میلاد مسعود یازدهمین مسافر بهار؛

به گزارش خبرگزاری صداوسیمای مازندران، حضرت امام حسن عسگری (ع) ۸ ربیع الثانی سال ۲۳۲ ه. ق دیده به جهان گشود. آن حضرت گرچه ۲۸ سال بیشتر زندگی نکرد، اما گنجینه‌ای گرانبها از معارف و علوم اسلامی را از خود به یادگار گذاشت.
در شرح خصوصیات امام حسن عسگری (ع) گفته شده است که ایشان از سیمایی پر از مهر و عطوفت همراه با جذبه برخوردار بود، بطوری که دیدار آن حضرت، افراد را تحت تاثیر قرار می‌داد. در تاریخ از اشخاصی نام برده شده که در ابتدا به دلیل ناآگاهی، از امام دوری می‌جستند، اما دراثر ملاقات با آن حضرت، متحول شده و در زمره دوستداران واقعی ایشان قرار می‌گرفتند. دوران امامت امام حسن عسگری (ع) حدود ۶ سال بود که امام بیشتر آن را در تبعید و زندان گذراند. آن حضرت با سه خلیفه عباسی (معتز، مهتدی و معتمد) هم عصر بود.
امام حسن عسگری (ع) در کودکی به اجبار خلفای عباسی، به همراه پدرش امام هادی (ع) مدینه را ترک کرد و در شهر سامرا - مرکز حکومت عباسیان در آن زمان - اقامت گزید. در آن دوران که خفقان و استبداد عباسیان بسیار شدید بود، امام حسن عسگری (ع) کمتر امکان می‌یافت تا جلسات درس و بحث تشکیل دهد و به سختی می‌توانست مستقیماً با توده‌های مردم و یا جویندگان دانش و معرفت، ارتباط برقرار کند. از اینرو آن حضرت به روش‌های گوناگون بویژه از طریق نامه‌ها و مکاتبات، آموزه‌ها و مفاهیم جذاب دین را برای مردم تبیین می‌کرد.
علی بن محمد مالکی، مشهور به "ابن صباغ " که از دانشمندان بزرگ اسلامی است، درباره امام حسن عسگری (ع) چنین می‌گوید: "یگانه عصر خویش بود و کسی را یارای برابری با او نبود. او بر مَرکب دانش نشسته و با تدبیر خود، گره‌ها و مشکلات مردم را یکایک می‌گشود. همچنین با اندیشه نیرومند خود، حقایق را آشکار می‌کرد. "
آنحضرت بعد از گذشت ۲۸ سال از عمر مبارکشان در سال ۲۶۰ هجری قمری در اثر زهری که خلیفه وقت به ایشان داد، به شهادت رسیدند و گرد یتیمی بر رخسار امام زمان (عج) نشست.
مرقد مطهرشان در شهر سامراست.