طنین نوای حزن انگیز کرنا در رامسر

کرنا نوعی ابزار موسیقی بادی است که از نی ساخته شده و طول آن بین دو تا ۳ متر متغیر است. این ساز نمادی از صور اسرافیل بوده و قدمت برخی از نمونه‌های آن که در رامسر مورد استفاده قرار می‌گیرد، به بیش از ۳۰۰ سال می‌رسد.

کرنانوازان شامل دو گروه سر کرناچی و ورکن هستند که سر کرناچیان در ابتدا نواخته و ورکن‌ها جواب می‌دهند.

این روش همانند گویه مداح و واگویه سینه زنان است. کرناچیان در دمیدن در کرنا نوا‌های «یا حسین»، «یا امام»، «وای حسین کشته شد»، «یا امام یا حسین» را اجرا می‌کنند. کرنا نوازی به صورت دسته جمعی و در محوطه مسجد در روز اول محرم و همچنین تاسوعا و عاشورا و سوم و هفتم شهادت امام حسین (ع) انجام می‌شود.

"کرنازنی" ازسنت‌های اصیل مذهبی و ریشه دار مناطق غرب مازندران است که با آغاز ماه محرم شروع شده و تا روز هفتم شهادت امام حسین (ع) ادامه دارد.

این آداب و رسوم سوگواری ویژه خاص این منطقه بوده است و پس سال‌ها صدای کرنازنان همچنان به گوش می‌رسد.

مردم این منطقه با شنیدن آهنگ دلنشین و حزن آور کرنا در مجلس عزا حضور می‌یابند. اغلب کرنازنان نسبت خویشاوندی با هم دارند که سابقه آن در برخی از مناطق نظیر آخوندمحله، نارنج بن، طالش محله فتوک و سادات شهر رامسر بس طولانی و به چندین قرن هم می‌رسد.

محقق ونویسنده کتاب تاریخ و جغرافیای تاریخی رامسر دراین زمینه می‌گوید: کرناچیان فعلی از بازماندگان و تبار کرناچیان پیشین هستند که کرنازنی را نسل به نسل به میراث بردند و جملگی آنان از دودمان مسگران می‌باشند.

حجت الاسلام "سید محمدتقی سجادی" افزوده است: کرنازنی در برخی از مساجد شهر رامسر نظیر آخوند محله قدمتی دیرین دارد و کرنازنان به صورت دسته جمعی در محوطه این مسجد در شب‌های محرم و در روز‌های تاسوعا و عاشورا، سوم، هفتم امام حسین (ع) کرنا می‌نواختند.

وی خاطرنشان کرد: هیات کرناچی متشکل از دو سرکرناچی بود، ابتدا رهبری کرناچیان می‌نوازد و یا امام می‌گوید و کرناچیان آهنک یاامام حسین می‌گویند و گروه آنان مرکب از پنج الی هفت نفر است. این محقق تصریح کرده است: همچنین در ایام محرم کرناچیان پس از گذر از محلات و امام زاده‌های شهرستان، موقعی که وارد قبرستان می‌شوند بر مزار جوانانی که در آن سال دیده از جهان فرو بسته اند لحظاتی کرنا می‌نواختند.