راهکارهای ساده برای مدیریت خشم

به گزارش خبرگزاری صداوسیما؛ مرکز خوزستان، امین قربانی، خشم را یکی از واکنش‌های روانی عنوان کرد و گفت: همه افراد در سنین و مواقع مختلف آن را تجربه کرده و می‌کنند.

وی با بیان اینکه خشم باعث ایجاد احساس ناخوشایند درون ما می‌شود، افزود: همچنین این واکنش سبب آسیب به ما و اطرافیانمان و تخریب روابط اجتماعی خواهد شد.

قربانی گفت: برای مدیریت خشم باید موارد خشم در گذشته را برای خود تداعی و تجسم کنیم و پرسش‌هایی را در شرایطی آرام و مناسب از خود بپرسیم و با تکرار آن‌ها به شکل گیری مدار عصبی در مغز خود کمک کنیم تا در شرایطی که خشم برانگیخته می‌شود، چنین واکنشی را نشان ندهیم.

این روانشناس می‌گوید: یکی از این راهکارها، همسان نگری است، به معنا که از خود بپرسیم که آیا دیگران در شرایط مشابه، مانند من رفتار می‌کنند یا خیر؟ و مطمئنا سایر افراد احتمالا واکنش ملایم تری نشان می‌دهند.

قربانی خلاقیت و ایجاد روشی برای جلوگیری از خشمگین شدن را دومین راهکار‌های موثر عنوان کرد و ادامه داد: به کسی که باعث خشم می‌شود به عنوان یک کودک نگاه کنیم و تصور کنیم دچار مشکلاتی که سبب شده بدرفتاری با من داشته باشد.

وی سومین راهکار را قالب سنجی دانست و گفت: باید به این موضوع فکر کنیم که آیا در دین اسلام، عرف جامعه، اصول و آداب اجتماعی، خشمگین شدن رفتاری پذیرفته شده است یا خیر؟

قربانی خودتحلیلی را چهارمین راهکار برای مدیریت خشم برشمرد و افزود: خشم همانند سنگی است که اگر در کاسه‌ای آب بیفتد، باعث خالی شدن حجم قابل توجهی از محتویات درون آن می‌شود، اما وقتی در یک حوض بیفتد، حجم کمتری به اطراف می‌پاشد، ولی وقتی همان سنگ را درون دریا بیندازیم، تاثیری ندارد، بنابراین اگر شما دریا باشید، رفتار دیگران نمی‌تواند درون شما را ناآرام کند.

وی می‌گوید: مثبت نگری از دیگر عوامل و راهکاری مهم برای مدیریت خشم است، بطوریکه احتمال دهیم فردی که باعث خشمگین شدن ما شده، با مشکلاتی دست به گریبان است.

امین قربانی بر ارزیابی نتایج خشم‌های قبلی تاکید کرد و گفت: با این کار متوجه می‌شویم نه تنها سودی از خشمگین شدن‌های قبلی عاید ما نشد، بلکه فقط متضرر شدیم و روابط اجتماعی ما مختل شده و احساس بدی را تا روز‌ها تجریه کرده ایم.

بیشتر بخوانید: چگونه با کودک پرخاشگر رفتار کنیم؟

وی الگوی تربیتی را هفتمین راهکار و تیر طلایی مدیریت خشم دانست و افزود: در این روش به این فکر کنیم که آیا تمایل دارم و می‌پسندم که فرزندم با چنین رفتار‌هایی به خود و دیگران آسیب بزند؟ زیرا فرزندان بیش از اینکه به صحبت‌های ما توجه و الگوگیری کنند، به رفتار‌های ما توجه می‌کنند، بنابراین باید به عنوان یک والد، الگوی مناسبی برای فرزندانم باشم تا بتواند از رفتار‌های من پیروی کند.