آنچه باید از آثار مثبت معنوی و خانوادگی فرزندآوری بدانید

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای استان خوزستان، زهرا ذوالفقاری به خبرنگار ما گفت: فرزندآوری آثار خانوادگی زیادی دارد که از آن جمله می‌توان به عشق به زندگی و تداوم خانواده اشاره کرد. والدین به لحاظ ایجاد شبکه ارتباطی جدید بعد از تولد فرزند، جاذبه ها، دل مشغولی‌ها و سرگرمی‌های تازه‌ای را تجربه می‌کنند که مرکز ثقل آن فرزند است. فرزند (به ویژه فرزند خردسال) به منزله پیوندی میان پدر و مادر است.  

وی پویایی خانواده را از دیگر آثار فرزندآوری بیان کرد و افزود: یکی از عوامل پایداری زندگی، داشتن تنوع مناسب است. تولد فرزند و فرزندان جدید، فرصتی برای تنوع دادن به زندگی و رهایی از دلتنگی و ایجاد بالندگی را در آدمی ایجاد می‌کند. اضافه شدن فرزند به جمع خانواده شتاب خاصی به آهنگ زندگی می‌دهد. تولد به طوری که هر فرزند تجربه جدیدی از پدر و مادری است که با قبلی کاملاً متفاوت است.

ذوالفقاری با بیان اینکه توسعه اقتصادی و برکت در خانواده از آثار فرزندآوری است، ادامه داد: آموزه‌های اسلام تشکیل خانواده و فرزندآوری را نه تنها باعث مشکلات معیشتی در خانواده نمی‌داند، بلکه توسعه معیشتی را پس از ازدواج و صاحب فرزند شدن به واسطه تلاش و برکت همراه آن تضمین کرده است. همچنین ترس از فقر و ناکافی بودن منابع طبیعی و ظرفیت جغرافیایی، نمی‌تواند دلیل موجهی برای جلوگیری از فرزندآوری باشد؛ زیرا خداوند و خالق عالم هستی، گنجایش زمین را برای زندگان و مردگان ضمانت کرده و «آیا ما به زمین گنجایش فراگیری وحمل زندگان و مردگان را ندادهایم؟

کارشناس بهداشت باروری و جمعیت مرکز بهداشت خوزستان اضافه کرد: فرزندآوری علاوه بر آثار فرهنگی، آثار معنوی نیز دارد. والد بودن و فرزند داشتن بخشی از خلقت و طبیعت زنان و مردان و موافق فطرت آنان است. زنان شمه‌ای از قدرت «خلق و پرورش» خدا را در وجود خود دارند، زنان با ویژگی‌های جسمی و عاطفی خاص، عهده دار امر خطیر پرورش جسمی و روحی فرزند و بقای نسل انسان در کره خاکی می‌باشند. بقای نسل انسان مرهون وجود زن و این مدل آفرینش زن، حکمت و رحمت و لطف خدا به انسان بوده است. خدای متعال برای فرزندآوری و فرزندپروری زن پاداش بزرگی در نظر گرفته است.

وی می‌گوید: آیات قرآن و روایات معصومین، عظمت فرزندآوری و فرزندپروری را بیان می‌کنند: پیامبر اکرم (ص) فرمود: اجری که برای زنان از زمان بارداری تا هنگام از شیر گرفتن فرزند در نظر گرفته شده همانند مجاهد در راه خداست و اگر زن در هر یک از این مراحل بمیرد مقامی همانند مقام و مرتبه شهید دارد. همچنین بزرگان دینی معاصر نیز بر کرامت و جایگاه خطیر و بی بدیل و مهم مادری تأکید ویژه دارند. خصوصاً این که مادری کردن را در نگاه کلان، می‌توان مهمترین، اثرگذارترین، بی جایگزین‌ترین و ماندنی‌ترین فعالیت اجتماعی زن و کنشگری زن در جامعه دانست. زیرا ایجاد و تربیت نیروی انسانی، اصلی‌ترین نیاز و بزرگترین عامل موفقیت و رشد و تعالی هر جامعه انسانی است. نمونه‌ای از بیانات امام خمینی (ره) و رهبر معظم انقلاب درباره مقام مادر آورده می‌شود: تربیت اولاد بالاترین چیزی است که در همه جوامع از همه شغل‌ها بالاتر است. هیچ شغلی به شرافت مادری نیست. مقام معظم رهبری نیز می‌فرماید: زنِ در بالاترین تراز زن اسلامی، یعنی در حدّ یک رهبر، امّا همین زنی که از لحاظ فضایل و مناقب و حدّ وجودی می‌توانست پیغمبر باشد، مادری می‌کند، همسری می‌کند، خانه داری می‌کند؛ اینها را باید فهمید. اینقدر خانه داری را تحقیر نکنند. معنای خانه داری زن تربیت انسان است، معنایش تولید والاترین و بالاترین محصول و متاع عالم وجود است.

آثار مثبت تعدد فرزندان

ذوالفقاری در تشریح آثار مثبت بر فرزندان دارای خواهر یا برادر گفت: اضطراب و افسردگی در میان کودکانی که دارای خواهر و برادر هستند نسبت به تک فرزندان کمتر است و از استقلال بیشتری برخوردار بوده و معمولا دچار وابستگی نمی‌شوند. عملکرد شناختی بهتری دارند و از استقلال فکری بیشتری برخوردارند، دارای روابط مثبت تر، استقلال عاطفی و اعتماد به نفس بیشتر و احساس تنهایی کمتری هستند. علاوه بر این که مسئولیت پذیری اجتماعی بیشتر دارند، ارزش بیشتری برای خود قائلند و اجتماعی ترند. کودکانی که در خانواده‌های چند فرزند بزرگ شده اند از نظر شخصیتی و رفتاری انسان‌های مستقلی بوده و در زندگی به دیگران اتکا نمی‌کنند. آنها دارای خصوصیات مثبتی مانند روحیه همکاری و تعاون بیشتری در میان همسالان خود بودند

وی افزود: این کودکان مهارت‌های اجتماعی و همکاری بیشتری را درگروه دوستان از خود نشان می‌دادند و سازگاری اجتماعی بیشتری دارند، و از نظر اجتماعی آسانتر با دیگران درآمیخته می‌شوند، همچنین نشانه‌های کمتری از افسردگی و تنهایی گزارش می‌دهند. کودکان در تعامل با خواهر و برادر یاد می‌گیرند که چگونه برای حل ستیزه‌ها از مذاکره استفاده کنند. همچنین کودکان بزرگتر به عنوان الگویی هستند برای خواهر و برادر کوچکتر که نقش شاگرد را برای آموزش‌های آنها ایفا می‌کنند، اما در مقابل آن کودکان تک فرزند، اضطراب و افسردگی در میان کودکان تک فرزند بیشتر است و استقلال عاطفی و اعتماد به نفس کمتر و احساس تنهایی بیشتری دارند. تک فرزندان بیشتر خود محورند، و انگیزه کمتری برای تلاش دارند، زیرا همه امکانات خانواده در اختیار آنان قرار دارد. از اینرو به شدت وابسته به خانواده بار آمده و استقلال شخصیت خود را از دست می‌دهند.

زهرا ذوالفقاری در تشریح آثار مثبت بر والدین می‌گوید:  والدینی که دارای چند فرزند هستند با تربیت و بزرگ شدن هر کدام از فرزندان، خودشان نیز رشد می‌کنند و به پختگی بیشتری دست می‌یابند. این دسته از والدین دچار افراط در پاسخدهی و کنترل فرزندان خود نمی‌شوند و از داشتن چند فرزند و تعاملات بین آنها لذت بیشتری می‌برند، احساس رضایت از زندگی بیشتری دارند و در سنین بالا کمتر احساس تنهایی خواهند کرد.