این جا بچه‌های باغچه بان هم می‌شنوند

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز یزد، ماجرا از مسجد فرط شروع شد. یک مسجد تاریخی در قلب بافت تاریخی یزد، حوالی بازار تاریخی شهر. آنگونه که قدیمی‌های یزد می‌گویند، مسجد فرط معروف است به قدمگاه آقا علی بن موسی الرضا (ع). در اسناد تاریخی آمده است؛ امام رضا (ع) در مسیرش از مدینه تا خراسان در سال ۲۰۱ هجری قمری، چند روزی در شهر یزد اقامت گزید و عبادات خود را در مسجدی به نام مسجد فرط انجام داد که بعد‌ها آن را قدمگاه حضرتش خواندند.

صومعه امام رضا(ع) در قلب بافت تاریخی شهر یزد

 محوطه مسجد فرط، حیاط مربع شکلی است که در قسمت جنوبی آن، شبستان به چشم می‌خورد. یکی از حجرات مسجد فرط، به صومعه امام رضا (ع) مشهور است و گفته می‌شود سنگ موجود در موزه آستان قدس رضوی به صومعه امام رضای این مسجد تعلق دارد که در حاشیه سوم و دوره پیشانی آن نوشته شده: " به دستور احمدبن علی بن احمد علوی حسینی در تاریخ ۵۱۶ هجری قمری تعمیر و مرمت گردید".

این حجره محلی برای عبادت مومنان است و آنگونه که در روایات مردمی شنیده می‌شود، بسیاری از مردم، با راز و نیاز در این مکان حاجت روا شده اند. مکان این قدمگاه به زیارتگاهی مقدس و متبرک تبدیل شده است و خلوتگاهی است برای آرامش دل‌های عاشقان اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام. وارد حجره می‌شوم. بانوانی در این مکان حضور دارند و مشغول عبادت هستند. فضایی دلچسب که ناخودآگاه مرا به صحن و سرای امام هشتم شیعیان می‌برد و دقایقی حال و هوایم را دگرگون می‌کند.

چهارشنبه های رضوی، در جای پای امام رئوف

حوالی غروب آفتاب بازاریان در مسجد فرط جمع شده اند.  در گوشه‌ی مسجد، آشپزخانه‌ای قدیمی است که وقتی وارد آن می‌شوم، عده از بازاریان در حال تکاپو هستند. یکی در حال پاک کردن مرغ است و دیگری در حال شستن دیگ. یکی پیاز خرد می‌کند و دیگری سبزی به دست، بانوان را در مسجد برای پاک کردن سبزی، دعوت می‌کند. اینجا غوغای عجیبی برپاست و مردی میانسال، میاندار محفل آنهاست.این جا بچه‌های باغچه بان هم می‌شنوند

علی آقای ۶۲ ساله با چهره‌ای گشاده، از من پذیرایی می‌کند. می‌گوید: سالهاست که لباس خادمی امام رضا (ع) را بر تن دارد و در مسجد فرط در ایام مختلف و مناسبت‌های مذهبی از مردم پذیرایی می‌کند.

او در حالی که اشک در چشمانش جمع شده، می‌افزاید: سالهاست بازاریان یزدی، در این مکان نذر می‌دهند و من هم عضو کوچکی از آن‌ها هستم. هر کس به نیتی و با حاجتی، مال و وقتش را صرف این راه می‌کند.

علی آقا مرا به جمعی می‌برد که همه در حال آماده سازی یک غذای نذری هستند، محفلی که پر است از ذکر و صلوات. اینجا کوچک و بزرگ نمی‌شناسد از امیرعلی ۸ ساله تا حاج علی اکبر ۷۵ ساله، همه آمده اند تا در نذر غذای رضوی، دستی برسانند و قدمی بردارند.

آقا مرتضی از زرگران بازار یزد است. جوانی ۳۸ ساله و خوشرو که می‌گوید: سه شنبه‌ها و چهارشنبه ها، حضور جوانان یزدی در مسجد فرط تماشایی است. آن‌ها به عشق چهارشنبه‌های امام رضایی، دست به کار می‌شوند و نذری برای مردم آماده می‌کنند.

او که در حال آماده سازی گوشت‌های مرغ است، ادامه می‌دهد: برکات کار برای امامان معصوم را بار‌ها در زندگی ام حس کرده ام و به واسطه‌ی همین امور خیر، گره از مشکلاتم باز شده است.

  حاج مهدی می گوید کار برای امام رضا همه اش عشق است و بس، آن گاه زمزمه میکند:

گر چه آهو نیستم، اما پر از دلتنگی ام ضامن چشمان آهو‌ها به دادم می‌رسی؟

من دخیل التماس را به چشمت بسته ام هشتمین دردانه زهرا به دادم می‌رسی؟

آرامش، هدیه قدمگاه به بانوان یزدی

این جا در مسجد فرط، محفل بانوان هم گرم است. گوشه‌ای دنج از شبستان مسجد را انتخاب کرده اند و در حال پاک کردن سبزی هستند. به میانشان می‌روم و نیتشان را برای انجام این کار جویا می‌شوم. زهرا خانم می‌گوید: وقتی در کار خیر مشارکت می‌کنم، نه تنها روح و روانم بلکه همه زندگی ام پُر از آرامش می‌شود.

او که سالهاست در مسجد فرط رفت و آمد دارد و در نذری‌های مسجد، در صحنه است، ادامه می‌دهد: آمده ام تا تذکره کربلایم را از آقا علی بن موسی الرضا (ع) بگیرم. خدا قسمت همه‌ی ما بکند ...

حال و هوای عجیبی است، حسی سرشار از عشق و صمیمیت که به نام امام رضا (ع) مزین شده است. از گلبانگ مسجد، صدای اذان شنیده می‌شود و همه مهیای نماز می‌شوند.

آماده سازی غذای نذری به پایان رسیده و بقیه کار می‌ماند بعد از طلوع آفتاب...

چهارشنبه‌های امام رضایی است و دورهمی بانیان خیر در مسجد فرط یزد فضای معنوی آن را دوچندان کرده است. حاج احمد آشپز بازار، بعد از طلوع آفتاب پخت غذای نذری را شروع کرده و عطر غذای نذری به مشام می‌رسد.

وعده بازاریان با بچه‌های باغچه بان راس ساعت ۱۱ صبح است و می‌گویند: باید سر ساعت آنجا باشند. من هم همراهشان می‌شوم تا روایت صحنه‌های زیبای همدلی باشم. محل قرارمان مدرسه باغچه بان یزد است.

تقسیم شادمانی با دانش آموزان ناشنوا

مدرسه باغچه بان یزد، ویژه دانش آموزان ناشنوا و کم شنواست. مدرسه‌ای شبانه روزی که از همه مناطق استان یزد در آن تحصیل می‌کنند. آنگونه که فلاح مدیر مدرسه می‌گوید: هم اکنون ۴۵ دانش آموز دختر در پایه‌های مختلف تحصیلی در این مدرسه، درس می‌خوانند.

بازاریان یزدی که بیشترشان از صنف زرگر هستند، برای شادمانی دل این نوگلان نذر کرده اند از آن ها پذیرایی کنند. دسته جمعی وارد مدرسه می‌شویم. اینجا از در و دیوارش عشق می‌بارد. معلمانی که با روی باز پذیرایی می‌کنند و دختر بچه‌های زیبایی که همه لبخند بر چهره دارند و با دیدن ما سر از پا نمی‌شناسند. ابتدا به نمازخانه مدرسه می‌ریم. جشنی کوچک برای بچه‌ها برپا شده و همه در مدح امام مهربانی‌ها شادمانی می‌کنند.

در همین حین بازاریان در سالن اجتماعات مسجد به همراه تعدادی از معلمان مدرسه، در حال پهن کردن سفره نذری هستند. امروز والدین دانش آموزان هم به این مهمانی دعوت شده اند.

سفره‌ها یکی یکی پهن می‌شود و خیران بازار دست به دست هم می‌دهند تا سفره‌ای با طعم غذای رضوی برای بچه‌ها پهن کنند تا دلشان را شاد کنند. همه چیز آماده است و وقت نهار فرا رسیده. دانش آموزان وارد سالن می‌شوند و همزمان تصاویری از صحن و سرای حرم رضوی پخش می‌شود.

گرچه فرسنگ‌ها فاصله دارد، اما برای دقایقی هم که شده حال و هوای حرم را حس می کنند و همه دست به دعا می شوند. عده‌ای رو به آسمان با خود زمزمه می کنند و عده‌ای هم بغض امانشان را می برد...

همه بر سر سفره خوان رضوی می نشینند. چه زیباست صحنه‌هایی که خیران خلق کرده اند برای چشاندن نمکی از اطعام رضوی.

کم نیستند خیرانی که در ایام مختلف سال، نیتی بر دل می‌گیرند و بانی کار خیر می‌شوند. کسانی که حتی نمی‌خواهند نام و نشانی از آن‌ها باقی بماند. رئیس اتحادیه صنف زرگر یزد می‌گوید: کار خیر بازاریان زیادی زبانزد است و فقط برای خدا و رضای او کار می‌کنند.

آقای نوری زاده که سالهاست در مدرسه باغچه بان یزد رفت و آمد دارد، ادامه می‌دهد: بر و بچه‌های صنف زرگر یزد، در ایام مختلف سال، نذری به دل می‌گیرند و برای شادمانی دل بچه‌های مدرسه کاری انجام می‌دهند.

او می‌گوید: فقط نذر غذا نیست. برای تامین نیاز‌های مادی بچه‌ها و خرید لوازمی که به آن احتیاج دارند، ما پیش قدم هستیم و خوشحالیم که می‌توانیم با همین کار‌های کوچک هم دلی را شاد کنیم و به لطف خدا، مشکلی را حل کنیم.

این جا بچه های باغچه بان هم می شنوند

بچه‌های باغچه بان گرچه شنوای صدای ما نیستند، اما با گوش جانشان بخوبی مهربانی بی منت ما را درک می‌کنند. آن‌ها چه خوب مهربانی، صمیمیت و عشق را می‌فهمند. بعد از مراسم به میانشان می‌روم و با کمک یکی از معلمان از حس و حال امروزشان می‌پرسم.

فاطمه ۹ سال دارد و با همان زبان ایما و اشاره می‌گوید: پنج ساله بودم که به مشهد رفتم و آرزویم این است که باز هم بروم و از نزدیک با امام رضا صحبت کنم. صحبت هایم با فاطمه تمام نشده، مریم خود را به جمع ما می‌رساند و اشاره می‌کند، می‌خواهم به مشهد بروم برای بچه‌های مریض دعا کنم. می‌خواهم بروم مشهد و برای سلامتی پدر و مادرم دعا کنم.

گفتگو با بچه‌های باغچه بان برایم جذاب است. نگین از کلاس نهمی‌های مدرسه است و با آن چهره دوست داشتنی اش جلو می‌آید و با همان زبان خودش می‌گوید: من خیلی امام رضا را دوست دارم. می‌خواهم دوباره به مشهد بروم. آنجا حس خوبی به من می‌دهد. وقتی با امام رضا حرف می‌زنم، آرام می‌شوم.

حرف‌های نگین مرا دگرگون می‌کند. درست می‌گویند مشهدالرضا، گویی همان بهشت گمشده است. حرم امن بی پناهان. جایی که وقتی زیارت نامه حضرت را خواندی و تمام شدی، بیصدا و آرام خیره می‌شوی به ضریحش تا شاید با نگاهی دل بی تاب و بی قرارت را آرام کند.

آرزوی قلبی همه‌ی بچه ها، زیارت است و سلامتی. آن‌ها برای سلامتی بانیان مجلس امروز هم دعا می کنند. کسانی که برای لحظاتی هم که شده آن‌ها را راهی حرم امام رضا (ع) کرده است.

گرچه ناشنوا هستند اما گوش دلشان می شنود. آن ها مهربانی و عشق را می شنوند و با تمام وجود درک می کنند و این شنیدن، تلنگری است برای ما که دنیای ناشنوایی با همه نداشته هایش چقدر پُر از حرف است.

نکند شلوغی‌های روزمره، ما را از حس نوع دوستی، مهربانی و همدلی غافل کند؛ مهربانی‌هایی نه از سر ترحم بلکه با عشق و مهربانی برای همه آنان که چشمشان به نگاه پُر مهر ماست ...

نویسنده: سیده سکینه میرطاهری