روایتی از دخترانِ نوتکیلف در میهمانی رهبری مهربان

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما آبادان، یک مرزبندی اخلاقی با جهانی که در لایه‌های تاریکِ "جزیره‌ی اپستین کودکان وهانی که در لایه‌های تاریکِ جزیره‌ی اپستین کودکان و دختران را قربانیِ امیالِ شیطانی می‌کند.

 در تقابل با آن، اینجا رهبری ایستاده بود که آغوشش، نه فقط یک جایگاهِ سیاسی، که خانه‌یِ امنِ همه‌یِ دخترانِ ایران بود.

حسینیه امام؛ مکانی که به سفارشِ مستقیمِ او، برای استقبال از دخترانِ نوتکیلفی که میهمانش بودند به رنگ صورتی آراسته شد. تصویری که عمقِ نگاهِ پدری را روایت می‌کرد که در اوجِ مشغله‌هایِ حاکمیتی، ظرافت‌هایِ دنیایِ دخترانِ ایران‌زمین را از یاد نمی‌برد.

این پیوندِ عاطفی، محدود به پایتخت نبود. از مشهد و نجوایِ صمیمانه با نوه‌ها، تا جاده‌های هرمزگان؛ جایی که آخرین ایستگاهِ زمینی‌اش در میانِ دخترانِ مینابی رقم خورد. او شهیدی است که تا آخرین لحظه، سایه‌یِ بلندِ پدری‌اش را از سرِ فرزندانِ این خاک برنداشت. این، اما این قصه، فراتر از یک رابطه‌ی عاطفی است؛ این یک مرزبندیِ اخلاقی با جهانی است که در لایه‌های تاریکِ "جزیره‌ی اپستین"، کودکان و دختران را قربانیِ امیالِ شیطانی می‌کند.

در تقابل با آن نگاهِ ابزاری، اینجا رهبری ایستاده بود که همّ و غمّش، کرامت و امنیتِ آینده‌سازانِ این سرزمین بود.

رهبری که آغوشش، نه فقط یک جایگاهِ سیاسی، که خانه‌یِ امنِ همه‌یِ دخترانِ ایران بود.