چگونه به آرامش برسیم؟ (بخش اول)

به گزارش سرویس وبگردی خبرگزاری صدا و سیما، یکی از دغدغه‌های انسان از روز نخست آفرینش، رسیدن به آرامش است و چه هزینه‌هایی که برای رسیدن به آن پرداخته تا بتواند طعم آن را بچشد. انسان امروزین به اشتباه برای آنکه به آرامش برسد، راه رسیدن به آسایش را برگزیده است. در حالیکه آنچه انسان بدان نیاز دارد، چیزی به نام آرامش است نه آسایش.

راه رسیدن به آسایش راهی است که امروزه دنیای غرب برای آن قدم برداشته است و تا حدی زیادی به آن دست یافته، ولی نتوانسته مطلوب خود را بیابد. از همین روی علیرغم افزایش آسایش در زندگی انسان مدرن، رضایت از زندگی او به درجه‌ای پائین‌تر نازل یافته است.

این نیاز انسان به آرامش باعث آن شده است که درگیری خاصی میان دین و معنویت بوجود آید. معنویت با توصیه‌هایی مبتنی بر انسان گرایی صرف برآن است که این آرامش را در زندگی انسان بوجود آورد، در حالیکه منابع و مبانی‌ای که برای این کار برگزیده است، یک سری منابع و مبانی ضعیف است. از همین روی انسانی که امروزه به سمت معنویت‌های ساختگی قدم برمی دارد، چیزی جز جهل و استرس بر خود نمی‌افزاید.

اولین گام برای رسیدن به آرامش آن است که خودتان را بشناسید. از همین روی در روایات بیان شده از ائمه معصومین (علیهم السلام)، شناختن خود مقدمه شناخت خدای متعال بیان شده است. [۱]

شناخت خود به چه معناست و چگونه می‌تواند زمینه ساز آرامش انسان شود؟ شناخت خود به معنای شناخت استعداد‌ها و ویژگی‌های خود است. یکی از این ویژگی ها، شناخت آن است که بدانی تو برای این دنیای کوتاه خلق نشده‌ای و قبل و بعد از این دنیا، گستره ایست تا بی نهایت.

در روایتی امام علی (علیه السلام) می‌فرمایند: «رحم الله امرء علم من این فی این والی این» [۲] بدین معنا که انسان باید به مبدا و مقصد حیات خویش آگاه باشد. شناخت این مبدا و در نهایت مقصد برای انسان، شناختی می‌آفریند که نوع رسیدن او به آرامش را دگرگون می‌سازد.

انسانی که خود را به درستی بشناسد، تنگنا‌ها و تنهایی خود را به خوبی می‌شناسد. می‌داند که برای رسیدن به آرامش تکیه کردن بر خود کار خطایی است چرا که ناتوان است و قدرت بر آن ندارد. اینجاست که بر می‌گردد و سعی بر آن دارد از میان همه معبودان ساختگی دوران مدرن، معبودی را انتخاب کند که حقیقی است و قدرت آن بر تمام قدرت‌های پوشالی خدایان ساختگی سیطره دارد.

برای شناخت او ابتدا نیاز نیست به مطالعه کتاب‌های فلسفی و کلامی پرداخت. اندک نظاره‌ای به نفس خویش می‌تواند راهگشای این شناخت باشد. چرا که شناخت او یک امر فطری است و انسان خود لب اذعان بدان دارد که خدایی هست و این خدای شایسته پرستش است و جز او کسی را لیاقت پرستش نیست.

این دست از شناخت‌ها به افکار، عواطف و هیجانات انسان جهت می‌دهد واو را به آرامشی که به راحتی دست نایافتنی است، می‌رساند. فرمول‌های رسیدن به آرامش سخت نیست، انسان امروزین هست که این راه رسیدن را برای خود سخت کرده است و علت سخت شدن آن هم چیزی نیست جز بریدن از خدای متعال.

خدایی شایسته این اعتماد و اتکاست که شنواست و بیناست، او عالم است و بر اساس حکمتی که دارد می‌داند نیاز بندگانش چیست و به چه چیزی نیاز دارند.

برای آنکه بتوانید به آرامش برسید، باید کرامت و عزت نفس خود را حفظ کنید. انسانی که برای رسیدن به آمال و آرزو‌های خود، کرامت نفس خود را توجهی ندارد نمی‌تواند آرامش را درک کند، آرامش دست یافتنی است، ولی نه با از درست کرامت انسانی خود. نه به فروش خود به چیز‌های بی ارزش و یا کم ارزش.

انسان مدرن امروزی برای آنکه به آرامش برسد، خود را به راحتی به ابزار و تکنولوژی فروخته است و احساسش این است که اگر بدان دسترسی یابد، می‌تواند آرامش را کسب کند. درست است چیزی به دست او رسیده است، ولی به اشتباه آن را آرامش می‌داند و در حالیکه آن آسایش است. درست است که انسان نیاز به آسایش دارد، ولی آسایش نباید مانع از آرامش باشد. آسایش دروغین انسان امروز، برآمده از زیاده خواهی و تنوع طلبی اوست که حتی آسایش او را نیز به سخره گرفته است و هر روز برای رسیدن به این آسایش، اجناس و کالا‌های جدید را وارد بازار می‌کند.