سوگ طولانی شده؛ نتیجه نامیمون همه گیری کرونا

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما به نقل از «هلث لاین»، اختلال سوگ طولانی شده، زمانی رخ می‌دهد که فرد پس از درگذشت یکی از عزیزانش، به مدتی طولانی، احساسات عمیقی را تجربه می‌کند.

در برخی از موارد، این تجربه سوگ می‌تواند بیش از ۱ سال به درازا کشیده و باعث ایجاد اختلال‌هایی در سلامت جسمی، روانی و معنوی فرد شود.

در پی به رسمیت شناخته شدن اختلال سوگ طولانی شده، این اختلال به ویرایش پنجم «راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی» افزوده شد. این کتابچه راهنما که انجمن روانپزشکی آمریکا، ویرایش آن را بر عهده دارد، استاندارد‌های ارزیابی و تشخیص وضعیت‌های سلامت روان را تعیین می‌کند.

به گفته «کاساندرا گلن»، روان درمانگر و مشاور مرکز درمانی «بهشت رفاه» به رسمیت شناخته شدن این ناهنجاری کمک می‌کند، درمان آن تحت پوشش بیمه پایه و خدمات درمانی اولیه قرار گیرد. همچنین به پژوهشگران کمک می‌کند پژوهش‌های خود در این زمینه را تامین مالی کنند.

 

سوگ یک وضعیت عاطفی طبیعی و شایع بین انسانهاست که در واکنش به فقدان عزیزان رخ می‌دهد.

سوگ معمولا بعد از ۶ تا ۱۲ ماه برطرف می‌شود، اما برخی افراد ممکن است پس از گذشت این زمان هم، همچنان نشانه‌های سوگ را تجربه کنند و دچار اختلال سوگ طولانی شده بشوند.

این افراد ممکن است در گذر زمان دچار افت سلامت جسمی، عاطفی یا معنوی شوند.

بر اساس راهنمای تشخیصی و آماری انجمن روانپزشکی آمریکا، برخی از نشانه‌های سوگ طولانی شده عبارتند از: بی حسی عاطفی، تنهایی و فشار عمیق عاطفی، اختلال هویت و باور نکردن مرگ عزیز از دنیا رفته.

«کریستینا نولان»، روان درمانگری که در نیویورک سیتی کار می‌کند و با بزرگسالان درگیر افسردگی، اضطراب و بحران‌های دوره گذار در زندگی سر و کار دارد، می‌گوید سوگ، هر شخصی را به شکلی متفاوت تحت تاثیر قرار می‌دهد.

وی می‌گوید: «سوگ ممکن است کاملا عملکرد فرد را تحت تاثیر قرار دهد. با یک فرایند مشخص خطی روبرو نیستیم؛ می‌تواند به شکل‌های غیر قابل پیش بینی بروز کند.»

 

تخمین زده می‌شود همه گیری کرونا، تنها در آمریکا جان حدود ۹۷۰ هزار نفر را گرفته باشد.

بنا بر مطالعه‌ای که حدود ۶ ماه پیش انجام شده، تخمین زده می‌شود بیش از ۱۲۰ هزار کودک در آمریکا، یکی از والدین یا مراقبین خود را به دلیل کرونا از دست داده است. انتظار می‌رود این عدد در حال حاضر به بیش از ۲۰۰ هزار نفر رسیده باشد.

بسیاری از افراد دچار سوگ از جمله این کودکان نتوانسته اند به دلیل محدودیت‌های کرونایی، هنگام مرگ عزیزانشان در کنارشان باشند و با آن‌ها وداع کنند، یا حتی در مراسم خاکسپاری آن‌ها شرکت کنند.

محدودیت‌های اعمال شده همچنین با محدود کردن روابط اجتماعی و بین فردی، باعث از هم پاشیدن شبکه‌های حمایتگر شد و به احساسات تنهایی و فقدان دامن زد.