طنین صدای شعر شاعر تونسی در خیابان انقلاب

ریم الوریمی در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری صداوسیما گفت:وقتی در شعرم از تهران و به‌ویژه خیابان انقلاب نام بردم، برایم فقط یک مکان نبود. در هر کشوری یک خیابان یا میدان هست که به نماد ایستادگی مردم تبدیل می‌شود.

وی افزود: برای من، این حضور و هم‌صدایی، خیابان انقلاب را به نشانه‌ای از مقاومت و همدلی میان مردم بدل کرد. وقتی ما در کشور خود دعا می‌کردیم و مردم ایران نیز در همان لحظات در خیابان انقلاب صدا بلند می‌کردند، احساس می‌کردم دل‌ها از مرز‌ها فراتر رفته است.

شاعر تونسی افزود: بردن نام خیابان انقلاب در شعرم، نوعی مشارکت قلبی با مردم ایران بود؛ احساسی که بی‌اختیار در کلماتم جاری شد.

ریم الوریمی گفت: من نویسنده‌ای نیستم که همیشه در حال نوشتن باشم، اما هر زمان که می‌نویسم، روحم را آزاد می‌گذارم تا هرچه از اعماق قلبم می‌جوشد، جاری شود. گاهی بعد از تمام شدن شعر، خودم هم از آنچه خلق شده شگفت‌زده می‌شوم. این قصیده هم دقیقا همین‌گونه جوشید و شکل گرفت.

وی افزود: ریشه این شعر به نگاه و برداشت شخصی من از رهبران ایران بازمی‌گردد. من در ذهن و احساس خود، نوعی تداوم و پیوستگی معنوی را در این مسیر می‌دیدم و همین احساس در شکل‌گیری مضمون قصیده نقش داشت.