رود‌های هوشمند، سود‌های پنهان

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما از دهلی نو، طرحی که اگر به سرانجام برسد، می‌تواند هزینه حمل‌ونقل را کاهش داده، انتشار آلاینده‌ها را مهار و هزاران کیلومتر مسیر کشتیرانی داخلی را احیا کند.

در راستای تحقق چشم‌انداز دریایی هند ۲۰۳۰، دولت این کشور برنامه‌ای فناورانه و جامع برای نوسازی حمل‌ونقل آبی داخلی خود تا سال ۲۰۲۷ ارائه کرده است. این برنامه، عملیاتی‌سازی ۷۶ آبراه داخلی، توسعه شبکه‌ای به طول بیش از ۴۰ هزار کیلومتر و به‌کارگیری سامانه‌های هوشمند در مدیریت مسیر‌های آبی را هدف قرار داده است.

در مرکز این تحول، فناوری‌های سنجش و پایش هوشمند عمق آب قرار دارند که به‌صورت ماهانه بیش از ۱۰ هزار کیلومتر از مسیر‌های آبی را از منظر حداقل عمق قابل کشتیرانی (Least Available Depth) بررسی می‌کنند. این داده‌ها نه‌تنها ایمنی کشتیرانی را افزایش می‌دهد بلکه نقش حیاتی در برنامه‌ریزی برای حمل‌ونقل بار ایفا می‌کند.

از سوی دیگر، دولت هند برای دستیابی به اهداف زیست‌محیطی و کاهش آلایندگی‌های ناشی از سوخت‌های فسیلی، طرح‌هایی نظیر استفاده از کشتی‌های برقی و شناور‌های مجهز به پیل سوختی هیدروژنی را کلید زده است. این رویکرد با استاندارد‌های بین‌المللی حمل‌ونقل پایدار هم‌راستا بوده و می‌تواند الگویی برای دیگر اقتصاد‌های نوظهور باشد.

یکی از جنبه‌های مهم این طرح، توسعه مسیر‌های گردشگری آبی و زیرساخت‌های مربوط به کشتی‌های تفریحی و کروز است. تا سال ۲۰۲۷، بیش از ۵۱ مسیر تفریحی آبی و سه پایانه بین‌المللی در کلکته، بنارس و گواهاتی راه‌اندازی خواهند شد. همزمان، سامانه ناوبری بومی NAVIC برای هدایت کشتی‌ها و فناوری‌های مدیریت هوشمند ناوگان در دستور کار است.

این طرح‌ها با مشارکت بخش خصوصی، همکاری استارتاپ‌های فناوری دریایی و تمرکز بر مدیریت داده‌محور آبراه‌ها، هند را به یکی از بازیگران جدی حوزه حمل‌ونقل آبی در آسیا تبدیل می‌کند.

اگر چه اجرای چنین طرح‌هایی مستلزم عبور از چالش‌هایی همچون لایروبی مستمر، تأمین مالی، آموزش نیروی متخصص و هماهنگی میان نهادهاست، اما هند با نگاه درازمدت و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های هوشمند، در حال باز تعریف نقش مسیر‌های آبی در اقتصاد داخلی خود است. آینده‌ای که شاید در آن، رودخانه‌ها نه فقط برای کشاورزی، بلکه برای تجارت، حمل‌ونقل پاک و اتصال پایدار بین شهر‌ها نقش کلیدی ایفا کنند.