راهکار‌های تدوین مالکیت معنوی و حقوقی در ورزش

به گزارش سرویس ورزشی خبرگزاری صدا و سیما، نادر شکری رئیس انجمن علمی حقوق ورزشی ایران درباره حقوق مالکیت معنوی در بحث ورزش به رادیو ورزش، گفت: این موضوع در بحث ورزش به خصوص حق پخش تلویزیونی، کپی رایت و مسائل این چنینی بسیار حائز اهمیت است.

وی افزود: با توجه به توسعه صنایع و تکنولوژی‌های نوین در فضای مجازی، نیازمند تدوین و تصویب قوانین به روز و جدید هستیم چرا که در بحث مالکیت معنوی خلأهای زیادی داریم.

رئیس انجمن علمی حقوق ورزشی ایران که صاحب سبک در یکی از رشته‌های رزمی است در خصوص تعدد سبک‌های رزمی و تعریف استانداردی برای آن‌ها، گفت: خلأهایی در این زمینه وجود دارد و مشکلات ثبت تعدد سبک‌ها هنوز به شکل قانونی مطرح نشده است. یکی از مشکلات ما کپی رایت است، به عنوان مثال سبکی که بنده در سال ۷۹ ارائه دادم، ممکن است خیلی‌ها با همین تکنیک‌های ابداعی من آن را کپی کرده و با نام دیگر در فدراسیونی دیگر به عنوان ابداعی مطرح کنند.

وی افزود: سبکی که در دهه ۷۰ ارائه شده و با بررسی وزارت ورزش به تصویب رسیده است، در فدراسیونی دیگر هم مطرح می‌شود و من نمی‌توانم برای آن در مراجع قانونی احقاق حق کنم.

شکری راه حل معضل حقوقی برخی مسائل ورزشی را دو راهکار اعلام کرد و گفت: نیاز به کار بلندمدت نسبت به وضع قوانین و مقررات جدید از طرف وزارت ورزش، دولت و مجلس هستیم. در مورد سبک‌های رزمی، وزارت ورزش و فدراسیون‌ها می‌توانند براساس دستورالعملی به عنوان ساماندهی سبک ها، با کار کارشناسی ادعا‌های مطرح شده را بررسی کنند.

وی به رشته جدید فدراسیون کونگ فو در سال ۸۸ اشاره کرد و افزود: درخواست ایران بلافاصله در اسپرت آکورد (سازمان رشته‌های غیرالمپیکی) مرجع ثبت فدراسیون‌ها بررسی شد، چین و سازمان جهانی ووشو نیز اعلام کردند که این ورزش بنام چین ثبت شده است و ایران چنین حقی ندارد. در دنیا به موضوع کپی رایت و ارائه و ابداع سبک‌های جدید توجه ویژه می‌شود، اما در کشور ما این چنین نیست.

رئیس انجمن علمی حقوق ورزشی ایران گفت: سبک‌های زیادی داریم که با یک تکنیک و لباس مسابقات خود را برگزار می‌کنند که نشان دهنده بی توجهی مدیران ورزشی برای ارائه مجوز این فعالیت‌ها در ورزش کشور است.

وی افزود: موضوع نماد‌ها و کپی رایت در همه جای دنیا مورد توجه است، بجز ایران. مثلا در همه جای دنیا برای خرید پیراهن باشگاه یوونتوس مبلغی که پرداخت شده مربوط به درآمد‌های باشگاه است، اما در ایران می‌توان بدون توجه به موضوع کپی رایت نمونه آن را خرید. نماد و نام باشگاه قیمت پیراهن را مشخص می‌کند و هیچکس از خارج اجازه فروش محصول با این نشان باشگاه را ندارد که این همان بحث مالکیت معنوی است.