از زبان تنها بازمانده دبستان میناب

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا وسیما ، این شعر ، اثری توصیفی از حال و هوای لحظه انفجار است . 
این شعر به زبانی کودکانی سروده شده است : 

توی کلاس نشستیم

صندلی‌ها میلرزن

زلزله نیست بچه ها.

اما همه میترسن

موشک اول اومد

کلاس سیاه و تار شد

با موشک دومی

مدرسه مون هوار شد

همه شهید شدند و

بی سر و بی پا و دست

استخونای منهم

انگاری بدجور شکست

چندتا جنازه دیدم

مثل گلای پرپر

این طرف و اون طرف

هم دختر و هم پسر

مدرسه با دو موشک

یکباره ناپدید شد

دوست قشنگ و خوبم

پیش چشام شهید شد