تنبیه بدنی دانش آموز آستارایی

اخ اخ اینا به طور من بخورن اگه بچه من باشه سر همون کلاس کاری با معلمه میکنم که دیگه هیچ معلمی جرات همچین کارهای نکنه

با سلام،
گفتگویی تلخ با توجه به حوادث اخیر در مدارس،
دردهایی در جامعه هست که باید گفت ان شاء الله که بزودی اصلاح شود،
آموزش و پرورش به چه معناست؟!آیا کودکان و نوجوانان ما در مدارس هم آموزش میبینند و هم پرورش می یابند!اشکال کار کجاست که سیستم آموزشی دارد به قهقرا میرود!چرا حوادث اینچنینی هی تکرار میشود!اشکال کار کجاست!مگر نه این است که هر کودکی استعداد و توانایی مختص به خود را دارد!چرا در مدارس ما همه کودکان و نوجوانان با یک روش به تحصیل میپردازند!مگر نه این است که هر کدام دارای ویژگی های مختص به خود است!چرا در مدارس یک نفر هم معلم است و هم مدیر است و هم ناظم!پرورش و آموزش نیروهای آموزش و پرورش کی به داد سیستم آموزشی خواهند رسید!چرا در مدارس روانشناس نداریم!چرا معلمان با توجه به تخصص و آموزش خودشان تدریس نمی کنند!هر نوجوانی در سن بلوغ خواسته ها و افکار مختص به خود را دارد و این افکار چگونه باید هدایت و راهنمایی شوند!کودکان وقتی وارد مدرسه می شوند از هر خانواده افکار مختص آن خانواده را وارد جامعه میکنند و اگر این افکار هدایت نشوند میشود همین که کلاس درس را با میدان جنگ اشتباه میگیرند و معلم را به ستوه می آورند!چرا نوجوانان را تخلیه روحی و روانی نکنیم تا موقع درس درس باشد و موقع استراحت و تفریح تفریح!تا کی باید به روش های غلط و قدیمی پایبند باشیم!اصلاح روش های تربیتی در عصر ارتباطات چگونه و از طرف چه کسی باید انجام شود! چرا فکر میکنیم بچه ها از ۸ صبح تا ۲ بعد از ظهر فقط سر کلاسهای درس باید حاضر باشند و بخوانند و بنویسند و گوش دهند!این سیستم آموزشی از پایه غلط است و نه تنها برای آینده کشور راه گشا نیست بلکه مضر و سمی است!چرا که یک عده افرادی تحویل جامعه میدهیم که در آینده نزدیک نه از شغل خود راضی هستند و نه از زندگی خود!پیشنهاد بنده این است که تصحیح و بازبینی در ساعت های مدارس و معلمین و متخصصین مدارس صورت بگیرد ،در دوران راهنمایی تحصیلی مشاورین و روانشناسان متبهر و متعهدی جایگزین شوند تا با روحیات و اخلاقیات نوجوانان آشنا شوند و ارتباط اولیا و مربیان نه دورادور بلکه نزدیک و دلسوزانه باشد ،تا کودکان و نوجوانانمان که در دوران حساس بلوغ هستند با روحیه ای عالی و با شناخت و خودشناسی کامل وارد مرحله تحصیلی بعد شوند! و مشکلاتشان شناسایی و حل شود،اینگونه است که کار هم برای اولیا و هم برای مربیان آسان میشود!بیایید مدارس را به محیطی مفرح و شاد برای کودکانمان تبدیل کنیم! بیایید تدریس و تحصیل را عاشقانه و با اعتقاد کامل دنبال کنیم!بیایید مدارسی را که در تصورات بسیاری از کودکان و نوجوانان متاسفانه فقط مکانی مانند زندان است و یه عده فقط دستور میدهند و یک عده فقط باید اطاعت کنن را تبدیل به مکانی شاد و پر از علم و هنر و دانش کنیم تا کودکان و نوجوانانمان از سر شوق در کلاس های درس حاضر شوند!تا انرژی های درونی و استعدادهایشان شکوفا شود نه اینکه سرکوب شود! با بکار گیری متخصصین متبهر و آموزش دیده با روحیات کودکان و نوجوانان خود آشنا شویم تا هم آموزش ببیند و هم پرورش یابند، تا تضمینی باشد برای سلامت روحی و جسمیشان، فرزندانمان امانت هایی هستند که باید سالم و شاد و آگاه تحویل نسل بعدی بدهیم و هر گونه کوتاهی در این امر عواقبی جبران ناپذیر در پی خواهد داشت،
آقای وزیر آن دانش اموز بیشتر به روانشناس نیاز داشت تا تبلت!معلوم ایت از اوضاع مدارس پسرانه دولتی کاملا بی اطلاعید! با دانش اموز خاطی چه برخوردی کردبد!این است عدالت شما!معلم با ۳۰ سال خدمت را به نقشه دانش اموزان ۱۳ ساله فروختید!از عدالت خدا بترسید!