هر روز صبح زود از خواب بیدار می‌شود تا سر ساعت برنامه‌اش را به عنوان یک شهروند پیگیر شروع و پیام‌های شهری را در سامانه ۱۳۷ پلاس (۱۳۷ و ۱۸۸۸) ثبت کند. "حسین شفیعی" فردی است که توانسته در یک دهه گذشته رتبه پیگیرترین و فعال‌ترین شهروند تهرانی در حوزه تماس با این سامانه به نام خود سند بزند.

او برای گمنام ماندن با نام مستعار شاه محمدی با سامانه تماس می‌گیرد تا مشکلات شهر را اطلاع رسانی کند، شفیعی در یک سال گذشته بیش از هزار پیام ثبت کرده است تا همچنان رکورد بیشترین تماس با این سامانه شهرداری با نام او گره بخورد.

فعالیت او محدود به ثبت پیام در رابطه با مشکلات شهری نمی‌شود چرا که خاطره او از جا به جایی یک دکل مخابراتی در محله سکونتش، نشان دهنده روحیه او برای به سرانجام رساندن کارهاست.

شفیعی دلخوشی از تکنولوژی ندارد و به همین دلیل تمام پیام‌ها به جز پیام‌های فوری را با تلفن ثابت منزل اطلاع می‌دهد و برای اثبات این شیوه کار، گوشی نوکیای قدیمی‌اش را از جیب در می‌آورد و با تأکید خاص خود می‌گوید:« تلفن همراه من همین نوکیای قدیمیه، من کار با تکنولوژی رو بلد نیستم و فقط وقتی پیامی ضروری باشه،‌ توی خیابون به ۱۳۷ زنگ می‌زنم و بقیه پیام‌ها هم میام خونه و با تلفن خونه ثبت می‌کنم.»

وی در مدرسه غیرانتفاعی فعالیت می‌کند. الان نزدیک به بازنشستگی است و در چند سال اخیر از فضای کار خارج شده و به صورت خویش فرما خودش را بیمه کرده است.

شفیعی موضووع کوچه بی نام را این چنین تعریف می کند؛ یک بن بست در جنوب خیابان ۱۵ خرداد شرقی بود که نام نداشت، حتی از اهالی قدیمی محل پرسیدم و سندهای ملکی را چک کردم. من برای این موضوع پیام دادم تا در شورای شهر نامگذاری انجام شود. نکته جالب این است که دو سال است تابلویی بر سر این بن بست قرار دادند و نام «کوچه بی‌نام» را بر ورودی این کوچه زده‌اند.