رهبر شهید پرچمدار بیداری اسلامی بود

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، سیدحسین مهدی امسنی، پژوهشگر هندی، در یادداشتی به‌مناسبت اربعین رهبر شهید انقلاب، به بیان برخی از ویژگی‌های شخصیتی ایشان پرداخت. این یادداشت که برای انتشار در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار گرفته به این شرح است:

امروز در فضای زمانه اندوهی سنگین و وصف‌ناپذیر موج می‌زند؛ گویی خودِ زمان از حرکت ایستاده است تا در سوگ بنشیند و لحظه‌ها با جامه‌ای سیاه و دلی خاموش در کنار یکدیگر ایستاده‌اند. امت اسلامی در این روز‌ها از اندوهی عمیق عبور می‌کند؛ اندوهی که تنها یک خبر نیست، بلکه پژواکِ پایانِ فصلی بزرگ در تاریخ معاصر اسلام است. شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی، قائدِ حکیم و ولیّ امر مسلمین، حضرت آیت‌الله العظمی سید علی حسینی خامنه‌ای، دل‌ها را سوگوار و دیده‌ها را اشکبار ساخته است. این مصیبت تنها اندوه ملت ایران نیست، بلکه زخمی است بر قلب تمام جهان اسلام.

قرآن کریم در چنین لحظاتی حقیقتی جاودانه را یادآور می‌شود: ﴿کُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ﴾؛ هر جانی چشندهٔ مرگ است؛ اما آنچه باقی می‌ماند راه، اندیشه و رسالتی است که مردان بزرگ در تاریخ بر جای می‌گذارند. مردانی که با ایمان و اخلاص زیستند و با عزت از دنیا رفتند.

او تنها یک رهبر سیاسی نبود؛ او معمار اندیشه، پرچمدار بیداری اسلامی و نماد استقامت در برابر طوفان‌های زمانه بود. هرگاه امت اسلامی در گرداب فتنه‌ها و آزمون‌ها گرفتار می‌شد، او با چراغ حکمت و سپر صبر راه را روشن می‌ساخت. سال‌ها فشار‌های جهانی، تحریم‌های اقتصادی و هجوم بی‌امان توطئه‌ها بر ملت ایران سایه افکند، اما اراده استوار او همچون کوهی استوار در برابر همه این امواج ایستاد.

قرآن کریم درباره چنین مردانی می‌فرماید: ﴿مِّنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ﴾؛ در میان مؤمنان مردانی هستند که بر پیمانی که با خدا بسته‌اند صادقانه ایستاده‌اند. بی‌تردید زندگی او ترجمان زندهٔ همین آیه بود؛ مردی که عهد خود را با خدا، با انقلاب و با امت اسلامی هرگز نشکست.

خطابه‌های او تنها سخنرانی‌های سیاسی نبود؛ بلکه مدرسه‌ای برای بیداری دل‌ها و برافروختن چراغ آگاهی در میان امت اسلامی بود. در کلام او عطر قرآن جاری بود، محبت اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌درخشید و درک عمیقی از نبض تحولات جهان موج می‌زد. سخنان او دل‌های خسته را امید می‌بخشید و به نسل جوان یادآور می‌شد که آینده از آنِ کسانی است که ایمان و اراده دارند.

او همواره این وعده الهی را به یاد‌ها می‌آورد: ﴿إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا﴾؛ بی‌گمان با هر سختی آسانی‌ای نهفته است؛ و نیز می‌فرمود که مؤمن هرگز در برابر مشکلات سر تسلیم فرود نمی‌آورد، چرا که خداوند فرموده است: ﴿وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ﴾؛ سست نشوید و اندوهگین نگردید، اگر ایمان داشته باشید شما برترید.

زندگی شخصی او آیینه‌ای روشن از سادگی، زهد و تقوا بود. با آنکه در بلندای قدرت قرار داشت، دلش همچون دل درویشان آرام و بی‌تکلف بود. خانه‌اش ساده، زندگی‌اش بی‌آلایش و نگاهش سرشار از مهربانی و امید بود. او در پی قدرت نرفت؛ بلکه قدرت در حضور او معنا یافت.

هنگامی که سخن می‌گفت، واژه‌ها در دهان او جان می‌گرفتند و به دل‌ها راه می‌یافتند؛ و هنگامی که سکوت می‌کرد، همان سکوت نیز حامل پیامی عمیق بود. در نگاهش روشنای امید می‌درخشید و در لحنش گرمای یقین موج می‌زد. او نه تنها رهبر یک ملت، بلکه الهام‌بخش میلیون‌ها انسان در سراسر جهان بود.

به فرزندان خویش و نسل‌های آینده بگویید که ما روزگاری را به چشم دیدیم که در آن، در واپسین سال‌های عمر، پیرمردی مجاهد همچنان پرچم حق را در دست داشت. در یک سو قدرت‌های بزرگ جهان با تمام توان صف‌آرایی کرده بودند و در سوی دیگر بسیاری از دولت‌های اسلامی در سکوتی سنگین فرو رفته بودند. اما او ایستاد؛ با ایمانی راسخ و دلی سرشار از یقین.

نه خسته شد، نه سر فرود آورد و نه راه سازش برگزید. پیشانی‌اش تنها در برابر پروردگار خم شد و در برابر هر باطل دیگری سربلند ایستاد. او مصداق مردانی بود که قرآن دربارهٔ آنان می‌فرماید: ﴿الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسَالَاتِ اللَّهِ وَیَخْشَوْنَهُ وَلَا یَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَ﴾؛ آنان که پیام‌های الهی را می‌رسانند و از هیچ‌کس جز خدا نمی‌ترسند.

ما دیدیم که چگونه در سخت‌ترین روز‌ها صدای او آرام، اما استوار بود. در کلامش درد بود، اما ضعف نبود؛ در بیانش فریاد بود، اما تکبر نبود. او آموخت که راه حق با پیروی از جمعیت پیموده نمی‌شود، بلکه با یقین و ایمان طی می‌گردد. نشان داد که اگر نیت خالص باشد، حتی تنهایی نیز می‌تواند سرچشمه قدرت شود.

امروز فقدان او چنین احساس می‌شود که گویی درختی سایه‌گستر از میان ما رخت بربسته است؛ درختی که در سایهٔ آن دل‌های بی‌شماری آرام می‌گرفت. اما وعدهٔ الهی روشن است: ﴿إِن یَنصُرْکُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَکُمْ﴾؛ اگر خداوند شما را یاری کند، هیچ قدرتی بر شما چیره نخواهد شد.

مردان حق با رفتن نیز زنده می‌مانند. قرآن کریم دربارهٔ چنین انسان‌هایی می‌فرماید: ﴿وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْیَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ﴾؛ آنان را که در راه خدا کشته شده‌اند مرده مپندارید؛ بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌یابند.

اندیشه آنان در کتاب‌ها زنده می‌ماند، پیامشان در دل‌ها جاری می‌شود و راهی که گشودند در صفحات تاریخ ادامه می‌یابد. چنین مردانی با مرگ پایان نمی‌پذیرند؛ بلکه آغاز الهام برای نسل‌های آینده می‌شوند.

در این ساعت اندوه، اینجانب مراتب تسلیت و تعزیت صمیمانهٔ خود را به ملت شریف ایران، به امت اسلامی و به‌ویژه به پیشگاه حضرت ولیّ عصر، امام زمان علیه الصلوة و السلام تقدیم می‌دارم. بی‌گمان این مصیبت بر دل‌های اهل ایمان سنگین است. امید آن است که این اندوه، تجدیدی در عزم ما باشد تا در راه سربلندی اسلام، عزت امت و پاسداری از حق ثابت‌قدم بمانیم؛ همان‌گونه که پروردگار فرموده است: ﴿فَاسْتَقِمْ کَمَا أُمِرْتَ﴾؛ پس چنان‌که مأمور شده‌ای، استقامت پیشه کن.

این لحظهٔ اندوه هرچند سنگین و طولانی است، اما مردانی که، چون خورشید می‌درخشند با غروب خود نیز نور بر جای می‌گذارند. پیام آنان، مقاومت آنان و حکمت آنان زنده خواهد ماند؛ تا زمانی که در دل‌ها حرارت ایمان باقی است و ندای حق در جهان طنین می‌افکند.