتر استانی و سرآمد آموزشی در دانشگاه انتخاب شدم، همچنین جایزه ملی زن در علم را به دست آوردم و سال گذشته نیز به عنوان استاد نمونه کشوری و در لیست ۲ درصد دانشمندان پراستناد برتر جهان قرار گرفتم.

اهل رویاپردازی نیستم

این استاد نمونه کشور درخصوص رویا‌های محقق‌نشده‌اش گفت: من هیچ وقت آدم رؤیاپردازی نبودم و تنها از ۷ سالگی تصمیم گرفتم که معلم شوم و خوشبختانه در رسیدن به این هدف موفق بودم، البته خیلی آدم پرتوقعی نیستم و به این دلیل، هیچ وقت مساله خاصی را تبدیل به رؤیا نکردم، اما با تلاش و کوششی که داشتم، توانستم به هدفم برسم، جایگاه علمی من در کشور به خاطر رؤیاپردازی نبود، من علاقمند بودم و در کنار علاقه، با تلاش، پشتکار، حمایت پدر و مادرم و از همه مهم‌تر با یاری خداوند متعال توانستم به هدفم برسم.

بعد از ادامه تحصیل در خارج از کشور، برای خدمت به مردم برگردید

استاد تمام شیمی دانشگاه شهد چمران اهواز عنوان کرد: به نسل جدید توصیه می‌کنم که ادامه تحصیل دهند، زیرا هنوز هم تحصیل کردن مانند گذشته جایگاه ویژه خود را دارد. البته مسائلی نیز در جامعه وجود دارد که امیدواریم کمتر شوند. شرایط خاص تنها در کشور ما مطرح نیست. بسیاری از کشور‌ها درگیر کرونا و به تبع آن مشکلات اقتصادی و بیکاری هستند.

وی اظهار داشت: همیشه به دانشجویانم توصیه می‌کنم که اگر برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفتند حتما برگردند و به جامعه خود خدمت کنند. اگر قرار باشد همه ما برویم، مملکت ما آباد نخواهد شد. اگر آبادانی و سربلندی کشورمان را می‌خواهیم باید حتما تخصص خود را در کشورمان به کار بگیریم.