تنبيهات، نوش‌‌دارو بعد از مرگ سهراب...؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاري صداوسيما؛ واليبال ايران مدت‌هاست درگير ويروسي به نام بي‌اخلاقي شده است که متاسفانه هر سال که مي‌گذرد نوع و اجراي حرکات نمايش فعالان ليگ تغيير مي‌کند اما در بطن ماجرا هيچ اتفاقي نمي‌افتد.

به دفعات نوشتيم که اگر اين گونه رفتارها در ورزش کشور به خصوص واليبال که داعيه آکادميک بودن دارد و نام ورزش خانوادگي را يدک مي‌کشد، بايد فاتحه اين رشته را خواند اما نيست گوش شنوا ... وقتي با مسئولان فدراسيون صحبت مي‌کنيم آن‌چه از جملات آن‌ها برمي‌آيد حاکي از آن است که تربيت خانوادگي بازيکنان به مجموعه مربوط نمي‌شود و بايد موضوع ريشه‌اي رفع شود. تشکيل کميته انضباطي، تنبيه هاي مالي يا محروميت‌هاي مقطعي و زودگذر به مثابه مسکن عمل مي‌کنند چرا که فصل بعد اين غده سرطاني سرباز مي‌کند و به گونه‌اي در يکي ديگر از شهرهاي اين سرزمين پهناور خود را نشان مي‌دهد.

واليبال ايران روزهاي سختي را سپري مي‌کند کساني که الگوهاي نونهالان، نوجوانان و در مجموع آينده‌سازان ورزشي اين مرزوبوم هستند در کميته انضباطي حاضر مي‌شوند و به خاطر کارهايي که نبايد انجام دهند تنبيه انضباطي مي‌شوند.

روز گذشته راهروي فدراسيون واليبال جاي سوزن انداختن نبود و اکثر کساني که نام‌شان در ليست ستارگان اين رشته ثبت شده است به آزادي آمده بودند، همه داعيه بي‌گناهي داشتند اما در آخر تمامي آن‌ها محکوم  و تنبيه شدند.

ستارگان نبايد فراموش کنند که اين بي‌اخلاقي‌ها براي‌شان دردسر ساز مي‌شود، چرا که نه تنها رييس فدراسيون بلکه رائول لوزانو سرمربي آرژانتيني تيم ملي واليبال هم اعلام کرده که براي انتخاب نفرات تيم ملي موارد اخلاقي برايش از اهميت به سزايي برخوردار است. از طرفي محمدرضا داورزني رئيس فدراسيون هم در مصاحبه خود اعلام کرده بود که سند تيم ملي به نام هيچ بازيکني نيست و بي اخلاق‌ها در تيم ملي جايي ندارند.

صدور راي‌هاي سنگين کميته انضباطي و تنبيه‌هاي مالي تاکنون نتوانسته مشکلات حاشيه‌اي ليگ واليبال را کاهش دهد، چرا که تمامي واليباليست‌ها مي‌دانند بعد از طي محروميت کوتاه مدت و پرداخت جرايم نقدي دوباره فضاي کافي براي خودنمايي در عرصه‌هاي ملي دارند و هيچ چيزي از شهرت ملي آن‌ها کم نمي‌کند.

اميد مي‌رود فدراسيوني‌ها برنامه‌اي اصولي‌تر براي اين بي اخلاقي‌ها در نظر بگيرند و اجرا کنند.

یادداشت: انسیه ورزنده