شهادت امام علی (ع)، فریادی جاودان برای عدالت و حق‌طلبی

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز یزد، شهادت امام علی (ع)، نخستین امام شیعیان و چهارمین خلیفهٔ مسلمانان، رویدادی دردناک و سرنوشت ساز در تاریخ اسلام است. ایشان در بامداد نوزدهم ماه مبارک رمضان سال ۴۰ هجری قمری، در حال نماز خواندن در مسجد کوفه، توسط عبدالرحمن بن ملجم مرادی از خوارج با شمشیری زهرآلود مورد حمله قرار گرفتند. این ضربهٔ خیانت کارانه به سرِ مبارک امام (ع) وارد شد و ایشان پس از دو روز تحمل درد و رنج، در بیست ویکم رمضان به شهادت رسیدند. این واقعه نه‌تنها پایان زندگی پربرکت امیرالمؤمنین (ع) نبود، بلکه نقطهٔ عطفی در مسیر تاریخ تشیع و مبارزه برای عدالت خواهی به شمار می‌آید.

امام علی (ع) در طول حیات پُر بار خویش، همواره نمادِ تقوا، شجاعت و ایستادگی در برابر ستم بود. شهادت ایشان نیز بازتابی از همین روحیهٔ استوار و مقاومت در راه حق است. حتی در آخرین لحظات زندگی، به یارانشان وصیت کردند که با قاتل او با عدالت رفتار کنند و از انتقام جویی بپرهیزند. این رفتار کریمانه و توصیه به رعایت انصاف، درس بزرگی در اخلاق اسلامی و مدیریت بحران برای جوامع انسانی باقی گذاشت. شهادت امام (ع) همچنین پیوند ناگسستنی میان مرگ آگاهانه در راه خدا و جاودانگی ارزش‌های انسانی را به نمایش گذاشت.

امروز پس از قرن‌ها، یاد و نام امام علی (ع) نه تنها در میان شیعیان، بلکه در دل تمام آزاداندیشان جهان زنده است. ایشان با شهادت خویش، چراغ راهی برای مبارزه با جهل، تبعیض و استبداد شدند. آرمان‌های بلند ایشان در زمینهٔ عدالت اجتماعی، برابری انسان‌ها و دفاع از محرومان، الهام بخش جنبش‌های حق طلبانه در طول تاریخ بوده است. شهادت امام علی (ع) تنها یک رویداد تاریخی نیست، بلکه نمادی از پایداری در مسیر ایمان و مقاومت در برابر تمامی شکل‌های ظلم است که همواره به انسان‌ها می‌آموزد حق را بشناسید تا اهل حق را بشناسید.