ولادت حضرت زینب(س) و روز پرستار مبارک

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز خراسان رضوی، ۵ جمادی الاول سالروز ولادت باسعادت کامل کننده قیام عاشورا حضرت زینب (س) و روز پرستار مبارک باد.

حضرت زینب کبرى (س) روز پنجم جمادى الاول سال ۵ یا ۶ هجرت در مدینه چشم به جهان گشود. خبر تولد نوزاد عزیز، به گوش رسول خدا (ص) رسید. رسول خدا (ص) براى دیدار او به منزل دخترش ‍ حضرت فاطمه زهرا (س) آمد و به دختر خود فاطمه (س) فرمود: (دخترم، فاطمه جان، نوزادت را برایم بیاور تا او را ببینم).
فاطمه (س) نوزاد کوچکش را به سینه فشرد، بر گونه هاى دوست داشتنى او بوسه زد، و آن گاه به پدر بزرگوارش داد. پیامبر (ص) فرزند دلبند زهراى عزیزش را در آغوش کشیده صورت خود را به صورت او گذاشت و شروع به اشک ریختن کرد. فاطمه (ص) ناگهان متوجه این صحنه شد و در حالى که شدیدا ناراحت بود از پدر پرسید: پدرم، چرا گریه مى کنى؟!
رسول خدا (ص) فرمود: (گریه ام به این علت است که پس از مرگ من و تو، این دختر دوست داشتنى من سرنوشت غمبارى خواهد داشت، در نظرم مجسم گشت که او با چه مشکلاتى دردناکى رو به رو مى شود و چه مصیبتهاى بزرگى را به خاطر رضاى خداوند با آغوش باز استقبال مى کند).
در آن دقایقى که آرام اشک مى ریخت و نواده عزیزش را مى بوسید، گاهى نیز چهره از رخسار او برداشته به چهره معصومى که بعد‌ها رسالتى بزرگ را عهده دار مى گشت خیره خیره مى نگریست و در همین جا بود که خطاب به دخترش فاطمه (س) فرمود: (اى پاره تن من و روشنى چشمانم، فاطمه جان، هر کسى که بر حضرت زینب و مصایب او بگرید ثواب گریستن کسى را به او مى دهند که بر دو برادر او حسن و حسین گریه کند).

درست‌ترین گفتار آن است که سیدتنا حضرت زینب کبرى (س) در پنجم ماه جمادى الاولى سال پنجم هجرى به دنیا آمده و تربیت و پرورش ‍آن دُر یتیمه و مروارید گرانبها و بى مانند در کنار پیغمبر اکرم (ص) بوده، و در خانه رسالت راه رفته، و غذای خود را از وجود مطهر زهرای مرضیه (س) تناول نموده، و از دست پسر عموى پیغمبر، امیرالمؤ منین (ع) غذا و خوراک خورده و نمو نموده، نمو قدسى و پاکیزه، و با سعادت و نیکبختى، و پرورش یافته پرورش روحانى و الهى، و به جامه هاى عظمت و بزرگى به چادر پاکدامنى و حشمت و بزرگوارى پوشیده شده، و پنج تن اصحاب کساء به تربیت و پرورش و تعلیم و آموختن و تهذیب و پاکیزه گردانیدن او قیام نموده و ایستادگى داشتند، و همین بس است که مربى و مؤدب و معلم او ایشان باشند. 

گریه جبرئیل بر مصایب زینب (س)
روایت شده است که پس از ولادت حضرت زینب (س)، حسین (ع) که در آن هنگام کودک سه چهار ساله بود، به محضر رسول خدا (ص) آمد و عرض کرد: (خداوند به من خواهرى عطا کرده است). پیامبر (ص) با شنیدن این سخن، منقلب و اندوهگین شد و اشک از دیده فرو ریخت. حسین (ع) پرسید: براى چه اندوهگین و گریان شدى؟ پیامبر (ص) فرمود: (اى نور چشمم، راز آن به زودى برایت آشکار شود.)

تا اینکه روزى جبرئیل نزد رسول خدا (ص) آمد، در حالى که گریه مى کرد، رسول خدا (ص) از علت گریه او پرسید، جبرئیل عرض ‍ کرد: (این دختر زینب از آغاز زندگى تا پایان عمر همواره با بلا و رنج و اندوه دست به گریبان خواهد بود؛ گاهى به درد مصیبت فراق تو مبتلا شود، زمانى دستخوش ماتم مادرش و سپس ماتم مصیبت جانسوز برادرش امام حسن (ع) گردد و از این مصایب دردناک‌تر و افزون‌تر اینکه به مصایب جانسوز کربلا گرفتار شود، به طورى که قامتش خمیده شود و موى سرش سفید گردد.)

پیامبر (ص) گریان شد و صورت پر اشکش را بر صورت زینب (س) نهاد و گریه سختى کرد، زهرا (س) از علت آن پرسید. پیامبر (ص) بخشى از بلا‌ها و مصایبى را که بر زینب (س) وارد مى شود، براى زهرا (س) بیان کرد.
حضرت زهرا (س) پرسید: (اى پدر! پاداش کسى که بر مصایب دخترم زینب (س) گریه کند چیست؟ پیامبر اکرم (ص) فرمود: ((پاداش او همچون پاداش کسى است که براى مصایب حسن و حسین (ع) گریه مى کند) 

بشارت تولد حضرت زینب و گریه على (ع)
هر پدرى را که بشارت به ولادت فرزند دادند، شاد و حرم گردید، جز على بن ابى طالب (ع) که ولادت هر یک از اولاد او سبب حزن او گردید. در روایت است که، چون حضرت زینب متولد شد، امیرالمؤ منین (ع) متوجه به حجره طاهره گردید، در آن وقت حسین (ع) به استقبال پدر شتافت و عرض کرد: اى پدر بزرگوار! همانا خداى کردگار خواهرى به من عطا فرموده
امیرالمؤمنین (ع) از شنیدن این سخن بى اختیار اشک از دیده هاى مبارک به رخسار همایونش جارى شد. چون حسین (ع) این حال را از پدر بزرگوارش مشاهده نمود افسرده خاطر گشت. چه، آمد پدر را بشارت دهد، بشارت مبدل به مصیبت و سبب حزن و اندوه پدر گردید، دل مبارکش ره درد آمد و اشک از دیده مبارکش بر رخسارش جارى گشت و عرض کرد: (بابا فدایت شوم، من شما را بشارت آوردم شما گریه مى کنید، سبب چیست و این گریه بر کیست؟)
على (ع) حسینش را در برگرفت و نوازش نمود و فرمود: (نور دیده! زود باشد که سر این گریه آشکار و اثرش نمودار شود.) که اشاره به واقعه کربلا مى کند. همین بشارت را سلمان به پیغمبر داد و آن حضرت هم منقلب گردید. چنان که در بعضی کتب است که حضرت رسالت در مسجد تشریف داشت آن وقت سلمان شرفیاب خدمت گردید و آن سرور را به ولادت آن مظلومه بشارت داد و تهنیت گفت. آن حضرت بگریست و فرمود: (اى سلمان جبرییل از جانب خداوند جلیل خبر آورد که این مولود گرامى مصیبتش غیر معدود باشد تا به آلام کربلا مبتلا شود، الخ) 

نامگذارى زینب از طرف خداوند
هنگامى که زینب (س) متولد شد، مادرش حضرت زهرا (س) او را نزد پدرش امیرالمؤمنین (ع) آورده و گفت: این نوزاد را نامگذارى کنید! حضرت فرمود: من از رسول خدا جلو نمى افتم. در این ایام حضرت رسول اکرم (ص) در مسافرت بود. پس از مراجعت از سفر، امیرالمؤمنین على (ع) به آن حضرت عرض کرد: نامى را براى نوزاد انتخاب کنید. رسول خدا (ص) فرمود: من بر پروردگارم سبقت نمى گیرم.
در این هنگام جبرئیل (ع) فرود آمده و سلام خداوند را به پیامبر (ص) ابلاغ کرده و گفت:
نام این نوزاد را (زینب) بگذارید! خداوند بزرگ این نام را براى او بر برگزیده است. بعد مصایب و مشکلاتى را که بر آن حضرت وارد خواهد شد، بازگو کرد. پیامبر اکرم (ص) گریست و فرمود: هر کس بر این دختر بگرید، همانند کسى است که بر برادرانش حسن و حسین گریسته باشد. 

فرزند فاطمه (س)
حضرت زینب (س)، نخستین دخترى است که از حضرت فاطمه (س) به دنیا آمده، و او پس از امام حسن و امام حسین (ع) بزرگترین فرزندان فاطمه (س) بوده، و نیز گفته اند:
دلیل بر آن است که راویان حدیث و بیان کنندگان اخبار در ایام اضطهار - یعنى روزگار غلبه و چیرگى ظلم و ستم ستمگران بر مؤ منین - هر گاه مى خواستند از امیرالمؤمنین على (ع) روایتى نقل کنند مى گفتند:
این روایت از ابى زینب است، و اینکه امیرالمؤ منین (ع) را به این کنیه مى نامیدند، براى آن است که زینب کبرى (س) پس از امام حسن و امام حسین - علیهماالسلام - بزرگترین فرزندان آن حضرت بوده، و امیرالمؤ منین (ع) نزد دشمنانش به این کنیه معروف نبوده است. 

لقب هاى حضرت زینب (س):

الف) زینب کبرى: این لقب براى مشخص شدن و تمییز دادن او از سایر خواهرانش (که از دیگر زنان امیرمؤ منان به دنیا آمده بودند) بود.ب) الصدیقة الصغرى:، چون (صدیقة) لقب مبارک مادرش، زهراى مرضیه (س) است، و از سویى شباهت هاى بى شمارى میان مادر و دختر وجود داشت، لذا حضرت زینب را (صدیقه صغرى) ملقب کردند.

ج) عقیله / عقیله بنى هاشم / عقیله الطالبین:
((عقیله)) به معناى بانویى است که در قومش از کرامت و ارجمندى ویژه اى بر خوردار باشد و در خانه اش عزت و محبت فوق العاده اى داشته باشد.

د) دیگر لقب ها:
از دیگر لقب هاى حضرت زینب، موثقه عارفه، عالمه غیرمعلمه، عابده آل على، فاضله و کامله است. 

کنیه حضرت زینب (س)
کنیه آن علیا حضرت (ام کلثوم) است، و این که ایشان را (زینب کبرى) مى گویند، براى آن است که فرق باشد بین او و بین کسى از خواهرانش که به آن نام و کنیه نامیده شده است.
چنان که ملقبه به (صدیقه صغرى) شده است، براى فرق بین او و مادرش صدیقه کبرى فاطمه زهراصلوات الله علیهما. 

روز پرستار
به خاطر پرستاری حضرت زینب (س) از برادر و خانواده اش در قیام عاشورا در کربلا، سالروز ولادت ایشان را روز پرستار نامگذاری کردند.
پرستاران بهار زندگی افرادی هستند که زمستان بیماری بر آن‌ها سایه افکنده و با دستان پرمهرشان، زندگی دوباره جوانه می‌زند.
پرستارانی که تمام تلاششان آن است که دردمندی سلامتی خود را بازیابد و لبخند رضایت بر چهره اش نقش ببندد.